Add New Bahai Link

Add New Bahai Site


English

107 Life’s Most Persistent and Urgent Question – A Talk by Dr. Robert C. Henderson

(bahaiblog.net)
0

Thanks to the Local Spiritual Assembly of the Baha’is of Santa Monica, California, we’re happy to share with everyone a talk given by Dr. Robert C. Henderson called “Life’s Most Persistent and Urgent Question: What Are You Doing for Others?”, given at the Santa Monica Baha’i Center on January 31, 2016.

Dr. Robert C. Henderson is an elected member of the National Spiritual Assembly of the Baha’is of the United States, and the founder of the Henderson Consulting Group, which specializes in the development of high performance organizations. He also serves as a Developer and President of the Philanthropic Division of Baharicom Development Company, co-builder of the Africa Coast to Europe (ACE)/Uhurunet submarine cable system. You can also watch a recording of the live stream of this talk here on YouTube. Listen to more Baha’i-inspired talks here on Baha’i Blog’s Soundcloud page, or here on Baha’i Blog’s YouTube Channel. Special thanks again to the Local Spiritual Assembly of the Baha’is of Santa Monica, California for taking the initiative to record this talk and for giving Baha’i Blog permission to publish it.



412 Countries With The Largest Bahá'i Populations

(www.worldatlas.com)
0

India is not only known to host the largest Hindu, Jain, and Sikh populations of the world, but the country is also home to the world's largest Bahá'i population.

Bahá'í Faith is a religious group that was founded in the 19th Century in Iran by Bahá'u'lláh. It grew out of Babi religion in Qajar Persia before spreading to adjacent countries and finally to the rest of the world. The members of the faith were estimated to have reached 5 to 6 million in the early 21st century and ranks as the second most geographically widespread religion in the world after Christianity. The countries which did not have followers of this religion by the year 2008 were only North Korea and the Vatican City. The religion is, therefore, a global religion with India having the largest membership 1. India India has the world’s largest population of Bahá'í people approximating 1,897,651 members by 2015. India’s Bahá'í population represents about 40% of the total Bahá'í population distributed in about 200 countries and territories. The history of the religion dates back to 1860s when two members of Afnan clan living in Bombay became Bahá'í’s religious converts. A Bahá'í teacher was sent to Bombay in 1872 and that marked the beginning of the religion in India. The religion grew because of the nature of the progressive philosophies that it adopted. Initially, the target group was elite members of the society in Bombay, but it later became universal. It also started with several local independent units which were subsequently united in 1923 through the formation of the National Spiritual Assembly. 2. United States The Bahá'í Faith in the United States was introduced around 1845/46 with the first record of the religious group being made in 1846 by the New York Mirror. The estimated Bahá'í population is 512,864 by 2010 and it is the second largest religion in the state of South Carolina (2014). The Bahá'í Faith spread slowly throughout the US states with the integration of the leadership into a national assembly which enabled effective governing. The first national convention was held in 1909 and was attended by 39 delegates from 36 states. The Star of the West periodical was established in 1910 but was later replaced by Bahá'í News in 1924. The periodicals were essential in spreading the message to the members and potential followers. The religion is both in mainland US and the islands like Hawaii and Alaska. The teachings of Bahá'í Faith was done through tablets that were written by the founder Bahaullah and were compiled into Tablets of the Devine Plan. 3. Kenya The origin of Bahá'í Faith in Kenya can be traced to 1945 arrival of Mrs. Marguerite Preston, and since then, the religion has been expanding with an estimated population of 422,782 (2010). In 1950/51 missionary activities in Tanganyika, Kenya, and Uganda were initiated by the Bahá'ís in the United Kingdom. The religion grew fairly fast, and by 1963 there were 118 local assemblies, 346 groups, and 131 isolated Bahá'ís. The first election of the National Spiritual Assembly of the Bahá'ís of Kenya was conducted in 1964, and a songbook was subsequently produced in 1973 “Tuimbe Pamoja, Baadhi ya Nyimbo za Bahá'í.” The primary teachings of Bahá'í faith were centered on making the life of humans better through empowering the poor through education, health promotion, and development of water sources.



109 Part of a Religious Minority, I’m Not Popular Enough to be Different

(bahaiblog.net)
0

“Ode” is a storytelling series where community members tell true stories on stage to promote positive impact through empathy, and it is produced by Kwit-Koji: Siouxland Public Media. In this video Mark Scheffer shares his story of what it was like growing up as a Baha’i in the US, live at ISU Design West in downtown Sioux City, Iowa, USA. The theme was “Stigmas: An ode to the power of opening up.”

This story was produced as part of an Images & Voices of Hope Restorative Narrative Fellowship, which supports media practitioners who want to tell stories of resilience in communities around the U.S. and abroad. ivoh is a nonprofit committed to strengthening the media’s role as an agent of change and world benefit. Mark Scheffer is a writer with the Baha’i International Community United Nations Office. He lives in Sioux City with his wife, two children, two cats and a newly-acquired dog. He plays bass with the Sioux City Symphony, studies the martial art of Judo, and spends a good amount of his time thinking about the spiritual, social, and material advancement of society.



119 Education at Any Age

(www.pamplinmedia.com)
0

"Sometimes you make very important decisions so lightly you didn't realize you made a life changing decision over a cup of tea," says Velda Metelmann.

In 1942, at the age of 19, Metelmann decided to drop out of Oregon State University after just one year of studies. 75 years later, Metelmann, now 94, received her second master's degree from Marylhurst University at the school's commencement this past weekend. "One of the things I like so much about being old is that it's like you're on top of a mountain and now you have a 360 degree view all around, and you can see all the interconnections," Metelmann says. "Education is like that too, you begin to see it's all a web of interconnection." After receiving her bachelor's degree in liberal arts and master's degree in interdisciplinary studies, Metelmann recently completed her master's in food systems and society. Her thesis titled "The cycle of hunger: Are gender issues the primary cause?" focused on patriarchy's role in hunger found in developing countries of Africa and Asia. "Does Patriarchy affect hunger? In short, yes," Metelmann says. "60 percent of the world's hungry are women. There are many places in the world where men eat first, best and most. Even in the United States there are families with this kind of male preference." Metelmann says her enduring thirst for knowledge is an expression of her Baha'i Faith, a religious group which teaches the essential worth, unity and equality of all people and all religions across the globe. For 67 years Metelmann was a college sophomore. After leaving OSU, a sense of adventure took her to the Alaska Territory where she worked the switchboard at a Naval Operations Base in Sitka during World War II. It was there she met her first husband, Gustav Piff, a naturalized American citizen from Austria-Hungary. After the war, she and Piff returned to the Pacific Northwest to settle down and start a family. The couple had six children and began to explore their faith as Baha'is. They were married for 34 years, ten months and 17 days before Piff died, and had been slated to travel abroad as missionaries, "pioneering" to spread their faith in different countries. It took a couple years for Metelmann to recover from the death of her beloved husband, whom she describes as amazing man of knowledge and faith, but once her wounded heart was healed she decided to continue on her journey to spread her faith. She was directed to go to Denmark where she met her second husband, Christoph Metelmann, who was also pioneering as a Baha'i. The two connected instantly, and just a year later they were married in 1983. They returned to the United States and settled in King City, where Metelmann resides to this day. In 2011, upon the urging of her friend and fellow Baha'i Jane McIver, Metelmann, now 85, began to express interest in returning to school. "I love writing and literature," she says, "I have an iPad and Kindle Fire, and I always have different books going on all of those. I'm juggling about three books at a time." A writer herself, Metelmann pursued her bachelor's degree in Liberal Arts, taking courses in writing, literature and mathematics. Her renewed zest for education was supported wholeheartedly by husband Christoph. "He really encouraged me. He always wanted me to fly, to shine, to do the best I could. I think that's very important for men and their partners," she says. While she attended school Christoph fell ill, and much of Metelmann's coursework was completed online so she could continue to take care of him from their King City-home. After 30 years and 17 days of marriage, Christoph passed away on August 14, 2013. He would not live to see his wife graduate with her first master's degree in the Spring of 2014, but that spirit of encouragement and continually seeking knowledge still fills Metelmann and pushes her forward. "The thing that has been so amazing to me, and what's been so different than my first college experience when I was young, is that I had been reared as a Methodist, and various things in college made me doubt the teachings I was given as a youth," Metelmann says. "When I started school at a mature age, every course I took confirmed my faith. Science and religion we Baha'is regard as truth. Both agree with one another." For those who are considering not pursuing higher education after high school, Metelmann has a few wise words as someone who has lived and learned: "Find something very useful to do for others. Do not just look at pleasure, and think it over very seriously before you decide not to go to school. You're going to get educated, whatever your experiences are," she says. As for the future, Metelmann is looking forward to continuing to teach the virtues of the Baha'i faith, particularly to children, whom she sees as the key to creating a better future for everyone. She's also in the process of writing a book that serves as an extension of her first master's thesis. That book, titled "Changing Gold to Platinum," will deal with teaching America's baby boomer generation how to have an exceptional old age, an area Metelmann views herself something of an expert on.



147 A Personal Reflection on Miscarriages and Stillbirths

(bahaiblog.net)
0

There are many friends and family members I know of who have suffered either a miscarriage or stillbirth, oftentimes with multiple pregnancies. I recently felt compelled to write an article addressing the matter and sharing some insights from the Baha’i Writings in the hopes that perhaps it might provide some comfort or solace to a family suffering this rarely-discussed but heartbreaking loss.

Miscarriages and stillbirths, especially when they occur in multiple pregnancies, are traumatic for the family involved. The family is not mourning merely the passing of a foetus, but in reality is grieving the loss of a child. In the Bahá’í Faith the soul is recognized as being present from the time of conception, and therefore the soul of a foetus will continue, beyond death, to progress towards God. Abdu’l-Baha, who lost five of His nine children in their infancy, counseled a grieving mother whose child had recently passed away with the following words: O thou beloved maidservant of God, although the loss of a son is indeed heart-breaking and beyond the limits of human endurance, yet one who knoweth and understandeth is assured that the son hath not been lost but, rather, hath stepped from this world into another, and she will find him in the divine realm. That reunion shall be for eternity, while in this world separation is inevitable and bringeth with it a burning grief… That beloved child addresseth thee from the hidden world: ‘O thou kind Mother, thank divine Providence that I have been freed from a small and gloomy cage and, like the birds of the meadows, have soared to the divine world — a world which is spacious, illumined, and ever gay and jubilant. Therefore, lament not, O Mother, and be not grieved; I am not of the lost, nor have I been obliterated and destroyed. I have shaken off the mortal form and have raised my banner in this spiritual world. Following this separation is everlasting companionship. Thou shalt find me in the heaven of the Lord, immersed in an ocean of light.’1 Oftentimes when such tragedies occur parents ask “why me?” or “what did I do wrong?” and may have strong feelings of inadequacy, jealousy and guilt. Health practitioners very rarely know the cause of a miscarriage or stillbirth. Regardless of the cause, it is important to understand that “grief and sorrow do not come to us by chance,” and that there is Divine purpose in all our sorrows. Abdu’l-Baha spoke the following words to an aggrieved mother, assuring her to trust in God that her child will continue to thrive in the spiritual realms: … there is a Garden of God. Human beings are trees growing therein. The Gardener is Our Father. When He sees a little tree in a place too small for her development, He prepares a suitable and more beautiful place, where she may grow and bear fruit. Then He transplants that little tree. The other trees marvel, saying: ‘This is a lovely little tree. For what reason does the Gardener uproot it?’ The Divine Gardener, alone, knows the reason. You are weeping … but if you could see the beauty of the place where she is, you would no longer be sad. Your child is now free, and, like a bird, is chanting divine joyous melodies. If you could see that sacred Garden, you would not be content to remain here on earth. Yet this is where your duty now lies.2 Parents may find comfort in the knowledge that the trauma, pain and suffering they have experienced, regardless of when that child passed, has still born them a spiritual child, and seek to be gracious that there is a blessed spiritual child awaiting a reunion with them in the next world. Abdu’l-Baha had a dear little son called Husayn, who became ill and died when he was five years old. Some Arabs living in the city of Akka came to say how sorry they were. Abdu’l-Baha smiled at them and asked: “Do you think that God is generous?” “Yes, indeed,” said the men. “He has given us everything.” “Do you think,” said the Master, “that a generous man would give something and then take it away again?” “Of course not!” said the men in surprise. “Well,” replied the Master, “God was generous and gave me a little son. He did not take him away again – He is just keeping him for me.”3 Parents and loved ones will undoubtedly grieve the loss of the child in their own way. Abdu’l-Baha acknowledges that the passing of a young child can be an exceptionally difficult test and an irreparable loss for any parent, but encourages us “to bear it with becoming patience” as our prolonged grief can affect the child’s soul. Praise be unto God that thou hast faith, art turning thy face toward the everlasting Kingdom and believest in the existence of a heavenly world. Therefore be thou not disconsolate, do not languish, do not sigh, neither wail nor weep; for agitation and mourning deeply affect his soul in the divine realm.4 Furthermore, many who have experienced such a loss have reported that the grieving process was greatly reduced immediately after the saying of prayers, the giving of charity and in performing services in honor of the deceased child. These parents felt that such acts had turned something heartbreaking and tragic into something joyful and positive, as it allowed them to actively aid and assist their child’s spiritual development, and in a way continue to parent that child. The progress of man’s spirit in the divine world, after the severance of its connection with the body of dust, is through the bounty and grace of the Lord alone, or through the intercession and the sincere prayers of other human souls, or through the charities and important good works which are performed in its name.5 In writing this post I was surprised to find that though miscarriages and stillbirths are common, many remain silent in their grief. I hope this post will allow those suffering in silence to reach out to each other and their loved ones. My personal view is that the greater the number of people who know about these blessed children, the greater the number of people who may offer prayers for the progress of their souls.



99 Ode: Part of a religious minority, I’m not popular enough to be different

(kwit.org)
0

I was in kindergarten the day my parents came to school with a pan full of cupcakes spelling out “Happy Ayyám-i-Há,” dashes, diacritical marks and all. My classmates loved it, of course. Frosting and sprinkles were all they knew or cared about.

But as my parents explained this period of hospitality and gift-giving in the Bahá'í Faith, my cheeks began to grow hot. I knew that this wasn’t how other kids were. And in that moment, I knew how desperately I wanted to be like other kids. It’s not that I was ashamed of my faith. But already, I was beginning to learn that it complicated certain things for me that were easy for others. When the kindly old man in the department store smiles at you and your mother and asks, “What’s Santa going to bring you this year, young man?” he doesn’t want to hear, “Actually, we believe that all the major religions come from God and are part of one evolving revelation. So while we exchange gifts with our Christian friends and family, in our household, we celebrate Bahá'í holy days.” No. He wants to hear “a bike” and then wish us Merry Christmas. Like normal people do. I was 14 when I got my first job at the local grocery store. That was also the year that I was first told I was going to hell. A checker, barely older than me, somehow learned of my faith and, with a flip of her long red hair, promptly declared, “Anyone whose name isn’t written in the Lamb’s Book of Life will be sentenced to eternal damnation.” Variations on that theme were expressed by several of my friends over the following years. But while it might sound harsh in the retelling, I was consistently impressed by the sincerity of their intention, by the love and genuine concern they had for my well-being. That said, being placed on the wrong side of the lake of fire doesn’t exactly make you feel like one of the guys. And that’s really the crux of it. To be different is to be on the outside, looking in. And I – shy and awkward – really wanted to be in. As the foremost philosopher and social critic of our time, Homer Simpson, once lamented, “I’m not popular enough to be different.” I say that the Bahá'í Faith became my own when I went off to college. I was the only Bahá'í on campus that semester. My parents and home community were hundreds of miles away. And one afternoon, it dawned on me – I could just quit. I could walk away from this whole Bahá'í thing and never look back. I could be anything I wanted to be, do anything I wanted to do, and no one would stop me. No one would even know. I entertained the possibility, but only for a day or two. Deep down, I knew that giving up this part of myself wasn’t something I really wanted. From that point on, though – for better or worse – this path was no one’s but my own. * * * My parents and the older Sioux City Bahá'ís had tried to prepare us for the challenges of college life. Much of that advice ended up centering on the prohibition of alcohol and mood-altering drugs. The pressure to conform is real, of course; we all face it in one way or another. But gradually, in my mind, peer pressure became something like a bad after-school special crossed with an ‘80s horror movie. I imagined a ring of distortion-lens party people holding crack pipes and 40s, chanting, “Join us!” as circus music played eerily in the background. Of course it was nothing like that. Almost everyone respected my choices, and a few perks even began to emerge. As people got to know about my faith – at least the boozy, druggy part of it – they began waiving my cover charge at house parties. Some even kept a small stash of non-alcoholic beverages in a back corner of the fridge for me. At one point, a classmate decided that morally, as a Catholic, she shouldn’t drink until she was 21, to respect the law of the land. When she turned down a cup at a function a few weekends later, the young woman working the keg asked in all seriousness, “Really? Are you a Bahá'í?” It was one of the proudest moments of my life. * * * No one denigrated my beliefs or questioned my values. But as the semesters went by, I grew weary of feeling different and alone. I began to envy, and sometimes resent, my Christian friends for everything they seemed to take for granted. I lived by a Catholic church at that time. Sometimes at night, I would go sit in the empty pews and stare up at the saints and pillars, trying to imagine a life different from the one I had always known. Who would I be, worshiping in a sanctuary of hundreds as opposed to a rundown apartment of one? What would it feel like to rest on a tradition stretching thousands of years into the past, versus one barely acknowledged in the present? I didn’t know. I couldn’t even imagine these kinds of things. But in those moments, the thought of sinking beneath a sea of anonymity, unremarkable, inconspicuous, faceless – it sounded pretty darn good. * * * My children are 9 and 11 now. They’re beginning to wrestle with the same issues I did at their age. When they hesitate to explain why they missed school on a Bahá'í holy day or to invite their friends to a neighborhood devotional gathering, I see some of myself in them. And I feel for them. Is patterning your life after teachings that others do not embrace a form of stigma? The great religious teachers seem to hint in this direction. Two-thousand years ago, Jesus Christ said to His followers, “Blessed are ye, when men shall revile you, and persecute you, and shall say all manner of evil against you falsely, for my sake.” Similarly, Bahá'ís in various parts of the world today are jailed and sometimes executed for their faith. Their pensions are confiscated, their shops burned, their cemeteries bulldozed, their applications to university rejected. Yet, people like this are not victims. For religion is neither inborn nor inherited. It’s a choice. And those who have chosen to face persecution throughout the ages have done so not simply to “be” one sect or denomination over another. Rather, they have sought to contribute their share towards the world of peace and prosperity that has been the promise of all the world’s sacred texts. * * * This is perhaps what’s needed of religion today. Not a label that separates and divides, but a shared vision of a future that unites increasing numbers from every background and walk of life. Growing up, many of us understood the Bahá'í Faith in largely congregational terms – gaining members, losing members, tending to the needs of avowed adherents. That conception has been stretched mightily in recent years, and the process has not always been an easy one for Bahá'ís. But the faith that my children are growing into today reflects, in many ways, a much deeper understanding of the reality that any true revelation from God belongs to humanity as a whole, not just its own members and believers. This is a truth that must continually be translated into reality and action. And as my kids and others’ work toward this end, I am hopeful that they will be laying the foundations for a world in which prejudice and stigma are but faint and faded memories. --- Mark Scheffer is a writer with the Baha'i International Community United Nations Office. He lives in Sioux City with his wife, two children, two cats and a newly-acquired dog. He plays bass with the Sioux City Symphony, studies the martial art of Judo, and spends a good amount of his time thinking about the spiritual, social, and material advancement of society.



117 African leaders tackle environmental goals

(news.bahai.org)
1

LIBREVILLE, Gabon — When addressing issues of climate change, we need to adopt a holistic perspective, said the Baha’i International Community at a recent meeting on the environment that convened leaders in Africa.

“We have to look at the spiritual and material dimensions. How do we live with nature harmoniously?” asked Solomon Belay, Representative of the BIC Office in Addis Ababa. “We need a coherent view of environmental issues and a plan based on that.” The meeting in Gabon from 10–11 June 2017 brought together around 45 representatives from United Nations Environmental Programme (UNEP), the PanAfrican Climate Justice Alliance, African Union Commission, the African Ministerial Conference on the Environment (AMCEN), and the Pan-African Parliamentarian’s Network on Climate Change, among others. The BIC has been engaged in a conversation with UNEP about the contribution faith-based organizations can make to the UN’s environmental goals, and this month’s meeting was an opportunity for African leaders to build consensus around environmental issues in preparation for the third meeting of the UN Environmental Assembly at the end of the year. Participants at the seminar in Gabon discussed innovative environmental solutions that would accelerate the implementation of the UN’s sustainable development goals in Africa. While this meeting signals yet another advance in efforts to protect the environment, the conversation on the environment still remains relatively fragmented, said Dr. Belay. “The spiritual dimension is almost completely missing,” he commented. At the meeting, the BIC Office shared its statement, “Shared Vision, Shared Volition: Choosing Our Global Future Together,” which was originally prepared for COP21, the UN Conference on Climate Change, in December 2015. “Our relationship with nature should be examined at all levels,” said Dr. Belay, drawing attention to portions of the statement that call to individuals, institutions in society, and the community as a whole to embrace responsibility for change. “Establishing sustainable patterns of individual and collective life will require not only new technologies, but also a new consciousness in human beings, including a new conception of ourselves and our place in the world,” the statement reads. Following June’s meeting in Gabon, there are plans to hold another gathering with a greater emphasis on the contribution of faith-based organizations to environmental issues.



92 ‘Who is Baha’u’llah?’ – teaser released for film to be used in schools across the United Kingdom

(news.bahai.org.uk)
1

In honour of the bi-centennial year of the Birth of Baha’u’llah, the National Spiritual Assembly of the United Kingdom has commissioned a short film on the Personage of Baha’u’llah and His Teachings, that is to be used in schools across the country. It is envisaged that this film will not only inform, but also inspire young people from a variety of diverse settings and backgrounds to examine their own lives and capacities for service to humanity.

The film will be available for the September 2017 term and the Religious Education Task Force is currently creating lesson plans and educational materials to accompany the film. Watch the stunning teaser here:



104 Shining a Light on Unjust Imprisonment in Iran

(mailchi.mp)
1

On the evening of May 11, about 150 people from civil society, government, and the wider public gathered at Decatur House in Washington, D.C. to commemorate the ninth anniversary of the incarceration of the "Yaran," seven Baha'i leaders who have been imprisoned on false charges in Iran since 2008. The event was emceed by journalist and author Nazila Fathi, and featured a moving program that included Arsalan Suleman, former U.S. representative to the Organization of Islamic Cooperation; Kristina Arriaga, a Commissioner of the U.S. Commission on International Religious Freedom; Mitra Aliabouzar, a former Iranian prisoner of conscience; Nika Khanjani, a family member of one of the imprisoned Baha'i leaders; Anis Mojgani, a two-time National Poetry Slam champion; and Tierney Sutton, an eight-time Grammy-nominated jazz singer.

The presenters highlighted how they hoped that the event would be the last of its kind, as the imprisoned Baha'i leaders, who were originally sentenced to 20 years, are set to complete their now 10-year terms in 2018. Their incarceration is an egregious example of a larger pattern of systematic persecution of Iran's Baha'is, who are barred from higher education and public sector jobs, whose private businesses are arbitrarily and repeatedly closed, and who are the targets of harassment, arrest, detention, and malicious propaganda. Photos of the event can be viewed here.



120 Unveiling galvanizes island

(news.bahai.org)
2

TANNA, Vanuatu — Over a thousand people gathered Sunday, 18 June 2017, for the unveiling of the design for the local Baha'i House of Worship in Tanna in the island nation of Vanuatu, an archipelago in the Pacific Ocean.

Hailing from Tanna, neighboring islands, and further afield, participants included government dignitaries, tribal chiefs, and representatives from various religious groups including Yapinap, an indigenous belief system. During his remarks at the gathering, President of Nikoletan Tanna Island Council of Chiefs, Chief Freeman Nariu Sawaram, emphasized the importance of unity, sharing the analogy of the diverse organs of the human body working together for a common purpose. "We are here today to launch a starting point in a journey by the Baha'i community," he said. "We have to join hands, work together, and forgive one another. Then we can achieve whatever the whole body requires and build a better Tanna." "Unity is a strong powerful force for our nation that will change our society," said Chief Sawaram in an interview later. "The answer to progress and true development is unity—without this we cannot advance forward. Our people must know this truth." The event was a collective celebration for the island. Its inhabitants have come to see the House of Worship as a sacred space that will belong to all of their people. Plans for the raising of the Temple have been a rallying point for unity with a palpable impact on the sense of comradery and oneness among the island's population. "Our forefathers predicted that one day the people of the island would unite, work and live together, and consult with each other," said a prominent tribal leader, Chief Mikim Teinakou. "I see the fulfillment of their vision in this Temple." The Chairman of the Yapinap Nasuman Asul Peoples Association spoke about the impact of planning for a Temple in Tanna: "I praise the Baha'i community for this Temple, which will educate us to have respect for the sacred, to stop our disputes over land, and to bring respect and unity to our villages." Sunday's ceremony began with a devotional program that included writings from a number of major faiths and traditions, followed by singing and dancing, and then the unveiling of the Temple design. Celebrations began in the morning and continued with much joy and excitement through the afternoon, punctuated by prayer, song, and dance. "The unveiling of the design was amazing," said a youth from the nearby island of Efate. "It captures the culture of the Tannese people—how humble they are, how beautiful, how respectful, and how happy." Another participant remarked, "The unveiling ceremony brought so much joy to my heart that I am certain the transformation that the Temple will bring to our society will be great, so great."



115 CBC “Ideas” Program on Diversity, Citizenship and Reconciliation

(news.ca.bahai.org)
1

CBC Radio is broadcasting a timely set of lectures on diversity, citizenship and reconciliation during the last week of June on their “Ideas” program. Recorded through April and May in South Africa, Israel, India, Germany and Canada, the series of talks were produced by CBC in partnership with The Laurier Institution of Vancouver. Farid Rohani of the Laurier Institution worked closely with Paul Kennedy and CBC producers in developing the idea for the broadcasts.

Rohani credits the Baha’i Faith as a source of inspiration for the themes of the lecture series: “Every country is trying to figure out how we can live together, peacefully, in diversity. As a Baha’i, I believe that unity and diversity have to go together, and I wanted to help promote a conversation about these important themes.” Rohani is pleased that the lecture series corresponds with the bicentenary year of the birth of Baha’u’llah. “I have always been inspired by Baha’u’llah’s vision that “the earth is one country and mankind its citizens.” This lecture series is one way I could contribute to promoting that vision." A CBC release notes that the South African talk by Sisonke Msimang, June 26, calls for South Africa to move beyond the familiar stories of race to a more equitable sense of multicultural belonging for all, while Israeli anthropologist Galia Sabar speaks June 27 about the importance of Israel’s recognition of greater religious and ethnic pluralism. June 28, Neera Chandhoke talks about religious toleration and coexistence in India, and June 29 Aladin El-Mfalaani looks at migration to Germany and how conflicts between long-established citizens and newcomers can actually be a sign of successful integration. The final talk, airing on Friday evening, June 30, by Roberta Jamieson, former Chief of Six Nations and Ombudsman of Ontario, is a powerful invitation to all Canadians, on the eve Canada Day, to more effectively engage with reconciliation. Her summary of actions that institutions, communities and individuals can take speaks to everyone of whatever background living in the land we call Canada. She breaks through some of the defensiveness that can exist in conversations about reconciliation by striking such a note of unity and good feeling that her serious challenge to Canadians in advancing reconciliation -that all must participate with courage and concrete action- seems possible for all.



136 Reading Anne Frank in Isfahan

(www.elixir-journal.org)
0

A prison can be as small as six cramped rooms in the back of a warehouse in Amsterdam or as big as a country. Anne Frank spent twenty five months—from July 1942 to August 1944—in hiding in her “Secret Annex” at 263 Prinsengracht, in an effort to stay alive.

As a Bahá’í in Iran, I have faced a lifetime of persecution at the hands of my government—the Islamic Republic of Iran. I have been summoned to the Ministry of Information. I was dismissed from one of Iran’s university. Even now, as I sit here writing these words, I fear that someone will knock on the door and burst into the room to seize my computer and read my secret thoughts. Yes, history repeats itself. Anne Frank is my sister and my intimate friend. She holds my hand as I wander the streets of Isfahan. Her words soothe me as I study in secret for my courses at the BIHE, an unofficial university for Bahá’ís, a university that must remain hidden. I know Anne understands what it means to be imprisoned in a jail made of religious persecution. And like my sister, Anne, I am tired of being afraid. Still, I dare not speak openly but only obliquely, in an article such as this, to which I do not even sign my full name. Anne Frank’s courage may seem miraculous to some who read about her life in hiding. And for many, it may be hard to imagine that throughout the two arduous years she spent in the back of a warehouse trying to stay alive, Anne never gave up dreaming about freedom. But what strikes me as most surprising is that she never gave up writing. She wrote and rewrote her diary in the steadfast belief—someone else living then might have called it a foolish dream—that her account would be published one day, when the war was over. And Anne’s dream did come true—when her father published her diary and the world read and reread the testimony she left of the unconquerable power of the human spirit. And so I write these words now and send them out into the world through my teacher, who has promised to publish them somewhere. Perhaps people will read my words? Perhaps some will admire my courage as I now admire Anne? Whether you read my words or not, and even if I had written nothing, even if I had chosen to remain mute as a stone, I know what I have done: I am proud of my decision to stay in Iran and bear witness to what the courageous Bahá’ís endure. But since I did decide to write, I am asking you: please do not forget us! When I woke up this morning, a sentence from Anne’s diary came to mind, one she wrote about her life in hiding, “Every day, I think what a fascinating and amusing adventure this is!” If Anne could see her life in the Secret Annex as an adventure, then why shouldn’t I see my life as a story that has not yet found its happy ending? Why shouldn’t I believe that even though I am lost in the terrible darkness of this prison, I am moving, step by step, day by day, closer to the light? Bio: Sahba was a student in a course on essay writing I taught through the Bahá’í Institute for Higher Education, an unofficial university that came into being in response to the actions taken by the Iranian government to prevent Bahá’ís living in Iran from pursuing post-secondary education. Because Sahba was clearly such a talented writer, I spent considerable time helping her revise this piece—which was written for my course—and prepare it for publication. When I asked Sahba if she would feel comfortable being identified, she told me to use her first name only. Sahba continues to write and pursue her love of art and music in Isfahan, and she continues to dream of a day when Iranian Bahá’ís will enjoy the same rights as other Iranian citizens.



107 Let’s Build a U.N. of Religions

(bahaiteachings.org)
0

There will be no peace among the nations without peace among the religions. There will be no peace among the religions without dialogue among the religions. – Dr Hans Küng, Professor of Ecumenical Theology and President of the Foundation for a Global Ethic.

If you’re ever in the American midwest, don’t miss the Art Institute of Chicago and the incredible art it offers. In a beautiful late 19th-century Beaux Arts building in Grant Park, you can see Van Gogh’s Self Portrait, Renoir’s By the Water, Grant Woods’ American Gothic, Picasso’s The Old Guitarist, Manet’s Jesus Mocked by the Soldiers, Kandinsky’s Landscape with Two Poplars and Monet’s Wheatstacks, End of Summer. The Art Institute is the second-largest art museum in the United States—but even more important, it’s the birthplace of worldwide, formalized interreligious dialogue. That’s right—you can actually go and visit the place where the world’s religions first got together and began to talk. It happened 121 years ago in Illinois, of all places. The original intention of the building, at Chicago’s 1893 World Columbian Exposition (one of the first World’s Fairs) was to host the World Parliament of Religions, the inaugural formal meeting of representatives of both Eastern and Western religious traditions, and the pioneering, first-ever attempt to create a global dialogue among Faiths. The conference included the traditional Abrahamic religions—Judaism, Christianity and Islam—but also featured new religious movements of the time, like Christian Science, Spiritualism, and the Baha’i Faith. At the Parliament of Religions the Presbyterian missionary, author and founder of the American University of Beirut Reverend Henry Jessup addressed the gathering, and became the first person to ever mention the Baha’i Faith in the United States. With a fascinating synergy, the World Parliament of Religions initially convened the year immediately after the 1892 passing of Baha’u’llah, the prophet and founder of the Baha’i Faith. Baha’u’llah spent forty years in exile, tortured and imprisoned for teaching the oneness of God and the essential unity of all religions. Throughout his life, and long before that first interreligious gathering convened in Chicago, Baha’u’llah called on the leaders of religion to come together in harmony and peace: The fundamental purpose animating the Faith of God and His Religion is to safeguard the interests and promote the unity of the human race, and to foster the spirit of love and fellowship amongst men. Suffer it not to become a source of dissension and discord, of hate and enmity. This is the straight Path, the fixed and immovable foundation. Whatsoever is raised on this foundation, the changes and chances of the world can never impair its strength, nor will the revolution of countless centuries undermine its structure. Our hope is that the world’s religious leaders and the rulers thereof will unitedly arise for the reformation of this age and the rehabilitation of its fortunes. Let them, after meditating on its needs, take counsel together and, through anxious and full deliberation, administer to a diseased and sorely-afflicted world the remedy it requireth…. – Baha’u’llah, Gleanings from the Writings of Baha’u’llah, p. 215. Which leads us directly to the second Baha’i recommendation for stopping religious contention: 2. Establish A World Interreligious Council to Settle Interfaith Disputes The Baha’i solution to faith-based conflicts, which comes directly from Baha’u’llah’s writings, advocates establishing a global interfaith body designed to mediate and settle any and all religiously-motivated disputes. Conceptually similar to the idea behind the United Nations, this new worldwide group could be called United Religions: We are considering the divine plan for the reconciliation of the religious systems of the world. Baha’u’llah has said that if one intelligent member be selected from each of the varying religious systems, and these representatives come together seeking to investigate the reality of religion, they would establish an interreligious body before which all disputes and differences of belief could be presented for consideration and settlement. Such questions could then be weighed and viewed from the standpoint of reality and all imitations be discarded. By this method and procedure all sects, denominations and systems would become one. – Abdu’l-Baha, The Promulgation of Universal Peace, p. 233. This planetary interreligious body hasn’t become a reality yet, although several precursor organizations have formed a firm foundation for its eventual establishment. Since the initial World Parliament of Religions gathering in 1893, the global inclination for interreligious cooperation has grown dramatically. Many interfaith groups have taken shape, bridging religious, cultural and sectarian differences and working together for the common good. Baha’is passionately promote, support, encourage and take part in these groups in communities around the world. In the year 2000, citing just one example of several, a global grassroots interfaith organization called the United Religions Initiative formed with the enthusiastic participation of Baha’is around the world, its aims focused on promoting interfaith cooperation and understanding, ending religiously-motivated tension and violence, and creating cultures of justice, peace and healing for the Earth and all living beings. Several other groups similar to URI work diligently to mitigate and heal the divisions between the religions, creating a mass movement around the globe. Conflict, violence and war violate the spirit of love and unity every great Faith originally brought to humanity. To avoid those terrible consequences and heal the interreligious divisions that plague our world today, the world needs a united interreligious body, representative of all belief systems and empowered by the leadership of each great Faith. Let’s figure out a way—all of us, of any religion or no religion—to make that happen.



385 MOMENTS WITH DR. MUHAJIR

(bahairecollections.com)
0

It is through the undeserved mercy of Baha’u’llah, that I have had the bounty of meeting fourteen Hands of the Cause of God. Each one of them influenced my life in a different way. However, it was with Dr. Rahmatullah Muhajir that I associated most for fifteen years from 1964 to 1979. I earned the bounty of being with him on numerous teaching trips and meetings in India, Iran, Thailand, Laos, Malaysia, Singapore, Vietnam, Hong Kong, South Korea, the Philippines and in the World Centre.

I recollect some of my precious moments with Dr. Muhajir, whom I adore as a role model in my life. He is still very much alive in my thoughts. Before meeting Dr. Muhajir, I had to some extent, read the Baha’i literature and thought I had a good understanding of the essence of the Baha’i Faith. I was not right. Through my continued association with Dr. Muhajir I gained a better understanding of the Faith, which only helped me further in serving the Cause to the best of my ability. It was Dr. Muhajir who taught me how the Cause needs to be served. His power of love had a profound spiritual influence in moving me forcefully into action in the field of service. The loving assistance and guidance he gave believers, communities, assemblies, and committees during consulting, planning, teaching and consolidation activities are still fondly remembered to this day. When Bahá’is came to him with broken hearts, tearful eyes or disenchantment due to turbulent circumstances in their personal or community lives, he was there as a balm to console them. They certainly returned home with joyful hearts, renewed hope, stronger faith and reassurance. Dr. Muhajir not only led us in the field, but on most occasions worked side by side with us as a co-worker throughout the operation of plans and projects. Unfavorable or unresponsive situations did not daunt his spirit, but he kept persevering until success was achieved. A Sweet Beginning I began pioneering to Laos in 1962. In May 1964 I had my first meeting with Dr. Muhajir at the first National Convention of the Bahá’ís of Thailand in Bangkok. He invited me to his hotel where Dr. Muhajir, his wife Iran Khánum, and their four-year-old daughter Gisoo were staying. There he inquired about the status of the Faith in Laos. He asked me several questions which puzzled me. He seemed to have mastered the local situation in Laos from his first visit in 1960. I updated him with the latest status. He told me what had to be done in Laos, and assured me of his visit to Laos soon. In that very first meeting I received the tremendous outpouring of his love and consoling words and opened a new horizon of thinking and vision in my mind.



118 Finding a Path Between Western and Traditional Cultures

(bahaiteachings.org)
0

The Secret of Divine Civilization does not advocate for Westernization or for native traditionalist models of development. What does that leave?

In The Secret of Divine Civilization, Abdu’l-Baha defends the culture of modernity—but his definition of modernity is not the same as the prevalent model of Western European societies, nor is his modernity one of blind imitation of old and ossified traditions. In fact, the most significant feature of The Secret is that it offers a novel concept of modernity, which transcends existing social and cultural patterns. In it, Abdu’l-Baha simultaneously defends and criticizes the Western model of development. He calls for learning and adopting the empirical scientific and technological advances of the West, while he simultaneously attacks the materialistic and militaristic features of the modern Western culture. Similarly, he defends the spirit of indigenous tradition—while rejecting the blind worship and dogmatism of past traditions. Both modernity and development, therefore, are defined in the Baha’i teachings as a process of rationalization. This progressive rationalization, however, has two distinct but related dimensions. Instrumental or formal rationalization deals with the application of modern science and efficient utilization of the means for the attainment of the ends. However, practical or moral rationalization relates to the development of the moral, spiritual, and communicative capacities of the humans. Authentic modernity, Abdu’l-Baha affirms, is not possible without the combination of material, or formal, and spiritual, or moral, dimensions of civilization: A superficial culture, unsupported by a cultivated morality, is “a confused medley of dreams,” and external lustre without inner perfection is “like a vapor in the desert which the thirsty dreameth to be water.” For results which would win the good pleasure of God and secure the peace and well-being of man, could never be fully achieved in a merely external civilization. The people of Europe have not advanced to the higher planes of moral civilization, as their opinions and behaviors clearly demonstrate. – Abdu’l-Baha, The Secret of Divine Civilization, pp. 60-61. But in order to understand the issue better we should investigate more closely the two opposing theories of development. In the history of social and political theory the objectivist/Western model of development is equated with the French philosophy of the Enlightenment. On the other hand, the native traditionalist/historicist theory was first formulated by the Romantic theory. In fact, all major debates on this issue ultimately go back to the fundamental opposition between the 18th century philosophy of the Enlightenment, and early 19th century German Romanticism. Abdu’l-Baha’s position refutes both perspectives and creates a novel synthesis of the positive points of each doctrine.



94 How Art Fights Atrocities

(bahaiteachings.org)
0

In 1983, they hung ten Iranian Baha’i women for the crime of belonging to the Baha’i Faith.

Word of this seemingly inexplicable travesty of justice spread quickly around world, and calls for clemency came from many quarters, including then-president of the United States Ronald Reagan. Headlines around the world bore witness: “Now They Are Hanging Women;” “Baha’i Women Sing and Pray on Way to Meet Hangman;” and editorials screamed “genocide,” “bloodletting,” and “reign of terror.” Unmoved, the head of the Islamic Revolutionary Court of Shiraz rationalized the death sentences by publicly claiming, “These individuals who have been sentenced to execution are active members of Baha’ism, from whom simple minded people were not safe; their dependence on devils inside and outside Iran has made their animosity towards Islam and Muslims evident.” These courageous women heeded Baha’u’llah’s encouragement of what to do when faced with persecution in his name: “When the swords flash, go forward! When the shafts fly, press onward!” – Baha’u’llah, The Fire Tablet, Baha’i Prayers, pp. 218-219. Momentous events are usually captured for posterity in the works of artists. Since the executions, most of the artistic attention has focused on Mona, probably because she was so young. A couple of the women were middle-aged, most were in their twenties. But to take the life of a vibrant and irrepressibly joyous teenager not only makes people shake their heads in unbelief, it stirs them. It makes them sad, angry and ready to act. The action of some goes to writing protests, voicing their anger. Some that hadn’t previously gotten involved in humanitarian or social causes now determinedly work for them. But the artist creates a lasting legacy—one that will speak and continue to speak, long after all those involved are no longer with us. Poet Roger White was moved to offer a poem for Ru’ya, his frustration, evident in the opening lines: Not I shall sing your praises, Ru’ya, but someone braver, one steeled to tell the tale from your young heart’s chamber out to the cord’s abrasive kiss on your slender throat. Your mystery won’t admit me. – Roger White, Ru’yá, Occasions of Grace, p. 11



118 On Becoming Good

(beyondforeignness.org)
0

One day I was having a conversation with someone, and they asked a question. The question, which was a very insightful one – and genuinely asked – went something like this.

“I am a good person. I earn a living. I look after my family. I don’t do bad things. Isn’t that good? What more do I need to do?” I didn’t know the answer. Of course the short answer is yes – these are good – but I knew there was something missing. As sometimes happens, the answer came to me later. It was in writings of Abdu’l Baha. Abdu’l Baha frames the question in the context of spiritual growth – a process. Every imperfect soul is self-centered and thinketh only of his own good. But as his thoughts expand a little he will begin to think of the welfare and comfort of his family. If his ideas still more widen, his concern will be the felicity of his fellow citizens; and if still they widen, he will be thinking of the glory of his land and of his race. But when ideas and views reach the utmost degree of expansion and attain the stage of perfection, then will he be interested in the exaltation of humankind. He will then be the well-wisher of all men and the seeker of the weal and prosperity of all lands. This is indicative of perfection. Thus, the divine Manifestations of God had a universal and all-inclusive conception. They endeavored for the sake of everyone’s life and engaged in the service of universal education. The area of their aims was not limited—nay, rather, it was wide and all-inclusive. Therefore, ye must also be thinking of everyone, so that mankind may be educated, character moderated and this world may turn into a Garden of Eden.[1] Here are some of Baha’u’llah’s statements which bear on this theme. It is Our wish and desire that every one of you may become a source of all goodness unto men, … Beware lest ye prefer yourselves above your neighbors.[2] Man’s merit lieth in service and virtue and not in the pageantry of wealth and riches. … Dissipate not the wealth of your precious lives in the pursuit of evil and corrupt affection, nor let your endeavors be spent in promoting your personal interest. … cling unto that which profiteth mankind, whether young or old, whether high or low.[3] With the utmost friendliness and in a spirit of perfect fellowship take ye counsel together, and dedicate the precious days of your lives to the betterment of the world and the promotion of the Cause of Him Who is the Ancient and Sovereign Lord of all.[4] Blessed and happy is he that ariseth to promote the best interests of the peoples and kindreds of the earth.[5]



118 Design of Vanuatu Temple unveiled

(news.bahai.org)
1

TANNA, Vanuatu — In a momentous development for the island of Tanna in Vanuatu, the design for the local Baha’i House of Worship was unveiled today.

The design is captivating in its simple yet striking form, inspired by the coconut and banyan trees of the island and the natural forms of the landscape. “This structure will be the embodiment of serenity and represent the archipelago’s history and culture,” said Ashkan Mostaghim, the Temple’s architect. Double-sided roofs made of reeds and sugar-cane leaves rise to a central point, making the Temple appear as a nine-pointed star. The walls of the House of Worship are designed to be created using stakes and plaited reeds, drawing on local architecture of the region. “The interior space is defined by light,” said Mr. Mostaghim. Throughout the day, light will stream through the open screens and delicate glass oculus. The Temple has space for 300 visitors and a choir to be present—both for community devotions and private meditation and prayer in a space of serenity. A jubilant celebration in Tanna on 18 June 2017 marked the unveiling of the Temple’s design. The program included readings from different sacred texts, signifying that the Temple is open to all. The House of Worship will enhance the vibrant community life on Tanna. A sense of collective ownership of the Temple, even before its design had been unveiled, was already present in the consciousness of the island’s inhabitants. In the early stages of the design process, numerous people from the island, including chiefs and other tribal leaders, submitted ideas for the structure of the central edifice and gathered for meetings to discuss its purpose and implications for their society. “The design of the House of Worship in Tanna has been inspired by the Baha’i writings, and we have endeavored to portray its principles in the structure,” said the architect. The Temple will uniquely symbolize the unity of all people and the integral connection of worship of God and service to humanity.



95 Harvard Divinity and Baha’i Bicentenaries Celebrate Unity

(bahaiteachings.org)
0

As the Baha’i community prepares to celebrate the 200th anniversary of the birth of Baha’u’llah, the Harvard Divinity School is also commemorating its bicentenary.

This confluence of noteworthy anniversaries has more in common than the mere overlap of dates. In the late 19th and first half of the 20th centuries, a number of eminent American philosophers, artists, and writers connected to both the Baha’i Faith and Harvard University were engaged in a dynamic, emerging discourse on unity. This was a subject of a recent presentation, which addressed how the Baha’i principle of unity expressed itself in the development of the American Baha’i community. The presentation took place at Harvard’s Center for the Study of World Religions and was titled “The Religion of Unity and the Unity of Religion.” It was given by Sasha Dehghani, a visiting scholar at Harvard, who is doing research on the Baha’i Faith as an independent world religion. “When I first arrived at Harvard,” said Dr. Dehghani, “Prof. Francis Clooney, Director of the Center of the Study of World Religions, welcomed me by saying: ‘We need religions today that create unity and tear down walls.’” Addressing how the concepts of unity and the oneness of humankind shaped Baha’i endeavors in the early years of the American Baha’i community, Dehghani highlighted major milestones and discussed some of the significant thinkers of that time. The earliest public mention of the Baha’i Faith in the United States was at the World’s Parliament of Religions in Chicago in 1893, where the concept of the unity of religions was among the most remarkable topics explored. The spirit that animated the World’s Parliament that year inspired Sarah Farmer, the owner of the Green Acre Inn in Maine and one of America’s early religious innovators, to offer conferences on progressive subjects in the sciences, arts, and religion. These gatherings brought together leading writers, educators, philosophers, artists, and activists and opened a space for ideas to be exchanged and for thought to advance. In his book Restless Souls: The Making of American Spirituality, historian Leigh Eric Schmidt comments on the impact of Green Acre on public discourse in the early twentieth century: “The Green Acre gatherings thrived for more than two decades; the World’s Parliament lasted all of seventeen days.” Eventually, Sarah Farmer’s work brought her into contact with the Baha’i Faith, and she traveled to Akka at the turn of the century to meet Abdu’l-Baha, who later visited Green Acre during his journey to America in 1912. Many of Abdu’l-Baha’s talks in the United States over the course of that year focused on the unity of religions and unity among the races, particularly between black and white Americans: In the clustered jewels of the races may the blacks be as sapphires and rubies and the whites as diamonds and pearls. The composite beauty of humanity will be witnessed in their unity and blending. How glorious the spectacle of real unity among mankind! How conducive to peace, confidence and happiness if races and nations were united in fellowship and accord! The Prophets of God were sent into the world upon this mission of unity and agreement: that these long-separated sheep might flock together. – Abdu’l-Baha, The Promulgation of Universal Peace, p. 56.



 1  2  3  4  5  6  7  8  9 

فارسی

87 وب سایت ویژۀ دویستمین سالگرد تولد حضرت بهاءالله عالم را بهم پیوند می‌دهد

(news.persian-bahai.org)
0

مرکز جهانی بهائی- امروز یک وب سایت جدید جهانی به مناسبت دویستمین سالگرد تولد حضرت بهاءالله راه اندازی شد.

مراحل مختلف این وب سایت در طول ماه آینده به تدریج وسعت خواهد یافت. در حال حاضر این وب سایت شامل آثار هنری که به این مناسبت تهیه شده، مقالاتی دربارۀ زندگی و ظهور حضرت بهاءالله و پیام‌های تجلیل رهبران محلی و ملی است. این سایت در هفته‌های آینده به شیوه‌ای پویا و فعال گسترش خواهد یافت و در روز ١٨ اکتبر، فیلمی دربارۀ زندگی حضرت بهاءالله در آن منتشر خواهد شد. این وب سایت به شش زبان انگلیسی، روسی، اسپانیایی، فرانسوی، فارسی و عربی قابل دسترسی است. تصاویر و اخبار مربوط به جشن‌های دویستمین سالگرد تولد حضرت بهاءالله به مدت ٧٢ ساعت، از غروب خورشید در منطقۀ اقیانوس آرام در تاریخ ٢٠ اکتبر تا غروب خورشید در آمریکا در ٢٢ اکتبر در این وب سایت منتشر خواهد شد. وب سایت ویژه دویستمین سالگرد تولد حضرت بهاءالله با به تصویر کشیدن جشن‌هایی که مردمانی از هر قشر و طبقه در چندین نقطه از جهان برای تجلیل از زندگی حضرت بهاءالله و پیام وحدت آفرین ایشان برگزار می‌کنند عالم را بهم پیوند می‌دهد. جشن‌های این مناطق، نمونه‌ای ازبرگزاری هزاران جشن و مراسم تجلیل دیگری است که در تمامی کشورها در سراسر عالم انجام خواهد گرفت . بیت العدل اعظم این دو عید مقدس را فرصتی توصیف می‌نمایند که در آن همگان می‌توانند «لحظاتی را گرامی دارند که در آن وجودی بی‌همتا در عالم خلقت یعنی یک مظهر ظهور الهی به این جهان قدم گذاشته است.»



78 بانک رسانه‌ای بهائی: بازتاب یک بینش جهانی

(news.persian-bahai.org)
0

مرکز جهانی بهائی- با نزدیک شدن به دویستمین سالگرد تولد حضرت بهاءالله در ماه آینده، بانک رسانه‌ای بهائی به شکلی اساسی و عمده به روز شده است.

اين وب‌سایت به مدت تقريباً ١١ سال منبعی از منابع تصویری مورد استفادۀ ناشرين، خبرنگاران، فیلم‌سازان و دانشجويان بوده است. اين سايت كه حاوی بیش از ١٦٠٠ عكس، نقشه و گرافیک می‌باشد در قالب پنج فصل اصلی تقسیم‌بندی شده است: فعالیت‌های جامعه بهائی، مؤسسات اداری و نهادها، ساختمان‌ها و اماکن، تاريخ و گردهمایی‌ها و کنفرانس‌ها. اين سايت گوشه‌ای از تنوع جامعه بهائی و وسعت فعالیت‌های آن را در سطح توده مردم و همچنین در سطح ملي و بین‌المللی نشان می‌دهد. این سایت همچنین حاوی تعدادی عکس‌های تاریخی است. محتوای اين سايت هر از چندی به روز خواهد شد و تصاویر جديد به مجموعه‌های مختلف آن اضافه می‌گردد. این وب‌سایت از طریق آدرس زیر قابل دسترسی است: media.bahai.org



60 نخستین روز بهائی کشی ۲۳ مرداد ۱۳۵۷ بود. نخستین قربانی روزهای بهائی کشی این دوران، ضیاءالله حقیقت است. افشین، کوچکترین فرزند ایشان، ماجرای آن

(www.akhbar-rooz.com)
0

در دوران ما روزهای بهائی کشی با بحبوبه انقلاب همزمان شده است. نخستین روز بهائی کشی 23 مرداد 1357 بود. نخستین قربانی روزهای بهائی کشی این دوران، ضیاءالله حقیقت است. افشین، کوچکترین فرزند ایشان، ماجرای آن روز را چنین به خاطر می آورد.

«تابستان بود. 8 ساله بودم، شاگرد دوم ابتدایی. رفته بودم بیرون از خانه، نزدیک مدرسه مان با بچه ها بازی کنم. محل مدرسه روبروی محل کار پدرم بود. وابستگی خیلی شدیدی به پدرم داشتم. هر روز پس از مدرسه به محل کار او می رفتم و کنار او می نشستم. دوستان و آشنایان همه می گفتند که "کرّه اش همیشه پهلوی خودشه!" آن روز پیش از ظهر برگشتم که بیایم خانه. در راه برگشت، توی کوچه از همسایه ها شنیدم که می گفتند "این بهائیه رو کشتن آخر!" من به راهم ادامه دادم. سر کوچه مان یک مغازه دار بود. او که در چارچوب در مغازه اش ایستاده بود، رو به من کرد و با تاثر گفت "پدرت رو هم کشتن!" من مبهوت به آنها گوش می دادم. ولی باز هم نفهمیدم منظورشان چیست. به خانه آمدم و دیدم مادرم نیست. خواهرهایم گفتند که "بابا تصادف کرده، یک موتوری بهش زده." و برایم توضیح دادند که او را به بیمارستان برده اند و مادرم هم به همین دلیل خانه نیست و برای دیدن پدرمان به بیمارستان رفته است. آنچه را که در کوچه شنیده بودم، برای خواهرهایم تعریف کردم و گفتم که توی کوچه همه می گفتند که "پدرت را کشته ان!" خواهرهایم گفتند "نه، اینطور نیست. او تصادف کرده." عکس ضیاءالله حقیقت، 47 ساله، به همراه همسر و فرزندانش. افشین 8 ساله جلوی پدر ایستاده است. این عکس چهل روز پیش از قتل ضیاءالله حقیقت گرفته شده است. البته بعدا از طریق همسایه ها فهمیدیم که با موتور منتظر پدرم بوده اند که او را به قتل برسانند. آن روز صبح پدرم داشته از مغازه لبنیاتی به محل شرکت خودش برمی گشته است. پدرم هر روز صبح به مغازه لبنیاتی آن طرف خیابان می رفت و به او کمک می کرد و داوطلبانه حساب هایش را ثبت می کرد و به محل کار خودش برمی گشت. آنها منتظر بوده اند و هنگامی که از خیابان رد می شده، با موتور به او زدند. پدرم مسئول یک شرکت خصوصی توزیع نفت سفید در منطقه بود که این نفت توسط تانکرها توزیع می شد. یک سال پیش از شهادت پدرم، امام جمعه نامه ای به رئیس شرکت پدرم نوشته بود که "ایشان به عنوان یک بهائی انگل جامعه است. شما از شرکت اخراج اش کن که ما مجبورش کنیم از این شهر برود." آقای عطار، رئیس شرکت، که مسلمان و از افراد معتمد و سرشناس جهرم بود، نامه را پیش ما آورد و گفت که "این ناسید اینطوری نوشته..." و البته به امام جمعه پاسخ داد که "ایشان فردی امین است و 12 سال است که بدون هیچ خطایی اینجا کار می کند و من همه چیز را به او سپرده ام. حالا شما فردی امین مثل او پیدا کن که بتوانم حساب و کتاب را به دستش بدهم تا بعد من او را بیرون کنم." آن روز پس از چند ساعت مادرم از بیمارستان برگشت. خیلی پریشان حال بود و گفت "دکترها همکاری نمی کنن!" مادرم می گفت که به ما گفته اند ضیاءالله باید به شیراز منتقل شود، اما برای بردن او به شیراز به ما آمبولانس نمی دهند. و باز رفت. چند روز بعد فامیل ها آمدند دنبال مان که برویم شیراز برای مراسم تشییع.» لقاء مصلی نژاد، همسر ضیاءالله حقیقت، ماجرا را چنین تعریف می کند. «توی خانه بودم که برادرم از راه رسید و گفت "تصادف شده... ضیاءالله... یکی با موتور سیکلت بهش زده و فرار کرده... کسی جرات نمی کرده بهش آب بده ... بردیمش بیمارستان." برادرم به کمک یکی از همسایه ها او را به بیمارستان برده بود. بعد آمد دنبال من و با هم به بیمارستان رفتیم. وقتی که من به بیمارستان رسیدم، هنوز او را توی راهرو نگه داشته بودند. آن موقع هنوز می توانست صحبت کند. ازش پرسیدم "چه اتفاقی افتاد؟" گفت "نفهمیدم که چی شد. یک دفعه پرت شدم." ضیاءالله خیلی ناراحت بود. به تقلا بود، همه اش می گفت "سوختم! سوختم!" چون که از داخل خونریزی کرده بود. بعد او را به اتاق معاینه بردند. آنجا در را بسته بودند و مرا داخل راه نمی دادند. دیگر نمی دانم پرستارها همکاری کردند یا نکردند. آنجا آقای عطار، رئیس شرکتی که ضیاءالله در آن کار می کرد، از راه رسید. او فوری پشت سر ما به بیمارستان آمد و به مسئولین بیمارستان گفت "او مثل پسرمه! هرکاری می تونین براش بکنین." دکتر هخامنشی، از احباء دورافتاده (یعنی بهائیانی که در جلسه های مذهبی به طور مرتب شرکت نمی کنند) در همان بیمارستان کار می کرد. او به مسئولین بیمارستان گفت: "یک آمبولانس بهش بدین، ببریدش شیراز." رئیس بیمارستان جهرم دکتری به نام عالی پناه بود. ایشان خیلی متعصب و مرید حسین آقا بود. او حداکثر سعی اش را کرد که کار همانجا تمام شود و پرونده بسته شود. نیت شان این بود که آمبولانس ندهند که همانجا بمیرد. او به دکتر هخامنشی گفت: "یک سگی میخواد سقط بشه، تو چرا تقلا می کنی؟!" ولی دکتر هخامنشی خیلی تلاش کرد مجوز حمل مریض را بگیرد و به او گفت: "من و تو که دکتر هستیم، قسم خورده ایم تعصبی نداشته باشیم. قسم خوردیم که هیچی برامون مطرح نباشه جز نجات جان مریض." این جر و بحث از صبح تا ظهر طول کشید. بالاخره دو ساعت بعد از ظهر دکتر هخامنشی با یک مکافاتی به زور آمبولانس می گیرد و زنگ می زند به بیمارستان نمازی در شیراز که "اتاق عمل رو آماده کنین!" من و برادرم هم با آمبولانس به شیراز رفتیم. ضیاءالله وسط راه بیهوش شد. برخوردها در بیمارستان شیراز خوب بود. خواهرم آنجا در اتاق بیهوشی کار می کرد. ضیاءالله را به اتاق عمل هم بردند، ولی او دیگر از کما برنگشت. خونریزی مغزی کرده بود. 3 روز بیهوش بود و بعد صعود کرد. شوهرم خیلی خوب بود. به مهمان نوازی مشهور بود. همیشه دوست داشت مهمان بیاید. همیشه جلسه ها خانه ما بود، مبلغ ها می آمدند. همسایه ها ازش آنقدر راضی بودند که گریه می کردند و می گفتند "خدا ذلیل شون کنه که همچین آدمی رو کشتن!" پس از مدتی از شیراز برگشتیم. آن زمان ما دادگاه رفتیم. درست جواب نمی دادند. کسی با ما همکاری نمی کرد. ما دو سه سال دیگر هم در جهرم ماندیم. همسایه ها با ما خوب بودند و خیلی همکاری می کردند. ما پیش از انقلاب خانه خودمان را که لوله کشی کردیم، خانه های آنها را هم لوله کشی آب کردیم. بعد که انقلاب شد، گفته بودند "کسی حق نداره به خانواده حقیقت بی احترامی کنه." خانه ما را می خواسته اند آتش بزنند ولی همسایه ها نگذاشته بودند. گفته بودند اگر آتش بزنید، خانه ما هم آتش می گیرد و خلاصه مانع آتش سوزی شده بودند. همسایه هایمان با ما خیلی خوب بودند و به ما می گفتند "اینها هم که این کارها رو می کنن میخوان به بهشت برن." همسایه ها با ما همدردی کردند، ولی گفتند که ضیاءالله را عمدا کشته اند و " شوهرت توی لیست بوده" و "آخرش کشتن اش!" عده ای بودند که ما را اذیت می کردند، ولی همیشه عده دیگری هم بودند که می گفتند این بدرفتاری با بهائی ها خیلی بد است. یک روز پسرم آمد خانه و گفت که امروز به ما کپسول گاز نداده اند، گفته اند "بابی هستین، بهتون گاز نمیدیم. دین تان را عوض کنید تا به شما کپسول گاز بدیم." گفتم "دین ام را بدهم به کپسول گاز؟ میرم هیزم آتش می کنم، ندین!" خلاصه، بعد که آتش سوزی سعدی(2) در شیراز رخ داد، از طرف محفل بهائی آمدند و گفتند خانه را بفروشید و بیایید شیراز. آقای افنان(3)، روحش شاد، گفت: "بیا شیراز که دخترها محفوظ باشن. چون اونجا کسی نیست هوای شما رو داشته باشه، محیط هم کوچیکه." حتی همسایه ها هم نگران بودند. می گفتند "چرا برگشتین؟ برین از اینجا. شما رو می کشن، یا به دخترها تجاوز می کنن!" ما هم به شیراز نقل مکان کردیم. بعد از انقلاب که یک عده را به جرم بهائی بودن در شیراز زندانی کردند، یکی از دوستان خوب ما به نام احسان مهدی زاده(4) با رئیس سابق شهربانی جهرم در زندان عادل آباد شیراز هم بند بود. رئیس سابق شهربانی به احسان مهدی زاده گفته بود که "خون ضیاءالله حقیقت را پایمال کردند. به همسرش بگو که بره جهرم، بگه پرونده اش رو میخوام." من هم بلند شدم از شیراز رفتم جهرم. رئیس دادگاه جهرم به من گفت "خانم، شوهرت بهایی بود. کسی هم با ما همکاری نمی کنه که قاتل بگیریم. یک عده را آوردیم اینجا، گفتند شوهرت آدم خیلی خوبی بوده و آزارش به یک پشه هم نمی رسیده. اما همه گفتند ما چیزی نمی تونیم بگیم، چون اگه بگیم جون بچه های خودمون در خطره. اگه بگیم، ما هم به سرنوشت او دچار میشیم." رئیس دادگاه به من گفت که "حالا دیگه نمیشه اقدامی بکنی چون که گفته اند که همه پرونده های سال 57 مختومه است. شما هم برو. هر وقت که دنیا درست شد، بیا حق شوهرت رو بگیر!" دکتر هخامنشی می گفت که "جستجو کرده ام، پسرهای حاج باشی بوده اند که همچین کاری از طرف حسین آقا انجام داده ان." دکتر هخامنشی خیلی هم اصرار داشت قاتل را پیدا کنیم. ما گفتیم همینطوری نمی شود کاری کرد و باید از طریق مراجع قانونی اقدام کرد. البته ما امکانی هم نداشتیم. بچه ها کوچک بودند و کسی نبود که پیگیری کند. آن زمان گفتند که قاتل را از شهر فراری داده اند، ولی پس از مدتی باز به جهرم بازگشته، و بعدها شنیدیم که به جبهه رفته و در جنگ عراق کشته شده است.» افشین ادامه می دهد: «محیط کوچک بود و همان زمان کسی را که به او زده بود شناسایی کردند. ولی کسی جرات نکرد که نام او را بگوید. حتی در دادگاه هم گفته بودند اگر حرف بزنیم ما را می کشند. حالا که خیلی سال ها گذشته، همسایه های قدیمی می آیند و تعریف می کنند که قتل پدرم منظم و از پیش برنامه ریزی شده بوده ولی هنوز هم جرات نمی کنند بگویند که کار چه کسی بوده است. قاتل را فراری دادند و همه با هم صحبت کردند که کسی حرفی نزند و حتی جریان تصادف را هم نگوید. بحبوبه انقلاب بود و مردم هم با قاتل ها همکاری کردند. همسایه ها هم ضمن ابراز همدردی گفتند که نمی توانیم بچه های خودمان را به خطر بیاندازیم و نام قاتل را بگوییم. این ماجرا فقط برای پدرم نبود. تعداد زیادی از جوان های جهرم را که بهائی نبودند ولی هوادار گروه های سیاسی بودند کشتند. ظاهرا با دستور امام جمعه جوان ها را شبانه از خانه یا کوچه می گرفتند و می کشتند و در قنات های عمیق اطراف شهر می انداختند که 16 یا 17 نفر را کشتند و پرونده مفصلی تشکیل شد ولی راه به جایی نبرد.»



95 آزادی‌تان مبارک؛ دلنوشته آزیتا رفیع زاده به مهوش شهریاری

(www.hra-news.org)
0

مهوش جون عزیزم

فقط چند روزی از روز خوش آزادی تون می گذره ولی جای خالی تون اینجا و دردلهای ما خیلی احساس می شه. در جای جای مختلف بند و در لحظه لحظه اتفاقات جاری, نبودنتون به چشمم میاد و نوعی حس شادی و شعف همراه با دلتنگی وجودم را فرا می گیره. هنوز خاطره خوش روز آزادیتون در ذهنم زنده است. با اینکه از ماهها قبل منتظر آزادیتون بودم و در این روزهای پایانی چشم انتظارش, ولی لحظه ای که خبر آزادیتون را اعلام کردن هیجان غریبی در دلم ایجاد شد. تنها ۵ دقیقه بعد از ساعت ۵ و زمانی که مهلت استفاده از تلفنمون تموم شد و مطمئن شدند که دیگه نمی تونیم این خبر خوش را به بیرون اطلاع بدیم, خبر آزادیتون را اعلام کردن. شور و حال قشنگی در بند به پا شد و همه خوشحالی می کردن. برای اولین بار در عمرم آرزو کردم که ای کاش من هم مثل شما طبع شعری داشتم و می تونستم این لحظات باشکوه را در قالب شعر دربیارم: همه شوق و ذوق بچه ها برای آماده کردنتون برای رفتن از زندان, اشکهای دلتنگی و شوقی که بعضی مخفیانه و بعضی واضح و آشکار از چشمها جاری بود, صداهای بلند و رسایی که با تمام قدرت موقع خوندن سرودهای همیشگی ازادی از گلوها خارج می شد- انگار قرار بود شکوه و عظمت این آزادی را بیشتر نشون بده, سجده زیبا و طولانی شما قبل از بیرون رفتن از اتاقتون, همه و همه ارزش این را داشت که یک شعر زیبا در وصفش سروده بشه. خیلی خوشحالم و افتخار می کنم که دو سال از حبسم را در کنار کسی گذروندم که موقع رفتنش همه قلبها پر از احساسات بود و همه چشمها گریان. در لحظه های آخر هم به فکر بچه ها بودین و سفارش می کردین که هواشون را داشته باشیم و از توجه و حمایتشون غافل نشیم. در آخرین لحظه ها هم به دو نفری که از دست هم ناراحت بودن سفارش می کردین که کدورتها را فراموش کنن. کاری که بلافاصله بعد از رفتنتون انجام دادن. بعد از بدرقه کردنتون و خروجتون از بند, این خوشحالی و ذوق را در هواخوری هم ادامه دادیم و همچنان سرود خوندیم. بعد هم عده ای در تخت خودتون و اطرافش نشستیم و به شکرانه این اتفاق خوش دعا خوندیم. مهوش جون آیا می دونستین که روز آزادیتون یعنی ۲۷ شهریور در تقویم کشورمون به مناسبت بزرگداشت استاد شهریار, روز شعر و ادب فارسی نامگذاری شده.به نظرم تلاقی زیبا و مبارکی بود که در چنین روزی یکی از بزرگترین و برجسته ترین شاعران خوش ذوق کشورمون بعد از تحمل ده سال حبس ناعادلانه, از زندان آزاد شد. امیدوارم که خیلی زود و در ماههای آتی شاهد آزادی ۶ همکار دیگرتون و بقیه دوستان آزاده کشورمون باشیم. جای خالیتون برای همیشه در قلبم خواهد ماند. آزادیتون مبارک. سرافرازی و آزادگیتون مبارک. آزیتا ۹۶/۷/۱ زندان اوین



98 کمال کاشانی و فرهمند ثنائی، دو شهروند بهایی پس از ۵ سال آزاد شدند

(www.hra-news.org)
0

خبرگزاری هرانا – کمال کاشانی و فرهمند ثنایی، دو تن از شهروندان بهایی ساکن گرگان که ایام محکومیت خود را بصورت تبعیدی در زندان رجایی شهر کرج می گذراندند پس از تحمل ۵ سال حبس امروز از این زندان آزاد شدند. علیرغم این آزادی پریسا شهیدی و فرح تبیانیان همسران این دو شهروند بهایی همچنان به دلیل باورهای دینی خود در زندان به سر می برند.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، کمال کاشانی و فرهمند ثنایی دو شهروند بهایی اهل گرگان که هر یک به تحمل ۵ سال زندان محکوم شده بودند و از سال ۹۱ در زندان به سر می بردند امروز از زندان رجایی شهر کرج که محل تبعید و تحمل حبس آنان بود آزاد شدند. کمال کاشانی، متولد ۱۳۳۷ در گنبد کاووس و ساکن گرگان مورخ ۲۶ مهرماه سال ۹۱ در گرگان دستگیر و سپس به تهران منتقل و با اتهامات «تبلیغ علیه نظام، همکاری با دول متخاصم و عضویت در تشکیلات مخفی بهائی» در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران توسط قاضی مقیسه به ۵ سال حبس محکوم شد. این شهروند بهایی در اوایل دهه ۶۰ درحالی که یک ترم به پایان تحصیلاتش در رشته صنایع اتومبیل باقی مانده بود از دانشگاه اخراج شد. وی سابقه بازداشت و تحمل ۵ سال و سه ماه حبس از سال ۶۲ تا ۶۷ را نیز به دلیل عضویت در محفل روحانی بندر ترکمن را نیز دارد. در همان سال‌ها برادر بزرگتر وی با نام «جمال کاشانی» عضو محفل روحانی دهقان ویلا در کرج بازداشت و در آذرماه سال ۶۳ در زندان اوین اعدام شد. پریسا شهیدی همسر کمال کاشانی است که به ۱ سال و ۹ ماه حبس تعزیری محکوم شده است، خانم شهیدی ۲۵ خردادماه ۱۳۹۶، جهت تحمل حبس خود را به زندان امیر آباد گرگان معرفی کرد. فرهمند ثنائی دیگر آزاد شده امروز، متولد ۱۳۴۵ در گرگان، مورخ ۲۶ مهرماه سال ۹۱ همراه همسرش در منزل شخصی خود بازداشت و با اتهامات «تبلیغ علیه نظام، همکاری با دول متخاصم و عضویت در تشکیلات مخفی بهائی» در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران توسط قاضی مقیسه به ۵ سال حبس محکوم شد. همسر او چندی بعد از بازداشت با تودیع وثیقه آزاد شد. فرح تبیانیان همسر فرهمند ثنائی، مدتی بعد به ۱ سال و ۹ ماه حبس تعزیری محکوم شد، وی ۲۳ خردادماه ۱۳۹۶، جهت اجرای حکم محکومیت بازداشت شد و اکنون برای تحمل حبس در زندان گرگان به سر می برد.



86 پایان یک دهه حبس ناعادلانه مهوش ثابت

(news.persian-bahai.org)
0

جامعۀ جهانی بهائی، نیویورک- دوران زندان خانم مهوش ثابت، پس از ده سال حبس ناعادلانه و تحمل آزار و شرایط دشوار به پایان رسیده است. خانم ثابت یکی از هفت عضو گروه «یاران» است که سابقاً ادارۀ امور بهائیان ایران را به عهده داشتند و به اتهاماتی واهی زندانی شدند.

خانم ثابت در دوران حبس خود در زندان‌های مشهور و بدنام اوین و رجائی شهر، همواره به ابراز عشق و محبت خالصانه به همبندان خود شهرت داشت. خانم رکسانا صابری، روزنامه نگاری که در زندان اوین هم سلولی خانم ثابت و دیگر عضو گروه یاران خانم فریبا کمال آبادی بود، دربارۀ محبتی که این دو نثار سایر همبندان خود می نمودند و همچنین مراقبتی که از وی در دوران اعتصاب غذایش به عمل آوردند مطلب پراحساسي نوشته است. خانم ثابت، معلم و مدیر سابق که با کمیتۀ ملی سوادآموزی در ایران همکاری داشت در دوران زندان به سرودن شعر پرداخت. آثار فوق‌العاده او جمع آوری و به انگلیسی ترجمه شده و در سال ۲۰۱۳ در قالب کتابی با عنوان اشعار زندان (Prison Poems) به چاپ رسیده است. این کتاب به خاطر کیفیت ادبی و موضوعات عمیق این اشعار به طرز گسترده‌ای مورد تقدیر و تحسین قرار گرفته است. همانند سایر زندانیان عقیدتی و سیاسی، نویسندگان، رهبران فکری و شاعراني که در طول تاریخ بی‌گناه زندانی شده‌اند، افکار و اعتقادات خانم ثابت در اثر آزار و اذیت‌ها، قوت و قدرت بیشتری یافتند. رنج‌های این شاعر، توجه‌ها را به این مجموعه شعر تأثیرگذار جلب کرد و باعث شد تا انجمن جهانی قلم در كمپيني كه در دفاع از نويسندگان تحت ظلم و ستم برگزار كرد خانم ثابت را معرفي كند. همچنين لاسه تورسن (Lasse Thoresen) آهنگسازي كه جوايز زيادي كسب كرده بر اساس اين اشعار يك قطعه موسيقي تنظيم كرد كه اوايل امسال در فستیوال بین‌المللی موسيقي اسلو اجرا شد. خانم ثابت كه حال ۶۴ ساله است در ماه مارس ٢٠٠٨ دستگير شد. شش عضو ديگر گروه ياران در اردیبهشت ماه ۱۳۸۷ (مه ۲۰۰۸) دستگیر شدند. تمامی این هفت نفر برای هفته‌ها در سلول انفرادی محبوس، از تماس با دنیای بیرون محروم بودند و رفتارهای سخت و طاقت‌فرسا و فشارهای روانی و جسمی بسیاری را متحمل شدند. خانم دوگال، نمایندۀ ارشد جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل متحد در نیویورک، گفت: «اگرچه خانم ثابت از زندان آزاد شده است اما همچنان از آزادی کامل برخوردار نخواهد بود. او به اجتماعی برمی گردد که در آن جوانان بهائی از احراز تحصیلات عالی و شغل‌های دولتی محرومند، اجتماعی که در آن حملات به مغازه‌های کوچک بهائیان در حال افزایش است و قبرستان‌ها تخریب می‌شوند، بهائیان در رسانه‌های دولتی هر روز مورد تخریب شخصیتی قرار می‌گیرند و به خاطر عقایدشان بی‌دلیل دستگیر و زندانی می‌شوند.» شش عضو دیگر گروه یاران که در حال حاضر در زندان هستند، خانم فریبا کمال آبادی ۵۵ ساله، آقای جمال‌الدین خانجانی ۸۳ ساله، آقای عفیف نعیمی ۵۵ ساله، آقای سعید رضایی ۵۹ ساله، آقای بهروز توکلی ۶۵ ساله و آقای وحید تیزفهم ۴۳ ساله نیز در ماه‌های آینده دوران محکومیت خود را به پایان می‌رسانند. خانم دوگال گفت: «امید ما این است که آزادی این افراد فصل جدیدی را در نحوۀ رفتار با بهائیان ایران رقم بزند و حکومت موانع موجود برای تحقق وعده خود مبنی بر ایجاد عدالت به طرزی یکسان برای همۀ ایرانیان را رفع نماید.»



132 تفتیش پرتعداد منازل و بازداشت شهروندان بهایی در گیلان

(www.hra-news.org)
0

خبرگزاری هرانا – ماموران اداره اطلاعات در استان گیلان منزل حداقل ۱۱ خانواده بهایی و ۲ خانواده غیر بهایی اما دارای مراوده را مورد تفتیش قرار دادند. آنها ضمن تفتیش و ضبط برخی وسایل شخصی و کتب مذهبی ساکنین، دست کم ۴ شهروند از جمله ۲ شهروند بهایی را نیز بازداشت کردند.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز بیستم شهریورماه سال جاری ماموران امنیتی وابسته به وزارت اطلاعات با حکم دادستانی طی چند اکیپ مجزا بصورت هماهنگ مبادرت به مراجعه و تفتیش منازل شهروندان بهایی در رشت، رضوانشهر، پره سر و منجیل از توابع استان گیلان کردند. ماموران حاضر پس از تفتیش منازل، وسایل شخصی اعم از موبایل، تبلت، لب تاپ، کارتهای حافظه، کامپیوتر میزی و همینطور کتب مذهبی، تابلوها و عکسهای شخصیت های مذهبی آیین بهایی را نیز ضبط و با خود بردند. بنا بر گزارشات دریافتی هرانا، منازل شهاب تایید٬ کیوان پزشکی٬ سیامک پور عبدالحمید٬ عارف اقدسی٬ حمید رحیمی٬ فرج اله فرهنگی و رامز هروی در شهر رشت مورد تفتیش قرار گرفتند. گزارش شده است در زمان تفتیش منزل رامز هروی، علیرعم عدم حضور ساکنین در منزل، نیروهای امنیتی از زور استفاده کرده و با شکستن در وارد منزل شده و به تفتیش محل پرداخته اند. منازل جهانگیر حسنی٬ بهادر حسنی و بابک سیاحی در رضوانشهر و پره سر دیگر اماکنی بودند که مورد تفتیش قرار گرفتند و در نهایت منزل خانواده حسین زاده در منجیل آخرین محلی بود که توسط ماموران امنیتی در روز بیستم شهریورماه در استان گیلان مورد تفتیش قرار گرفت. این تفتیش ها دست کم در چهار مورد همراه با بازداشت شهروندان بهایی بود. خانم ها سوسن بادوام(فرهنگی) و فریدا اسدپور (رحیمی) دو شهروند بهایی هستند که پس از تفتیش منزل بدون ذکر اتهام و دلیل خاصی توسط ماموران وزارت اطلاعات بازداشت شدند و پس از طی پروسه اداری به زندان لاکان رشت منتقل شدند. تا زمان تنظیم این گزارش کماکان خانم ها بادوام و اسدپور در همین محل بصورت بلاتکلیف نگهداری می شوند. گزارش شده است در همین روز منازل دو خانواده غیر بهایی (با هویت محفوظ) که با شهروندان بهایی که منازل آنان تفتیش شده ارتباط داشتند نیز مورد تفتیش قرار گرفت که طی آن دو خانم بازداشت شدند، این افراد پس از انتقال به بازداشتگاه اداره اطلاعات و بازجویی سرانجام امروز مورخ ۲۸ شهریورماه از همین محل آزاد شدند.



101 مهوش شهریاری، از مدیران جامعه بهایی آزاد شد

(www.hra-news.org)
0

خبرگزاری هرانا – مهوش شهریاری (ثابت) از مدیران جامعه بهایی ایران پس از تحمل قریب به ده سال حبس ساعتی پیش از بند زنان زندان اوین آزاد شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، مهوش شهریاری بعنوان نخستین فرد از گروه “یاران ایران” که امور اداری جامعه بهایی ایران را مدیریت می کردند و از حدود ده سال پیش در زندان به سر می برند با پایان یافتن حبس از زندان اوین آزاد شد. مهوش شهریاری-ثابت در پانزدهم اسفند ۱۳۸۶ توسط ماموران امنیتی در مشهد بازداشت‌ شد. بعد از بازداشت به سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل ‌شد. در اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۷، شش تن دیگر از بهاییان عضو گروه «یاران ایران» با اتهاماتی مشابه با اتهامات مهوش ثابت بازداشت ‌شدند. خانم شهریاری در طی ۲۰ ماه اولیه بازداشت‌اش تفهیم اتهام نشد و اجازه تماس با وکیل هم نداشت. در ۲۳ بهمن ۱۳۸۷، دادسرای امنیت تهران از صدور قرار مجرمیت برای مهوش ثابت و شش تن دیگر از مدیران جامعه بهایی به اتهام «جاسوسی برای اسرائیل، توهین به مقدسات و تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» خبر داد. آن‌ها در ۲۲ خرداد ۱۳۸۹، به اتهام «جاسوسی، توهین به مقدسات، تبلیغ برعلیه نظام و رواج فساد فی الارض» به بیست سال زندان محکوم شدند. این درحالی ‌بود که مهوش شهریاری به همراه فریبا کمال‌آبادی، جمال‌الدین خانجانی، عفیف نعیمی، سعید رضایی، بهروز توکلی و وحید تیزفهم در آخرین جلسه دادگاه خود و در اعتراض به غیرعلنی و غیرحقوقی بودن رویه دادگاه، حاضر به حضور در دادگاه نشدند. «یاران ایران» نام گروهی است که فعالیت‌های اداری جامعه بهایی را در ایران هدایت می‌کنند. این گروه جایگزین «محفل ملی ایران» شد که در واقع نظام اداری و تشکیلاتی بهاییان بود. این محفل با فشارهای حکومت تعطیل شده‌ بود. در ۲۴ شهریور ۱۳۸۹، دادگاه تجدید نظر پس از حذف اتهاماتی چون جاسوسی و همکاری با دولت اسرائیل، این حکم را به ۱۰ سال کاهش‌ داد. این حکم به صورت شفاهی به وکیل خانم ثابت ابلاغ ‌شد. اما نهایتا حکم دادگاه تجدید نظر از سوی دادستان کل کشور، برخلاف شریعت تشخیص داده‌ شد و مجددا به ۲۰ سال افزایش ‌یافت. این حکم در آذرماه ۱۳۹۴ با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی به ده سال تقلیل پیدا کرد. در مرداد ۱۳۸۹ پس از ابلاغ حکم دادگاه بدوی، مهوش ثابت و شش عضو دیگر جامعه بهاییان به زندان رجایی‌شهر منتقل ‌شده بودند. در پی انتقال این گروه به زندان رجایی شهر، مهوش ثابت به همراه فریبا کمال آبادی به بند ۲۰۰ زندان گوهردشت کرج فرستاده ‌شدند. در سیزدهم اردیبهشت ۱۳۹۰ این دو در پی انحلال بند زنان زندان رجایی‌شهر به زندان قرچک ورامین منتقل‌ شدند، اما دو هفته بعد مجددا به زندان اوین برگردانده‌شدند.



89 ادامۀ تجلیل رهبران کشورها از دویستمین سال تولد حضرت بهاءالله

(news.persian-bahai.org)
0

مرکز جهانی بهائی – جوامع بهائی همچنان در حال دریافت پیام‌های احترام‌آمیز رهبران ملی و محلی از نقاط مختلف دنیا به مناسبت دویستمین سال تولد حضرت بهاءالله هستند. جدیدترین این پیام‌ها از استرالیا، آسیای میانه و امریکای جنوبی بوده است.

آقای بیل انگلیش (Bill English)، نخست وزیر نیوزلند، در نامه‌ای خطاب به جامعۀ بهائی این کشور می‌نویسد: «افراد بسیاری در نیوزلند و در سایر کشورهای جهان این سالگرد بسیار ویژه را جشن خواهند گرفت و من امیدوارم که شما در کنار دوستان و خانواده‌هایتان از این جشن‌ها لذت ببرید.» کمی پیش‌تر، مالکولم ترنبول (Malcolm Turnbull)، نخست وزیر استرالیا در پیامی به مناسبت عید رضوان به جامعه بهائی این کشور، اهمیت این سالگرد را به شکل شایسته‌ای تجلیل نموده بود. نخست وزیر استرالیا در ماه آوریل نوشت: «بهائیان استرالیا یک جامعه گرم و پذیرا را تشکیل می‌دهند؛ جامعه‌ای مملو از خدمات خیریه و موسیقی، جامعه‌ای که از هویت خود مسرور است و همگان را به احترام و برابری فرا می‌خواند. ما به راستی شهروندان این جهان هستیم و تعهد مشترک ما به دوستی، دگر پذیری و هماهنگی در کانون موفقیت‌هایمان قرار دارد.» در قزاقستان، آقای بریک آرین (Berik Aryn)، معاون وزیر امور دینی و جامعه مدنی، در نامه‌ای خطاب به جامعه بهائی این کشور می‌نویسد: «امیدوارم پیروان دیانت بهائی از طریق خدمات روحانی خود موجب تقویت بیشتر روابط مستحکم میان نهادهای دولتی و گروه‌های مذهبی و همچنین در بین گروه‌های اعتقادی مختلف در قزاقستان شوند.» در آرژانتین، تعدادی از مقامات محلی و منطقه‌ای ایالت سانتافه (Santa Fe) ویدئوهای تبریکی را برای بیت‌العدل اعظم و شهر حیفا ارسال کرده‌اند. از دیگراقدامات مقامات بندر روزاریو (Rosario) در آرژانتین می‌توان به صدور چندین بیانیه شهری و ایالتی، مصاحبه‌های رادیویی، جشن برافراشتن پرچم و پیام‌های تبریک اشاره کرد.



90 افزایش جشن‌ها با نزدیک شدن به دویستمین سالگرد تولد حضرت بهاءالله

(news.persian-bahai.org)
0

بروک آن در لیتا، اتریش- آمادگی‌ برای برگزاری جشن‌های دویستمین سالگرد تولد حضرت بهاءالله در کشورهای مختلف در حال افزایش است و منجر به اقدامات مختلف از جمله خلق آثار هنری، تجلیل توسط مقامات ملی و محلی و برگزاری جشن در سطح جوامع می‌شود.

یک نمونۀ چشمگیر از این اقدامات در شهر بروک آن در لیتا (Bruck an der Leitha) در اتریش اتفاق افتاد، جایی که نهاد شهرداری در روز ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ فستیوالی به مناسبت سالگرد تولد حضرت بهاءالله برگزار نمود. محل برگزاری این مراسم تالار شهر بود و نزدیک به دویست میهمان از جمله رهبران جامعه و مردم شهر را برای بزرگداشت پیام صلح و وحدت حضرت بهاءالله گرد هم آورد. شهردار شهر، آقای ریچارد همر (Richard Hemmer) در سخنرانی خود در این جشن بر آموزه‌های آیین بهائی در مورد وحدت تأکید نمود. وی بیان داشت که تاریخ با خشونت خدشه‌دار شده است و ما هرگز نباید اعمال قساوت‌آمیز گذشته را از یاد ببریم. او از جامعۀ بهائی به عنوان نمونه‌ای از یک جامعه که مسیر صلح، دوری از خشونت و دگرپذیری را انتخاب کرده است یاد کرد. خانم سوسن ظریف‌زاده، یکی از بهائیان این شهر برای برگزاری این جشن با شهرداری همکاری نمود. خانم ظریف‌زاده و خانواده وی در سال‌های اخیر به پناهندگان شهر بروک یاری رسانده‌اند و این موضوعی بود که نخستین بار باعث جلب توجه شهردار شد و او را الهام بخشید تا مراسم بزرگداشتی به افتخار جامعۀ بهائی برگزار نماید. شهر بروک آن در لیتا که در مجاورت رود لیتا (Leitha river) در نزدیکی مرز اتریش و اسلواکی واقع است مانند بسیاری از دیگر شهرهای اروپایی پذیرای تعداد فزاینده‌ای پناهنده از سوریه و سایر کشورها بوده است. شهر بروک تا قبل از سال ۲۰۱۵ یعنی قبل از آن که مرگ تلخ تعدادی از پناهندگان در اتریش توجه عموم را جلب کند، تعداد اندکی مهاجر پذیرفته بود. جامعۀ بروک به شدت از این موضوع متأثر شد و عزم خود را جزم کرد تا برای اقامت موفقت‌آمیر پناهندگان با جدیت تلاش نماید. سازمانی با عنوان «اونسر بروک هیلفت»Unser Bruck Hilft! (بروک ما یاری می‌رساند!) برای امداد به اسکان پناهندگان در شهر تأسیس شد. این سازمان با اطلاع از این که در گذشته، بهائیان به اسکان گروهی از پناهندگان از کشور ترکیه کمک کرده بودند از جامعۀ بهائی درخواست همکاری نمود. در ابتدا، بهائیان در جنبه‌های عملی مانند تأمین مراقبت‌های پزشکی کمک می‌کردند اما به مرور زمان، با همکاری سایر مردم شهر برنامه‌ای برای آموزش و پیشرفت جوانان پناهنده‌ای که به تازگی در این شهر اقامت یافته بودند راه اندازی نمودند. در چند سال اخیر به واسطۀ این همکاری‌ها، ارتباط دولت محلی بروک و بهائیان افزایش یافته است. تصمیم شهردار مبنی بر برگزاری جشنی به مناسبت دویستمین سال تولد حضرت بهاءالله به پاس خدمات بهائیان به جامعۀ محلی خود بود. این جشن که در تالار شهر بروک برگزار شد، به روی همۀ اهالی شهر و مناطق اطراف آن باز بود. برنامۀ جشن، شامل اجرای موسیقی از جمله یک قطعه از سخنان حضرت بهاءالله بود که برای نخستین بار توسط گروه کر اجرا می‌شد. همچنین نمایشگاهی بر پا شده بود که تعالیم اصلی ادیان عمدۀ جهان را به تصویر می‌کشید و بر لزوم وحدت تأکید می‌نمود. بسیاری از مهمانان از اینکه هر عضو از جامعه امکان یافته بود به شکلی در برگزاری این جشن سهیم باشد قدردانی نمودند. از اجرای یک برنامۀ کوتاه از جانب مدرسۀ موسیقی محلی گرفته تا سخنرانی‌های نمایندگان دولتی یا آماده کردن بخش پذیرایی جشن، افراد بسیاری در برنامه‌های این فستیوال مشارکت داشتند. خانم دروتی خادم میثاق یکی از اعضای جامعۀ بهائی توضیح داد: «اهالی بروک تنها برای شرکت در جشن دویستمین سال تولد حضرت بهاءالله نیامدند بلکه در برگزاری آن نیز سهیم بودند و در نتیجه همۀ ما به هم نزدیک‌تر شدیم و نسبت به لزوم تلاش و فعالیت برای بهبود شرایط دنیا آگاهی بیشتری کسب کردیم.»



90 انتشار چاپ جدید نشریۀ «بهائیان» در این ماه

(news.persian-bahai.org)
0

مرکز جهانی بهائی – چاپ جدیدی از نشریۀ «بهائیان» با محتوایی کاملاً نو و طرح و تصاویری زنده، در روز ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۷ انتشار می‌یابد.

نشریۀ «بهائیان» به بررسی تعالیم و تاریخ آئین بهائی، همچنین اقدامات جامعه بهائی برای مشارکت در پیشرفت اجتماع می‌پردازد. این نشریه برای دویستمین سال تولد حضرت بهاءالله که بزرگداشت آن ماه دیگر در هزاران محل در سراسر دنیا برگزار می‌شود آماده شده است و حاوی نگاهی اجمالی به زندگی و بینش خارق‌العاده حضرت بهاءالله و تأثیر پیام ایشان بر قلوب و اذهان توده‌های بی‌شمار مردم است. نشریه «بهائیان» موضوعاتی همچون یگانگی نوع بشر، صلح عمومی، هماهنگی علم و دین، مجهودات بهائیان در زمینۀ توسعه اقتصادی و اجتماعی و نظام اداری آئین بهائی را در برمی‌گیرد. یکی از مهم‌ترین موضوعات مورد بررسی در این نشریه، موضوع نقش دین در جهان معاصر است. در سرمقاله نشریه آمده است: «دین به عنوان یک نیروی اجتماعی بار دیگر نقشی حیات بخش و اهمیتی جهانی پیدا کرده است.» «امروزه دین نمی‌تواند دقیقاً همان نقشی را ایفا کند که در دوران پیشین داشته است. بهائیان معتقدند بیشتر آنچه که در جهان معاصر به عنوان دین تلقی و تعریف می‌شود باید در پرتو حقایق بنیادینی که توسط حضرت بهاءالله ارائه شده مورد بازنگری قرار گیرد، حقایقی چون یگانی خدا، یگانگی دین و یگانگی خانوادۀ بشری.» نشریۀ «بهائیان» مدت‌هاست به عنوان منبعی معتبر و محبوب برای علاقه‌مندان به کسب اطلاعات مقدماتی درباره تعالیم و فعالیت‌های جامعه بهائی مورد استفاده بوده است. اولین چاپ این نشریه در سال ۱۹۹۲ و ویرایش بعدی آن در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. نشریه «بهائیان» را می‌توان به صورت آنلاین در سایت انتشارات بهائی آمریکا خریداری نمود.



89 مروری بر تعالیم آئین بهائی

(shahrvand.com)
0

تعلیم و تربیت در آئین بهائی از اهمیت خاصی برخوردار است و بهائیان موظف هستند که کودکان خود راتربیت کرده به مدرسه بفرستند چرا که تربیت در خانه و خانواده و تعلیم در مدرسه گرفته می شود. به خاطر تأکید بر اهمیت تعلیم و تربیت دختران در آئین بهائی، بهائیان ایران در حدود یک قرن پیش در اغلب شهرها اقدام به تأسیس مدارس دخترانه و پسرانه نمودند و حتی از خانم های بهائی آمریکائی دعوت کردند که به ایران آمده نظامت و معلمی در مدارس را به عهده بگیرند ولی متأسفانه دوران این مدارس چندان طولانی نبود و بنا به دستور دولت وقت کلیه مدارس بهائی در ایران تعطیل شدند.

همزمان با مدارس بهائی در ایران در عشق آباد نیز اقدام به تأسیس مدرسه ای نمودند و سپس دومین مدرسه بهائی خارج از ایران به نام مدرسه (عصر جدید) در پنج گنی هندوستان تأسیس شد که امروز این مدرسه هزاران محصل را در روستاهای هند تعلیم می دهد. در سال ۱۹۸۵ در کشور بلیویا در آمریکای جنوبی دانشگاهی به نام (نور) با ۸۰ محصل شروع به کار کرد و با گذشت ۳۶ سال از عمر دانشگاه امروز ۱۴هزار محصل مشغول تحصیل هستند. در سال ۲۰۰۰ دانشگاه نور بالاترین مدال افتخار را از دولت بلیویا به دلیل خدمات داوطلبانه و ارزنده به جامعه نصیب خود کرد. تعداد محصلین امروز بیشتر از ۱۴ هزار نفر می باشد. در آمریکا ایالت واشنگتن بنیادی به نام (مونا) تأسیس شده که هدف این مؤسسه آموزش و پرورش خصوصاً برای دختران در ممالک در حال توسعه می باشد. این بنیاد پروژه های آموزشی، بهداشتی و ترقی زنان را راهنمایی و حمایت کرده و کتاب های درسی و لوازم التحریر بی شماری برای مدارس در افریقا تهیه و ارسال می کند. این مؤسسه چندین طرح بهائی در اطراف دنیا از جمله (افق نوین) در اکوادور، هائیتی؛ کنیا، بورکینافاسو در افریقا، بلیویا، ادکم در برزیل، مدرسه (بدیع) در پاناما را اجرا و کمک های مالی، فنی، آموزشی، پزشکی و کشاورزی به آنها می دهد. بنیاد مونا حدود ۳۰هزار محصل دارد و به مدارس و انجمن ها و بنیادهای دیگر یاری می دهد. مونا نام دختر ۱۶ ساله ای بود در شهر شیراز که به علت داشتن کلاس درس اخلاق برای کودکان دستگیر و اعدام شد. بنیاد کاربرد و آموزش کلمبیا در سال ۱۹۷۴ تأسیس گردید. این مدرسه در حدود ۳۵ سال است که در راه تعلیم و تربیت جوانان به خصوص در مناطق روستایی کوشش می کند. هم اکنون قریب ۲۰ هزار دانش آموز در آمریکای لاتین مشغول تحصیل هستند. در سال ۱۹۹۹۰ در شهر ماکائو واقع در چین بنیاد (بدیع) تأسیس گردید که در میادین ترقی زنان، کشاورزی و حفظ محیط زیست فعالیت می کند. بسیاری از مؤسسات و مدارس در حال تأسیس در چین از نظر برنامه درسی و تشکیلات اداری با این بنیاد مشورت می نمایند. انجمن توسعه آمازون در برزیل ابتدا به صورت یک دارالتیام کوچک در یکی از فقیرترین مناطق کشور تأسیس یافت و تا امروز هزاران دانشجو و دانش آموز را تعلیم داده است. اخیراً بنیانگذار این بنیاد موفق به دریافت مدال افتخار به خاطر خدامات ارزنده اش گردیده است. بنیادتوسعه و فرهنگ در پاناما با هدف تعلیم و تربیت کودکان در روستاهای بسیار دور افتاده و از میان مردم بومی تأسیس شده است. در برخی از این مناطق تنها وسیله آموزش ابتدایی فقط از طریق این مدارس بهائی تأمین می گردد. در پاناما مدرسه ای که بدواً از گاراژ منزلی شروع شد امروز مدرسه ای با ۱۲ کلاس درس می باشد. مردم تهی دست منطقه ای از کامبوج که از همه مواهب زندگی محروم بودند پس از چندی گروه کوچکی مرکب از هفت بهائی بومی سازمانی با عنوان سازمان توسعه و آموزش تأسیس کردند. بسیاری از خانواده ها فقط از طریق این مؤسسه بهائی می توانند به آموزش دسترسی پیدا کنند. در هندوراس انجمن (بیان) پایه گذاری شد که هدف اصلی آن آموزش، بهداشت و حفظ محیط زیست می باشد. این انجمن بدواً با تأسیس یک درمانگاه کوچک آغاز شد. مرکز عدالت(طاهره) در ایالات متحده آمریکا به منظور دفاع از حقوق زنانی که موردخشونت واقع می شوند تأسیس یافت. این مرکز خدمات خود را به طور رایگان در اختیارشان می گذارد و حتی در مواقع لزوم وکیل دعاوی نیز به آنان معرفی می نماید. انجمن (اکتا) در نپال در تربیت معلم بخصوص در میان بومیان نقش عمده ای را عهده دارد. موفقیت این انجمن باعث شد تا تجربیاتش درچندکشور از جلمه السالوادر، مالادی، مغولستان، نیکاراگوئه و پاکستان مورد استفاده قرار گیرد. در اینجا به اختصار به ذکر چند مؤسسه دیگر می پردازیم: بنیاد هانی درلوگزامبورگ، فیلیپین، مغولستان، روسیه، زامبیا، بریتانیا، بنیاد ناهید و هوشنگ عهدیه در افریقا، بنیاد نصرت در مالی، بنیاد ورقا در گویان آمریکای لاتین و چند فرستنده رادیو در آمریکای لاتین و افریقا با پخش برنامه های آموزشی، روحانی و کشاورزی به زبان های محلی در زمینه های بهداشتی و غیر ه مشغول به خدمت می باشند واین گونه فعالیت ها همواره درحال توسعه و گسترش می باشد. این شرح مختصری از خدمات جامعه بهائی در سرتاسر عالم است. اگر به دقت نظر کنیم تقریباً تمامی اسامی این انجمن ها، بنیادها، مدارس و دانشگاه هابه زبان فارسی می باشد.



94 تجلیل نخست وزیر و رئیس جمهور جدید هندوستان از حضرت بهاءالله

(news.persian-bahai.org)
0

دهلی نو- به دنبال تجلیل رئیس جمهور هندوستان از دویستمین سال تولد حضرت بهاءالله در ماه آوریل، آقای ناریندا مودی (Narendra Modi) نخست وزیر هندوستان و آقای رام ناث کوویند (Ram Nath Kovind) رئیس جمهور جدید این کشور پیام‌هایی به این مناسبت صادر نموده‌اند.

آقای مودی، نخست وزیر هندوستان در نامۀ خود به جامعۀ بهائی این کشور نوشت: «آئین بهائی بینشی از اخوت جهانی ارائه می‌دهد. هدف از پیام عشق و احترام این آئین تبدیل دنیا به محل زیبایی است که هماهنگی و صلح را ارج نهد.» وی در توصیف جامعۀ بهائی هندوستان بیان کرد: «از ابتدای ظهور بهاءالله، آئین بهائی با استقبال شایسته و صمیمانه‌ای در هندوستان مواجه شده و این کشور شاهد شکوفایی یکی از پویاترین جوامع بهائی بوده است.» او در ادامه مؤسساتی همچون معبد بهائی نیلوفر آبی را «تجلی روح الفت و اخوت جهانی» دانست. همچنین آقای رام ناث کوویند که از انتهای ماه ژوئیه امسال در مقام رئیس جمهور هندوستان شروع به کار کرده است پیامی خطاب به بهائیان صادر کرده است: «سعادت و بهروزی هندوستان منوط به تعهد بیش از پیش شهروندان این کشور به اصل وحدت در کثرت است... تلاش‌های جامعۀ بهائی این امید را می‌دهد که یگانگی قابل‌‌دستیابی است.» سایر مقامات هندوستان نیز از جمله رئیس جمهور سابق، معاون رئیس جمهور، اعضای عالی رتبه دولت ملی، فرماندار یکی از ایالت‌های این کشور و همچنین تعدادی از مسئولان محلی برای بزرگداشت دویستمین سالگرد تولد حضرت بهاءالله پیامهائی صادر کرده‌اند. ترجمه‌ای از پیام نخست‌ وزیر هندوستان به مناسبت دویستمین سال تولد بهاءالله، پیامبر و مؤسس آئین بهائی، برای تمامی برادران و خواهران بهائی‌ام آرزوی سالی سرشار از معنویت و سعادت دارم. آئین بهائی بینشی از اخوت جهانی ارائه می‌دهد. هدف از پیام عشق و احترام این آئین تبدیل دنیا به محل زیبایی است که هماهنگی و صلح را ارج نهد. از ابتدای ظهور بهاءالله، آئین بهائی با استقبال شایسته و صمیمانه‌ای در هندوستان مواجه شده و این کشور شاهد شکوفایی یکی از پویاترین جوامع بهائی بوده است. مؤسسات بهائی و رسالت آن‌ها بسیار مورد احترام ملت ما قرار دارند و پیروان این آئین از هر قشر و طبقه‌ای در اجتماع مشارکت چشمگیری دارند. مؤسسات بهائی مانند معبد نیلوفر آبی تجلی این روح الفت و اخوت جهانی هستند. امیدوارم که جشن‌های دویستمین سالگرد تولد بهاءالله، یاد و خاطرۀ صلح، اتحاد و خوشبختی را تداوم بخشد. اشواق قبلی خود را به این مناسبت نثار جوامع بهائی سراسر دنیا می‌نمایم. ناریندا مودی دهلی نو ۳۰ اوت ۲۰۱۷ ترجمه‌ای پیام رئیس جمهور هندوستان اشواق قلبی خود را به مناسبت دویستمین سالگرد تولد بهاءالله، پیامبر و مؤسس آئین بهائی به جامعۀ بهائی هندوستان تقدیم می‌کنم. ایشان بیش از ۱۵۰ سال پیش بشریت را به اتحاد فراخواندند و تأکید نمودند که دستیابی به بهروزی، صلح و امنیت بدون استقرار کامل چنین اتحادی امکان‌پذیر نیست. پیام بهاءالله همچنان چراغ راه ماست. سعادت و بهروزی هندوستان منوط به تعهد بیش از پیش شهروندان این کشور به اصل وحدت در کثرت است. مشارکت بهائیان در حیات کشور ما در راستای ایجاد وحدت در اجتماعی متنوع است. تلاش‌های جامعۀ بهائی این امید را می‌دهد که یگانگی قابل‌‌دستیابی است. دویستمین سالگرد تولد بهاءالله فرصت مغتنمی برای تفکر و کسب الهام از پیام ایشان مبنی بر برابری و شرافت ذاتی نوع انسان فارغ از جامعه، نژاد و طبقۀ اجتماعی اوست. سنت ودانی هندوستان مبنی بر این که «همۀ جهان یک خانواده است» یادآور سخنان بهاءالله است که می‌فرمایند «ای دوستان سرا پردهٴ یگانگی بلند شد به چشم بیگانگان یکدیگر را مبینید همه بار یک دارید و برگ یک شاخسار» و «نور اتّفاق آفاق را روشن و منوّر سازد». امید من آن است که این سخنان بهاءالله که دعوتی است به تعهد به خیر عمومی، در دل و جان مردم هندوستان نقش ببندد: «امروز انسان کسی است که به خدمت جمیع من علی الارض قیام نماید.» دهلی نو، ۱۸ اوت ۲۰۱۷



68 پیام بیت‌العدل اعظم مورّخ 8 اوت 2017 به مناسبت صعود جناب دکتر محمّد افنان

(vargha.ir)
0

«از استماع خبر صعود یار محبوب، جناب محمّد افنان، خادم برازندۀ جمال قدم و سلالۀ محترم عائلۀ جلیله حضرت ربّ اعلی، عمیقاً محزون شدیم. خدمات بی‌مثیل ایشان در طول ده ها سال به امر مبارک – در ادارۀ امور امریه در مهد امرالله، در افزودن به غنای تحقیقات امریه، و، به طور اخصّ، در مطالعۀ آثار مبارکۀ حضرت ربّ اعلی – که با جدّیت، حکمت، و تواضع بی حصر و حدّ صورت می‌گرفت برجسته و ممتاز بود. در تقدیم خدمات به امر الهی در مرکز جهانی بهائی، ایشان مشارکتی ارزشمند و جاودانی در دارالتّحقیق بین‌المللی داشتند.

با همسر عزیزشان، مهری خانم، فرزندان، و دیگر اعضاء عائله عمیقاً و با محبّت تامّ ابراز همدردی می‌نماییم و آنها را به ادعیه صمیمانه در اعتاب مقدّس برای ارتقاء روح پرفتوح ایشان در جمیع عوالم الهی و نیز آرامش قلوب آنها اطمینان می‌دهیم.» (بیت‌العدل اعظم)



92 پایان کنفرانس گشایش معبد بهائی باتامبانگ

(news.persian-bahai.org)
0

باتامبانگ، کامبوج- کنفرانس افتتاح تاریخی معبد محلی بهائی در باتامبانگ امروز قبل از غروب به پایان ‌رسید. یک فیلم ویدئویی کوتاه بخش‌هایی از این کنفرانس و تعدادی مصاحبه‌ را به تصویر می‌کشد.

سخنرانان در طول این آخر هفته، اهمیت معبد بهائی را برای منطقه و جامعۀ بهائی کامبوج خاطرنشان ساختند. تغییر و تحول زمینی که معبد بهائی در آن ساخته شده است، نماد فرایند تقلیب روحانی و اجتماعی است که در سالهای اخیر در منطقه رخ داده است و امید بیشتری برای پیشرفت و ترقی در سالهای آینده را می‌دهد. آقای چیم چان سوفوآن (Chiem Chan Sophoan)، معاون فرماندار باتامبانگ در سخنرانی خود در کنفرانس گفت: «محلی که زمانی خشک، بی‌روح و خاموش بود و کسی سراغش نمی‌آمد اکنون تبدیل به باغ زیبایی شده که روز و شب تمام اقشار جامعه را به خود جذب می‌کند.» او ادامه داد: «می‌خواهم تأکید کنم که این معبد محلی بهائی، نقش بسیار مهمی در ایجاد وحدت میان پیروان ادیان مختلف خواهد داشت. این معبد بهائی نه تنها یکی از جاذبه‌های عمومی باتامبانگ است بلکه جاذب روحانیت برای مردمی خواهد شد که در اینجا گرد هم می‌آیند.» حضور میهمانان در معبد در تمام روز ادامه داشت و همۀ ۲۵۰۰ شرکت کننده در کنفرانس فرصت یافتند تا به این مکان مقدس وارد شده، خود را غرق در دعا و نیایش نمایند و خوش ‌آمد گویی پرشور نمایندۀ بیت‌العدل اعظم، خانم سوکونتاری رث (Sokuntheary Reth) را بشنوند. ایشان یکی از اعضای هیئت مشاورین قاره‌ای آسیا هستند این معبد از روز ۵ سپتامبر به‌طور رسمی به روی عموم مردم باز خواهد بود.



77 فیلم ویدئویی نخستین روز گشایش معبد بهائی را به تصویر می‌کشد

(news.persian-bahai.org)
0

باتامبانگ، کامبوج- با اتمام روز نخست کنفرانس گشایش معبد بهائی باتامبانگ، تصاویر ویدئویی این روز سرورانگیز و پرشور را نشان می‌دهند.

پس از برنامۀ صبحگاهی، نمایندۀ بیت‌العدل اعظم، خانم سوکونتاری رث (Sokuntheary Reth) در سخنان آغازین خود در داخل معبد گفت: «همۀ ما برای گشایش بنایی گرد هم آمده‌ایم که تنها برای هدف واحد تجلیل از خدای یگانه ساخته شده، خالق هر آن چه در آسمان و زمین است، خدایی که هدفش پیوند قلوب است. این معبد، ثمر فرآیند تقلیب و تحولی است که مدت‌ها پیش توسط نفوس مخلص و شجاعی آغاز شد که پیام شفابخش الهی را به سرزمین طلایی کامبوج آوردند.» برنامۀ صبحگاهی که درون خیمه‌ای در زمین معبد برگزار شد، متشکل از دعا، سخنرانی نمایندگان دولتی و رئیس محفل روحانی ملی بهائیان کامبوج و رقص سنتی بود. میهمانان در گروه‌های ۲۵۰ نفری وارد معبد شدند و به سخنان نمایندۀ بیت‌العدل اعظم و تلاوت دعا و آثار مبارکه که در آن فضای مقدس طنین‌انداز می‌شد گوش فرا دادند.



86 طلوع صبحی جدید: گشایش معبد بهائی در کامبوج

(news.persian-bahai.org)
0

باتامبانگ، کامبوج- صبح امروز حدود ۲۵۰۰ نفر در کنفرانسی که به مناسبت افتتاح تاریخی معبد محلی بهائی باتامبانگ برگزار شد شرکت نمودند.

در پیام بیت العدل اعظم خطاب به شرکت‌کنندگان در این کنفرانس با اشاره به ماهیت تاریخی این پیشرفت برای جامعۀ بهائی آمده است: «صبح جدیدی در توسعۀ مؤسّسۀ مشرق‌الاذکار دمیده است.» برنامۀ صبحگاهی این کنفرانس که با تلاوت دعا، خواندن بیانات و رقص محلی شروع شد همراه با رنگ‌های شاد و موسیقی، شکوه فرهنگ کامبوج را به نمایش گذاشت. در این برنامه همچنین تعدادی از مسئولان دولتی در سطح ملی و محلی و همچنین طراح این بنا و نمایندگان جامعۀ بهائی سخنرانی کردند. پس از جلسۀ آغازین، بازدیدکنندگان در گروه‌های ۲۵۰ نفری برای شرکت در یک برنامه دعا و نیایش به معبد رفتند. نخستین گروه شامل مقامات و مسئولان بود. هر گروه، همچنین زمانی را صرف بازدید از نمایشگاه ویژه‌‌ای نمودند که جنبه‌های بنیادین معابد بهائی از جمله تواندهی روحانی از طریق آموزش، عبادت و خدمت و تحول فردی و جمعی را شرح می‌داد. بیت‌ العدل اعظم در پیام خود اشاره کردند: «بنای مشرق‌الاذکار در باتامبانگ، شاهدی است از درخشش تابان نور ایمان در قلوب احبّای آن سامان. نقشۀ این بنا که کار یک معمار ماهر از اهالی کامبوج است وقار و زیبایی فرهنگ آن ملّت را بازتاب می‌کند‌؛ فنون جدید در آن به کار برده شده ولی با طرح‌های سنّتی منطقه در هم آمیخته است و به یقین متعلّق به سرزمینی است که از آن برخاسته است...، بنیانی که با اهدافی والا توسّط مردمانی شریف بنا گردیده است.» «امید چنان است که نفوسی که به این بنای عظیم الشّأن وارد می‌شوند روح‌شان به اهتزار آید، عبادت خدای یکتا موجب تقویت پیوند مهر و عطوفت در بین آنان گردد، و محبّت‌شان را نسبت به خداوند از طریق خدمت به اطرافیان ابراز دارند.»



76 روحیه و آرمان‌های جمعی: اندیشه‌های طراح معبد باتامبانگ

(news.persian-bahai.org)
0

باتامبانگ، کامبوج- از دو سال پیش که طراحی معبد بهائی باتامبانگ توسط سوچت ویتو تانگ (Sochet Vitou Tang) شروع شد، این فرآیند هر روز سرشار از سرور و شادمانی بوده است.

این طراح کامبوجی می‌گوید: «مسلماً روزی که طرح ما انتخاب شد لحظه‌ای بیاد ماندنی است که در خاطرم می‌ماند اما از هر روز کار بر روی این پروژه و آشنایی با شیوۀ زندگی جامعۀ بهائی لذت برده‌ام.» در اواسط سال ۲۰۱۴ محفل روحانی ملی بهائیان کامبوج به دنبال طراحی بنایی که بتواند محیطی سرشار از وحدت، صلح و سرور روحانی ایجاد نماید، از تعدادی از معماران منطقه دعوت به عمل آورد تا در فرآیندی برای انتخاب طرح شرکت نمایند. از این طراحان، از جمله تیم آقای تانگ به نام ارکیتکچر دیزاین اینتلجنس (Architecture Design Intelligence /ADI) دعوت شد تا از محل این پروژه در باتامبانگ بازدید به عمل آورند و با جامعۀ بهائی این منطقه و روحیه و آرمان‌های این جامعه آشنا شوند. آقای تانگ در مورد بازدید خود از باتامبانگ در اوت ۲۰۱۴ می‌گوید: «در آن زمان بود که احساس کردم این یک پروژۀ اصیل و واقعی خواهد بود. در مورد آئین بهائی شروع به تحقیق بیشتر کردیم و هر چه بیشتر متوجه اهمیت این پروژه شدم، انگیزۀ بیشتری برای با دل و جان کار کردن برای آن پیدا کردم.» معنویت، نقش پررنگی در زندگی کاری آقای تانگ ایفا کرده است. این معمار که خود بودائی است به واسطۀ این پروژه در مورد تعالیم آئین بهائی مطالب بسیاری آموخته است. اصل وحدت و یگانگی، او را عمیقاً تحت تأثیر قرار داده است؛ وحدت و یگانگی تمامی ادیان، تمام جوامع، نژادها و مردمان که از طریق ارتباط نزدیکی که میان عبادت خدا و خدمت به خلق موجود است. تیم معماری قصد داشت در طرح خود ارتباط میان «بودن» یعنی افزایش درک فردی از تعالیم الهی و بازتاب خصائل روحانی در زندگی شخصی، و «عمل کردن» یعنی قیام به خدمت و همراهی دیگران را، به تصویر بکشند. آقای تانگ می‌گوید: «ایدۀ معبد بهائی برای من کاملاً جدید بود. این پروژه از نظر مقیاس و اندازه، پروژۀ بزرگی نیست؛ اما از نظر عملکرد و هدف، این معبد برای من بنای بسیار عظیمی محسوب می‌شود.» شرایطی که برای تیم آقای تانگ تعیین شده بود از آن‌ها می‌خواست که معبدی طراحی کنند که نمایانگر فرهنگ محلی کامبوج و همچنین الهام‌بخش حس هماهنگی و صلح باشد. از آن‌ها خواسته شده بود در طرح‌ریزی معبد تا حد امکان برای ساخت از مواد ساختمانی بومی منطقه استفاده نمایند و تلاش کنند تا بنایی ساده ولی در عین حال زیبا بسازند. آقای تانگ برای طراحی معبدی که هم با محیط زیست هماهنگ باشد و هم حس وحدت را ایجاد نماید، از میراث غنی معماری کامبوج الهام گرفت. تیم او تلاش نمود تا معبد را به گونه‌ای طراحی نماید که با جامعه، شیوۀ زندگی و محیط طبیعی باتامبانگ درهماهنگی باشد، معبدی که قرار بود هم جلوه‌گر خصائل روحانی باشد و هم عوالم مادی و روحانی را به هم پیوند زند. آئین بهائی نخستین بار در دهۀ ۱۹۵۰ وارد کامبوج شد اما از ۱۹۹۰ به بعد بود که بهائیان به دلیل تعهدشان به خدمت، توسعه و آموزش، اعتبار خاصی در این کشور کسب کردند. پیوند نزدیک میان خدمت به جامعه و عبادت که در طی دهه‌ها با دقت و تلاش در کامبوج پرورش یافته بود منجر به این شد که بیت العدل اعظم در سال ۲۰۱۲ اعلام نمایند که باتامبانگ یکی از نخستین نقاطی در جهان خواهد بود که در آن یک معبد بهائی محلی بنا خواهد شد. معبدی که در روز اول سپتامبر بازگشایی می‌شود، نمادی از آن شور و شوقی است که مردم باتامبانگ و در حقیقت مردم کامبوج با آن به آرمان‌های آیین بهائی پاسخ داده‌اند. طرح این معبد به وضوح طرحی کامبوجی است و در عین حالی که از تکنیک‌های معماری مدرن در آن استفاده شده، جلوه‌گر زیبایی سنتی و ظرافت‌های فرهنگی آن سرزمین است. مدت‌هاست محیطی مملو از دعا و نیایش در جامعه‌ای که در مجاورت این معبد زندگی می‌کند حکم فرما شده است. این امر خود نشانگر آمادگی این جامعه برای میزبانی این «مطلع‌ الانوار» جدید است. در طول ماه‌های متمادی ساخت این معبد، مردم منطقه داوطلبانه در این اقدام جمعی مشارکت و مساعدت نمودند. آقای تانگ با اشاره به رویکرد منحصر به فردی که تیم وی در ادغام زیبایی مادی و اصول روحانی در بنای این معبد به کار بردند در مورد کل فرایند چنین می‌گوید: «از اینکه در به تحقق پیوستن این معبد بهائی در باتامبانگ نقش کوچکی داشته‌ام بسیار قدردان هستم.» «این پروژه‌ای بوده است که شما را از نظر فکری، عاطفی و روحانی ارتقا می‌دهد. قدرت تجسم شما را به عنوان یک معمار به چالش می‌کشد تا چیزی خلق کنید که هدفش خدمت به مردم از هر قشر و طبقه‌ای باشد. این پروژه‌ای است که حقیقتاً عاشق انجامش بوده‌ام.»



81 بیش از این جان و سلامتی خود را در معرض خطر قرار ندهید/ ابراز نگرانی زندانیان سابق زندان رجایی شهر

(www.bazdasht.com)
0

به گزارش بازداشت به نقل از زیتون جمعی از زندانیان سیاسی سابق زندان رجایی شهر طی نامه‌ای سرگشاده نسبت وضعیت زندانیان در اعتصاب ابراز نگرانی کردند. در این نامه با اشاره به اینکه تنها خواسته زندانیان در اعتصاب «اجرای آیین نامۀ سازمان زندان ها» است٬ بی‌اعتنایی به تقاضای زندانیان «نشانگر تصمیم تازه ای از سوی برخی محافل برای تشدید شرایط نگهداری زندانیان سیاسی عقیدتی حتی در بندهای عمومی باشد.» زندانیان سابق این زندان از زندانیان در اعتصاب خواستند تا «بیش از این جان و سلامتی خود را در معرض خطر قرار ندهند و با پایان دادن به اعتصاب غذای خود، دوستان و خانواده های خود را از نگرانی و ناراحتی برهانند.» متن کامل این نامه ٬ به شرح زیر است: به نام خدا بیش از یک ماه از اعتصاب غذای جمعی از زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر کرج می گذرد و خبرها حکایت از آن دارد که حال آنها وخیم و بسیار نگران کننده است. نگرانی هنگامی تشدید می شود که در این مدت مسئولان قضایی از جمله مدیریت زندان نه فقط در جهت برآوردن خواسته های قانونی زندانیان اقدامی نکرده اند؛ بلکه با اظهار بی تفاوتی و یا سکوت در این باره، عملاً نسبت به سرنوشت افراد اعتصابی راه خونسردی و بی اعتنایی در پیش گرفته اند. از آنجا که تقاضای زندانیان اعتصابی چیزی فراتر از اجرای آیین نامۀ سازمان زندان ها نیست، بی اعتنایی به این تقاضا افزون بر اینکه طبق قوانین جاری کشور تخلف محسوب می شود و قابل پیگرد قضایی است؛ احتمال دارد نشانگر تصمیم تازه ای از سوی برخی محافل برای تشدید شرایط نگهداری زندانیان سیاسی عقیدتی حتی در بندهای عمومی باشد. از این رو، ما جمعی از زندانیان سیاسی عقیدتی سابق زندان رجایی شهر، از آن دسته از مسئولان قضایی و هم‌چنین وزیر جدید دادگستری که خود را به رعایت قانون و سیاست اعلام شدۀ دولت در جهت حمایت از حقوق همۀ شهروندان متعهد می دانند؛ درخواست می کنیم تا ضمن رسیدگی به مطالبات زندانیان و بررسی روندی که به اعتصاب آنان منجر شده است، شرایط بند سیاسی عقیدتی زندان رجایی شهر را به حال عادی برگردانند. در عین حال از همۀ زندانیان اعتصابی صمیمانه درخواست می کنیم که بیش از این جان و سلامتی خود را در معرض خطر قرار ندهند و با پایان دادن به اعتصاب غذای خود، دوستان و خانواده های خود را از نگرانی و ناراحتی برهانند. سارنگ اتحادی،بهمن احمدی‌آمویی، فرهاد اقبالی، محمود بادوام، مسعود باستانی، مجید توکلی، کامران رحیمیان، کیوان رحیمیان، دیدار رئوفی، احمد زیدآبادی، ریاض‌ا… سبحانی، عیسی سحرخیز، داوود سلیمانی، عزیز سمندری، فرهاد صدقی، کیوان صمیمی، مهدی محمودیان، سعید مدنی، شاهین نگاری،مصطفی نیلی



 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12 

العربية
 1  2