Add New Bahai Link

Add New Bahai Site


English

86 Doctrine of Recovery: Portraits of an Ever-Advancing Civilization

(bahaiblog.net)
0

Every year, thousands of people from around the world gather at the United Nations headquarters in New York City to discuss issues related to indigenous peoples. At the 11th Session of the “Permanent Forum on Indigenous Issues” held in 2012, the Baha’i International Community (BIC) photographed and recorded a number of participants and compiled this photo-essay. The perspectives shared in this photo-essay represent the views of the interviewees and not of the BIC.

The Baha’i International Community (BIC) is an international non-governmental organization with offices in New York, Geneva and Brussels, with representation to the UN and the European Union, and affiliates in over 180 countries, which together represent over 5 million members of the Baha’i Faith. The BIC’s engagement with the United Nations dates back to the founding conference of the UN and its predecessor, the League of Nations. As an organization in consultative status with the UN Economic and Social Council and with UNICEF, they collaborate with the UN and its specialized agencies, as well as member states, inter-governmental and non-governmental organizations. The work of the Baha’i International Community is guided by the teachings of the Baha’i Faith and the knowledge generated by the worldwide Baha’i community as it endeavors to apply the principles of unity and justice to the betterment of villages, neighborhoods and to society as a whole. They strive to further discourses and processes in the fields of development, human rights, and the equality of women and men by offering those insights and approaches that affirm the importance of the coherence between the material and spiritual aspects of human life.



165 Mona: This Poem Could Set the World on Fire

(bahaiteachings.org)
0

She was vivacious. She was joyous. She was focused. She dreamed of becoming a doctor. She was a 17-year old high school student. They hanged her.

She was Iranian, but she was first and foremost a Baha’i. She was devoted to God and to her Faith. She loved children; she taught Baha’i children’s classes. She was bold and audacious. She was named Mona—Mona Mahmudnizhad. Her name will never be forgotten. It may seem odd, but when I think of Mona, the lyrics of a Beatles’ tune runs through my head: Well, she was just 17. You know what I mean. And the way she looked was way beyond compare. – The Beatles, I Saw Her Standing There It’s just a love song about a boy and a girl, or a man and a woman, you might think. Instead, though, it can be about an inspiration—and those she inspires. On the 23rd of October 1982, when the Revolutionary Guards came to her home to arrest her, “Well, she was just 17.” She was a young woman whose crime had been to teach children’s classes to young Baha’is who were not then allowed to attend school. It seems unfathomable. “You know what I mean.” The green-eyed brunette had a wide and seemingly constant smile. When you look at photos of Mona, you’ll smile, too. Her effervescence seems to bubble up off the page. “And the way she looked was way beyond compare.” Combining the humility and dignity of a mature Baha’i and the innocence and purity of a sweet child, Mona was popular with her peers. She understood the importance of education; she herself planned to study medicine. Since Baha’i children were banned from attending school, Mona taught classes for them. This was the “crime” that sent her to the gallows. In 1982, during a time when persecutions of the Baha’is, Iran’s largest religious minority, were escalating at an alarming rate, Mona boldly wrote an essay that infuriated school officials. In it she dared demand: Why in my country are those who are members of my religion abducted from their homes at night and taken to mosques in their nightgowns, and subjected to whipping? As we have recently witnessed in our own city, Shiraz, their homes are looted and set on fire. Hundreds of people leave their homes in fear. Why? Because of the gift of liberty that Islam has brought? Why am I not free to express my ideas in this society? Why do I not have freedom of speech so that I can write in the newspapers, and express my ideas on the radio and television? A few days after that came an ominous knock on the door of her family’s home. Her mother, understandably upset by her husband’s arrest, became distraught when she realized that her younger daughter was also being taken. “I can understand that you would want to take my husband with you, but why do you want to take Mona?” She pleaded with them “She is only a child.” It has been reported that one of them insisted, “Do not call her a child. You should call her a little Baha’i teacher. Look at this poem. It is not the work of a child. It could set the world on fire. Someday she will be a great Baha’i teacher.” That was a very prescient statement. In death, Mona has indeed become a great teacher—because her story continues to alarm, fascinate and intrigue people. Curiosity about what made this vibrant teenage girl accept, nay welcome, her fate, compels people want to investigate the Baha’i Faith when they might not have otherwise. Mona admonished her mother: Why do you beg these people? What offense have I committed? Have I been a bad girl? Do we have smuggled goods in the house? They arrest me just because I believe in Baha’u’llah. Mother, this is not going to prison, it is going to Heaven. This is not falling into a pit, it is rising to the moon. Four times that beautiful girl who would never reach womanhood was subjected to lengthy interrogations and tortures: physical, mental, and emotional. During each session Mona was told that if she would just renounce her belief in the Baha’i Faith, she could go home, return to school, and all would be well with her once again. She refused each time: Ask a Baha’i to deny any of the great Prophets, to deny his faith or to deny Moses, Muhammad or Christ, and he will say: I would rather die … A Baha’i denies no religion; he accepts the Truth in all, and would die to uphold it. – Abdu’l-Baha, Abdu’l-Baha in London, p. 56.



81 The first religion which stopped slaves is Baha'i Faith...and the reason is people got more mature than before

(www.facebook.com)
1

(It is forbidden you to trade in slaves,

be they men or women. It is not for him who is himself a servant to buy another of God’s servants, and this hath been prohibited in His Holy Tablet. Thus, by His mercy, hath the commandment been recorded by the Pen of justice. Let no man exalt himself above another; all are but bondslaves before the Lord, and all exemplify the truth that there is none other God but Him. He, verily, is the All-Wise, Whose wisdom encompasseth all things.) Bahá’u’lláh, The Kitab-i-Aqdas, p. 45)[1]



179 A Forbidden Marriage

(239days.com)
0

IT WAS A FALL DAY in New York. A light rain blurred the windows of the parsonage where the wedding was about to take place. Christians, Jews, Bahá’ís, as well as whites and blacks from both England and America were represented in the small group. For the duration of the ceremony, the divides of the world were held at bay.

The groom was Louis Gregory, a prominent African-American lawyer; the bride, Louise Mathew, a white, educated woman born in England. Their marriage was illegal in twenty-five of America’s forty-eight states, and by popular opinion, unacceptable everywhere. The wedding was kept quiet; the guest list few. As the groom put it, “We do not wish any sensational newspaper articles written.” The marriage was initially set in motion by ‘Abdu’l-Bahá. His intervention was anything but subtle. “Do you love him?” he had asked Louise several months earlier in Chicago. If she did, he told her, then the two should marry. That same day, ‘Abdu’l-Bahá informed Mr. Gregory: “[I]t would give me much pleasure if you and Miss Mathew were to marry.” Louis reported that after hearing ‘Abdu’l-Bahá’s words, he froze and his hands went stone cold. He left ‘Abdu’l-Bahá’s suite and wandered about the streets of Chicago for two hours before regaining his composure. Although ‘Abdu’l-Bahá’s promptings were integral to their union, it was not an arranged marriage. The couple had first met in 1911 in Ramleh, Egypt, where they had travelled to meet ‘Abdu’l-Bahá. It was here that they had first become friends. On August 4, 1912, in Dublin, New Hampshire, ‘Abdu’l-Bahá announced in front of an astonished group that Louis and Louise were to be married. On September 27, 1912, the marriage took place in New York, performed by a sympathetic minister in the parsonage of an Episcopal church, since Bahá’í marriages were not yet recognized in the state. As the couple said their vows, ‘Abdu’l-Bahá was halfway across the country, bound for Salt Lake City. A letter he had written to Louis Gregory in 1909 was read during the ceremony: “I hope that thou mayest become the herald of the Kingdom, become the means by which the white and colored people shall close their eyes to racial differences, and behold the reality of humanity.” When Louis had first read those words, he had no idea that his personal life would someday become one of the foremost testimonies of his beliefs.



194 Táhirih, Iran’s Mary Magdalene

(www.livemint.com)
0

Whether her appearance was as striking as her conduct is not known. But she who is remembered as Táhirih—the Pure One—provoked a collective gasp from society when she threw off the veil. One man was so befuddled by her unpredicted defiance that he slit his throat in shock and ran bleeding from the “apparition”. Táhirih herself was composed, confidently preaching before a secret congress “her appeal with eloquence and fervour”. The 80 men themselves remained conflicted—some were sympathetic to her cause while others frowned at her ambition. But for this sole woman in their midst, there was no going back. The die was cast.

The year was 1848 and the scene was the historic Conference of Badasht, where Iran’s leading Bábí leaders convened in a distant garden to chart the future of their resistance—to try and reconcile with Táhirih’s claim that Islamic practice as interpreted in the Sharia by fallible mortals might not, after all, be compatible with divine wisdom and the voice of god. In other words, they sought a new enlightenment, after old methods failed to answer unsettling questions born of modernity. Their leader, the Báb, was already in prison and would soon be shot for upsetting the mullahs. After all, the latter derived status precisely from those old ways, and were not particularly anxious to brook challenges from a maverick making messianic claims. The Bábís, if we view them without Western prejudice, were modernizers. But, like the society that inspired their movement, their modernity was also expressed in the vocabulary of faith. Religion was of essence in Iran and, in what is still a familiar concept, the power of leading mullahs was not inferior to that of the reigning executive. As the only Shia state in the world, religious identity was infused through the region’s institutions, and “the clerical establishment”, historian Christopher de Bellaigue writes, “was too diffuse and autonomous for the monarch to bend”. Naturally, they weren’t going to bend to the Báb either when he proclaimed himself “that person whom you have been expecting for more than a millennium” and proceeded to promote radical ideas. There had been other efforts to modernize Iran to face up to social and political threats emanating from the West—Abbas Mirza (1789-1833), the heir who never reigned, and the well-meaning son of a father who sired 259 children, attempted reform in the military and government. But his success even in these relatively less controversial areas was limited. That he lost wars and surrendered treasures only convinced the old guard that their time-honoured, familiar methods were better than dangerous experiments inspired by foreign ideas. A powerful minister, Amir Kabir, too tried his hand at reform—the son of a cook who also became brother-in-law to the shah, he departed in a puddle of blood, murdered in a bathhouse for his modernizing zeal. Hence it was that the Bábís sought to transcend Islamic law and support forces of change by producing a reinterpretation of the Quran. In a land where faith mattered, they sought to reinvent faith to address the issues of their time. Táhirih was one of the most significant of this group, not only because of her fervour but also because she was the lone female voice in their persecuted ranks. She was “both feminist icon and medieval saint…her life a chain of clairvoyant images, snapshots of a society that, while riddled with superstition, also teetered on the edge of modernity”. She was also in favour of armed rebellion and was even suspected of having had something to do with the murder of her orthodox father-in-law. And it was under the influence of her vociferous faction that the Bábís, in the end, broke away altogether from Islam. Táhirih was born Fatemeh, the daughter of a scholar who gave her an education unlike most fathers of that time. Whether he regretted it is not known, but her father-in-law certainly resented the girl’s enthusiasm. Irrepressible, she abandoned her husband and children and joined, after a long correspondence with various thinkers, the Bábís. Quickly, in her 30s, she built up a following: When she spoke, a witness noted, “they listened with great astonishment in their hearts and were moved by her speeches”. Though divided by time and context, she emerged as Iran’s Meerabai, speaking directly to God: “How long,” she asked, “must your lovers endure this anguish from behind the curtain? At least bestow upon them a glimpse of your beauty.” Officialdom and the establishment painted Táhirih and her group as a wild, subversive lot given to orgies and un-Islamic conduct but it was when she appeared unveiled in the garden, without warning, that she really became a target. “Suddenly,” it was recorded, “the figure of Táhirih, adorned and unveiled, appeared before the eyes of the assembled companions. Consternation immediately seized the entire gathering…To behold her face unveiled was to them inconceivable. Even to gaze at her shadow was…improper.” But she was convinced that in the new order the Bábís would herald, in the age after the end of the Sharia, women would join men in shaping the world—no veil could keep them from this destiny.



68 The Bab and Baha'u'llah: Two Lives, One Story

(www.cvent.com)
0

In The Bab and Baha’u’llah: Two Lives, One Story, we will delve into the dramatic story at the heart of the Holy Anniversary years 2017 and 2019 as the Baha’i world prepares to celebrate the births of Baha’u’llah and the Bab. From Shiraz to Tabriz, from the affluent courtyards of Tehran to the prison-city of Acre, The Story of Baha’u’llah:

Promised One of All Religions, the text for the course, brings to life the story of the Twin Manifestations at the origin of the Baha’i Faith: the Bab (“the Gate”) and Baha’u’llah (“the Glory of God”), each with a distinct but connected mission. Together their revelations are intended for a humanity about to enter a new evolutionary stage—the maturity of the human race. The story unfolds in two parts. Part One: The Dawn introduces Baha’u’llah in Tehran and interweaves events in the life of the Bab and His principal disciples, basic facts about Islam, and millennial expectations of Christians. Part Two: The Sun in Its Splendor recounts the dramatic events of life in exile for Baha’u’llah and His family, together with highlights of His writings and the emerging significance of ‘Abdu’l-Baha. Throughout our study, references to world events and well-known American figures add context. We will also discuss some basic guidance about storytelling so that in a supportive environment you can explore and practice sharing these stories yourself, whether in a conversation with a friend or in a more formal setting. There are no hard storytelling requirements; the joy is in learning how simple it can be. Buy The Story of Baha’u’llah in softcover or on your favorite e-reader:



154 Do All Societies Develop and Progress the Same Way?

(bahaiteachings.org)
0

Abdu’l-Baha’s implicit message in The Secret of Divine Civilization reveals a general and essential Baha’i principle: the oneness of God and the unity of all religions.

This central Baha’i teaching, emphasized in the writings of the Bab, Baha’u’llah, and other writings of Abdu’l-Baha, deals with the basic antinomy of modernity: On the one hand people in different cultures recognize the need for spiritual values, religious beliefs, and moral guidance for a complex and fulfilling human life. On the other hand, open-minded persons also recognize that the past religious laws, commandments, or traditions are incompatible with the requirements of a rational and progressive modern order. Therefore, some reject rationality and science and accept traditionalism, while others affirm progress at the expense of religious belief. Most people see those two positions as completely incompatible. However, the Baha’i teachings have already solved this frustrating antinomy. Baha’u’llah affirmed the principle of the oneness of all the messengers of God and the unity of all religions. This means that for Baha’is the spirit of all religions is one and the same. That identical spirit, however, appears at different stages of human cultural development in a form that corresponds with the needs of the time. Therefore, each specific religion becomes a progressive and liberating force for its era. However, as time passes and humanity enters a new stage of development the previous form of expression of the divine revelation will become outdated and even harmful: The nations and religions are steeped in blind and bigoted imitations. A man is a Jew because his father was a Jew. The Muslim follows implicitly the footsteps of his ancestors in belief and observance. The Buddhist is true to his heredity as a Buddhist. That is to say, they profess religious belief blindly and without investigation, making unity and agreement impossible. It is evident, therefore, that this condition will not be remedied without a reformation in the world of religion. In other words, the fundamental reality of the divine religions must be renewed, reformed, revoiced to mankind. – Abdu’l-Baha, The Promulgation of Universal Peace, p. 141. Religion, then, can be likened to a medicine which no longer accords with the illness of the body of humanity. In other words, one should always be devoted to religion—when it contains the life-giving spirit that pervades all true religion. That means that we should not engage in the worship of past traditions and dogmas, but seek guidance from the most recent form of the expression of divine revelation. In other words, Baha’u’llah advocates a historical, evolutionary and dynamic approach to religion and religious consciousness. In The Secret, Abdu’l-Baha emphasized the progressive character of that spirit in Islam, equating it with a dynamic orientation to life. What is implied here is not only the manifest call for reinterpretation of Islam, but also an invitation to investigate the Baha’i Faith. Inspired by the message of Baha’u’llah, we can now understand that for Abdu’l-Baha the true spirit of Islam required recognition of the revelation of Baha’u’llah. Return to the spirit of Islam, therefore, does not mean a return to traditionalism, but an affirmation of the progressive, continuous, and historical character at the core of divine revelation—the everlasting inner truth of real faith. The manifest and hidden meanings of The Secret do not contradict each other—they simply express a different side of the same complex truth.



98 Tearing Down the False Barriers Between the Sexes

(bahaiteachings.org)
0

Just a few miles from where I live stands the house—and the grave—of the man who helped give American women the right to vote.

As a United States Senator, he wrote the 29 words of the 19th Amendment to the US Constitution—which granted women’s suffrage after seven long decades of struggle and advocacy. Senator Aaron Sargent, along with his wife Ellen Clark Sargent and her friend the suffragette Susan B. Anthony, introduced the “Anthony Amendment” in the U.S. Senate in 1878. Susan B. Anthony and Elizabeth Cady Stanton, the pioneers of the women’s rights movement in the U.S., had begun their work thirty years before, at the famed Seneca Falls Convention in 1848. Half a world away, during that same exact year and season—the summer of 1848—the charismatic Persian poetess Tahirih removed her veil at the Conference of Badasht, and became the first woman to publicly demonstrate the Baha’i principle of sexual equality and the emancipation of her gender. The 19th Amendment passed in 1920, and American women could vote. Aaron, Ellen and Susan B. had all died long before then, but their lifelong quest finally succeeded. Right in the midst of the raging controversy over women’s suffrage, in 1912, Abdu’l-Baha came to the United States to proclaim the Baha’i principles of peace, unity—and the equality of the sexes. In every city he visited, reporters covered his meetings, his remarks and his public appearances. Many interviewed him. One prominent newspaper, the San Francisco Examiner, focused on the Baha’i teachings on gender equality. The Examiner, the flagship of the Hearst chain of newspapers, called “The Monarch of the Dailies,” never mentioned the fact that Phoebe Hearst, the mother of the newspaper’s owner William Randolph Hearst, was a Baha’i. But the Examiner reporter did pointedly ask, in his very first question, about the women’s suffrage movement in the United States, which he called “a radical teaching coming from an Oriental thinker.” Here’s a transcript of the fascinating exchange between the reporter and Abdu’l-Baha: Correspondent: I have heard that you advocate the complete equality of men and women. This radical teaching coming from an Oriental thinker is of great interest and supreme significance. Just at this juncture the California women are clamouring for the right to vote for all the national and state officials, and your opinion on this important question will be greatly appreciated by the people. Abdu’l-Baha: The question of equality between men and women has made greater advancement in America than elsewhere, and day by day it is assuming greater importance and becoming nearer to realization. However, as long as complete equality does not exist between male and female, the world of humanity will not make extraordinary progress. The woman is an important column, and there is another equally important. If we aim to have a durable building, the foundations of both columns must be laid very deep. The women are the first teachers and instructors of the small children. They teach them and inculcate morality in their minds and hearts. Later they go to universities for higher education and specialization. Now if the teacher or instructor is deficient, how can the scholar be properly trained? Therefore, it is proven that the culture and refinement of the men are intensified and will bloom and attain to perfect fruition when the women are equally educated and given the same educational facilities. Consequently the women must enjoy all the learning they are able to assimilate, in order that they may reach to the same level as men. The same privileges and opportunities must be conferred upon women; so that just as they share together life and its responsibilities, they may also share with him the same virtues of the world of humanity. Undoubtedly partnership in education and culture presupposes equality in rights. The world of humanity has two wings, one wing male, the other wing female. Both wings must become strong, so that mankind may soar to the empyrean realms of its destined perfection. But if one wing is left weak and the other strong, its upward flight will be slow. God hath created both human. They share together and in common all the faculties. No one is endowed with special privileges. How can we make a distinction which is unknown in the sight of God? We must follow the policy of God. Moreover, there is male and female in the vegetable kingdom. They are on an equal footing. Inherently they enjoy suffrage and there is no distinction between them. Likewise in the animal kingdom the right of suffrage and equality is enjoyed without any feeling of superiority of privilege. Therefore, it is well known that there is no distinction of gender in the vegetable and animal kingdoms, although they are deprived of the faculty of reasoning, and they have not the power of distinguishing. How can we, who are confirmed with the bestowal of reason, and enjoy all the facilities with which man is distinguished from the animal, act, in this manner and build these false barriers? Many women have appeared who have won for themselves fame and name, for the versatility of their intellects and the brilliancy of their thoughts. Amongst the Baha’i women many have shown remarkable capability in literature, sciences and arts, and have rendered distinguished service in every department of life. – Star of the West, Volume 3, pp. 206-207.



137 Canada’s “Our Whole Society” Movement: How Pluralism Can Thrive

(bahaiteachings.org)
0

As Canada prepares to celebrate 150 years since its confederation, a wide-ranging national conversation has begun—about the past, present, and future of relations between its diverse citizens.

That discussion covers the changing role of religion and spirituality in society, in the context of increasing religious and ethnic diversity and a resurgence of Indigenous culture and ways of life. Over the last several years, the global Baha’i community has spearheaded an initiative to bring together leading thinkers from all sectors of society to explore the place of religion in public life. One question before Canada’s Baha’i Office of Public Affairs: how to create a space for meaningful exploration of this topic, where a variety of insights can shed light on the subject and collective understanding can advance. A series of conferences held since 2013 in Montreal, Vancouver, and this year in Ottawa have aimed to foster such an environment, and have invited prominent voices in Canada’s public discourse to examine religion’s role in society. In his opening remarks to this year’s conference in Ottawa from 8–9 May 2017, Geoffrey Cameron, representative of the Baha’i Community of Canada and chair of the program committee, said “This is a special conference that exists as a kind of ongoing conversation. It draws from Canada’s national interfaith networks, but it is not an interfaith conference in a conventional sense. He continued: “What we want to do is help to frame an ongoing public conversation about the role of religion in Canadian society.” “One of the questions that for us has been at the heart of this conversation is how the growing diversity of our population can be a resource for acting together,” noted Gerald Filson, Director of Public Affairs for the Baha’i Community of Canada and former Chair of the Canadian Interfaith Conversation, which sponsored the event. In reality all are members of one human family—children of one Heavenly Father. Humanity may be likened unto the vari-colored flowers of one garden. There is unity in diversity. Each sets off and enhances the other’s beauty. – Abdu’l-Baha, Divine Philosophy, pp. 25-26.



105 Gladly Getting Ready to Die

(bahaiteachings.org)
0

Many people, when they reach an advanced age, start making practical preparations for their passing.

My parents did, bless their hearts. When they reached their eighth decade, my mother began to pare back their possessions, giving things away to their children and grandchildren. She “put their affairs in order,” as the phrase goes, by taking care of the details of their finances. My mother and father wrote a will and appointed an executor. Then they arranged their own funerals, stipulating how they wanted to be memorialized and interred. These kinds of physical arrangements do tend to focus the mind on the spiritual realities of death, though. That’s probably why one day my mother, who had no particular faith despite the fact that all of her children had become Baha’is, asked me about the Baha’i view of immortality. Since she had always loved reading the Baha’i writings and prayers, I gave her these two quotes: And now concerning thy question regarding the soul of man and its survival after death. Know thou of a truth that the soul, after its separation from the body, will continue to progress until it attaineth the presence of God, in a state and condition which neither the revolution of ages and centuries, nor the changes and chances of this world, can alter. It will endure as long as the Kingdom of God, His sovereignty, His dominion and power will endure. It will manifest the signs of God and His attributes, and will reveal His loving kindness and bounty. – Baha’u’llah, Gleanings from the Writings of Baha’u’llah, p. 154. …it is evident that life is the expression of composition, and mortality, or death, is equivalent to decomposition. As the spirit of man is not composed of material elements, it is not subject to decomposition and, therefore, has no death. – Abdu’l-Baha, The Promulgation of Universal Peace, p. 306.



149 Constructive Resilience and Women’s Peacebuilding Movements

(berkleycenter.georgetown.edu)
0

Amidst the myriad conversations about violent extremism and radicalization, a distinctive voice breaks through the din. For generations, women have been at the forefront of advocacy for peace and have long shown a unique willingness and capacity to bring together rival groups in the search for common ground. In the women-led peace efforts of recent years, advocates have been successful in convening diverse actors and creating the conditions for consensus to be built. By engaging those whom society has written off and calling for reconciliation, dialogue, and cultural sensitivity to build social cohesion—not only as an end goal but as an operating principle—the voice of women peacebuilders has increasingly demonstrated its indispensability.

This voice was heard loud and clear at a recent global forum at the U.S. Institute for Peace in Washington, D.C. Organized by the U.S. Civil Society Working Group on Women, Peace and Security, the forum gave center stage to nine women expert activists and their organizations from eight countries (Colombia, Indonesia, Kenya, Nigeria, Pakistan, Sri Lanka, Tunisia, and Uganda). They spoke about the critical intersection of efforts to prevent and counter violent extremism and the Women, Peace and Security Agenda. From the experiences of these women in such diverse cultural, political, and social situations, a strikingly similar set of themes held true across the board: We need to build bridges not trenches. The erosion of trust and social cohesion being experienced around the world means that strategies to prevent and counter violent extremism need to involve bridging the chasms that currently divide groups. This requires recognizing the humanity of others, finding points of connection, and questioning the prevailing approaches from across the ideological spectrum that serve to deepen entrenched divisions. It also means ensuring coherence between means and ends. While rhetoric and actions that pit one group against another may win short-term results, they are ultimately counterproductive to long-term peacebuilding. This outlook was demonstrated by many of the women peace activists and organizations represented at the forum. The work of Hamsatu Allamin in Nigeria, for example, has entailed reaching out to—and searching for the humanity in—the young men of Boko Haram. The words and actions that Hamsatu and her female colleagues employ aim not to demonize the youth who have joined Boko Haram, but rather to invite them to “embrace dialogue” and assure them of “motherly support” towards rehabilitation. The capacity to resist and recover from extremism must come from within local communities. Central to the work of many women peacebuilders is building on the strengths of local communities and truly collaborating with local actors who are trusted and trustworthy, rather than relying on international organizations and foreign governments. There are serious limits to military intervention, and true change cannot come from the outside. As such, a lens of fragility and victimhood should give way to one that builds on the potential of affected communities. For this potential to be realized, of course, we must listen to those most often excluded from public discourse, find ways to restore trust, and engage women and youth as key agents for building environments of unity characterized by diversity. Meaningful alternatives are crucial. The experience of women peacebuilders around the world also demonstrates that merely condemning the actions of violent extremists is not enough. Diminishing the power of absolutist narratives implies putting forward compelling and constructive visions of the future. Local actors can aid in offering meaningful and culturally sensitive alternatives to conflict-inciting discourse and demonstrate other courses of action. Part and parcel of any holistic approach to countering or preventing violent extremism therefore is meeting the need for belonging and social inclusion, addressing the failures of past development efforts which did not adequately enhance people’s agency or develop their latent capacity, and providing a sense of purpose. This vision lies at the heart of the work of Mossarat Qadeem and the PAIMAN Alumni Trust in Pakistan, who collaborate with concerned mothers to bring their sons out from under the influence of extremist groups. Armed with a sound knowledge of the Qur’an, Qadeem spends time in some of the most dangerous areas in her country to expand the horizons of young men who see few options other than a path of violence. She and her colleagues provide these youth with a new vision and sense of purpose for their lives, connecting them with social counseling and job training to allow them to pursue a constructive role in their communities. Importantly, she sees these efforts not in terms of isolated programs, but as movement-building and fostering an alternative discourse to that of intolerance and exclusion. Long-term commitment and vision are not optional. Fostering cultural change and building the capacity of individuals, communities, and institutions is not the work of a short-term project. Merely halting a situation of extreme violence does not address its underlying causes and often simply postpones the expression of hostilities. There is a critical role to be played by civil society organizations—like women’s peacebuilding alliances—that have strong grassroots ties and the ability to engage national and international actors. But this work involves long-term commitment and vision; it necessitates sustained support and funding. Relationships of trust are crucial to preventing and countering violent extremism, but they cannot be established overnight. They require organizations to demonstrate their trustworthiness and commitment to the local community over time. Constructive Resilience These lessons resonate with an approach that has been termed constructive resilience. Used initially to describe the response of the Baha’i community of Iran in facing oppression and working for social change, this approach has wider applicability. Constructive resilience broadens the options available to a community affected by violence beyond the traditional responses of acquiescence, protest, or open confrontation. It implies an active and purposeful mode of responding to oppression—one that is not only non-violent but also non-adversarial. Constructive resilience suggests that moving toward a sustainably violence-free society will ultimately entail creating patterns of social engagement that move away from contention and toward collaboration, even while practical measures are taken to address injustices and suffering. By striving for consistency between ends and means, this approach seeks an escape from the pitfalls of traditional power struggles in which established powers use the resistance of the less powerful as a pretext for oppression, and in which opposition groups, if they manage to come to power, frequently end up replicating the behaviors of their former oppressors. While different from the widespread violence of many war-torn regions in the world, the experience of the Baha’i community in Iran, which has borne nearly four decades of state-sponsored persecution, offers a useful glimpse of the applicability of this approach. In the face of systematic efforts to sap the vitality of their community, Baha’is have responded with ingenuity and a strong sense of agency. For instance, after all Baha’i students and professors were banned from institutions of higher education in the country in the 1980s, rather than taking to the streets to protest in indignation, the community created a decentralized system of university education taught by volunteer faculty, which has been increasing its capacities and expanding its degree offerings to this day. This action arose not with the intention to retaliate against the government, but out of the community’s sincere desire to educate its youth as they were denied access to higher education. Among the elements of the Iranian Baha’is’ constructive resilience, Professor Michael Karlberg of Western Washington University identifies the following in an article on the subject. The Baha’is of Iran, he writes, have demonstrated “a long-term perspective accompanied by faith, patience, and perseverance; rejection of all divisive and adversarial forms of social or political action;... reliance on the power of personal example; the peaceful construction of viable, alternative institutional models; the steady attraction of others who are invited to voluntarily embrace these patterns of individual and collective life;... a commitment to meet hatred and persecution with love and kindness; acceptance of the role that hardship and adversity can play in processes of personal as well as collective growth and development; and the principle of active service to the welfare of others, regardless of their backgrounds or beliefs, even under oppressive conditions.” At a time when growing numbers are grappling with how to advance social change in the face of mounting injustice, there is a real need for questioning established paradigms and received wisdom. Constructive resilience lends weight to the view that peace is possible and practicable, and it is a framework that is consistent with the experiences of many women peace activists around the globe. Their work takes seriously what many have already come to recognize—that our global interconnectedness demands new approaches that build rather than erode social cohesion.



86 Lovable, Cheerful, Fearless: the Life and Death of Simin Sabiri

(bahaiteachings.org)
0

The light of the indwelling spirit in each of the ten executed Baha’i women continues to shine resplendent, even after their deaths.

When they were prisoners, it shone so strong that even the darkness of the prison and those who ran it could not dim it’s radiance: Every soul may seek everlasting life through the breath of the Merciful. Life in this mortal world will quickly come to an end, and this earthly glory, wealth, comfort and happiness will soon vanish and be no more. Summon ye the people to God and call the souls to the manners and conduct of the Supreme Concourse. To the orphans be ye kind fathers, and to the unfortunate a refuge and shelter. To the poor be a treasure of wealth, and to the sick a remedy and healing. Be a helper of every oppressed one, the protector of every destitute one, be ye ever mindful to serve any soul of mankind. Attach no importance to self-seeking, rejection, arrogance, oppression and enmity. Heed them not. Deal in the contrary way. Be kind in truth, not only in appearance and outwardly. Every soul of the friends of God must concentrate his mind on this, that he may manifest the mercy of God and the bounty of the Forgiving One. He must do good to every soul whom he encounters, and render benefit to him, becoming the cause of improving the morals and correcting the thoughts so that the light of guidance may shine forth and the bounty of His Holiness the Merciful One may encompass. Love is light in whatsoever house it may shine and enmity is darkness in whatsoever abode it dwell. O friends of God! Strive ye so that this darkness may be utterly dispelled and the Hidden Mystery may be revealed and the realities of things made evident and manifest. – Abdu’l-Baha, Star of the West, Volume 6, p. 134. Today, let’s meet another of these shining lights. Cheerful and loveable, Simin Sabiri was born into a large family with eleven children. Only 24 when she wore the necklace of rope that freed her spirit, she was the youngest of five children from her father’s second marriage. Simin had six step-siblings from his first marriage, which ended with the untimely passing of his wife. Simin’s father, who came from a Muslim background, and her mother from a Jewish one, found a common faith as Baha’is. Simin studied at secretarial college and then found work with an agricultural firm. But she and her family had to flee when, in November of 1978, many Baha’is were forced from their homes by marauding mobs seeking to drive them out. Relatives managed to make room for Shirin’s big family. Simin’s arrest came on October 26, 1982. Like all the others, she had done nothing to deserve her imprisonment—other than being a Baha’i and believing in the oneness of humanity. Fearless in front of her interrogators, she was outspoken about her Baha’i activities and dared to lecture them about the validity of the teachings of Baha’u’llah. In jail she was known to be strong and resilient and never to have expressed sadness. Her strength amazed her fellow prisoners:



142 Shoghi Effendi – A Transcendent Life

(beyondforeignness.org)
0

Shoghi Effendi served as Guardian of the Baha’i Faith from 1921-1957. As we have already seen, it was not a role he envisaged undertaking.

It was a role he fulfilled magnificently. His life’s work stands at the sunset of what Shoghi Effendi himself defined as the heroic age of the Baha’i Faith. The time when spiritual heroes such as the Bab, Baha’u’llah, Tahirih, Mulla Husayn, Quddus and Abdu’l Baha walked the Earth and gave birth to a new religion. Shoghi Effendi guided the Baha’i community through the beginnings of the “Formative Age” – a time when quill and donkey transitioned to typewriter and motorcar. With Shoghi Effendi, we definitively enter the modern world. Even in his dress and appearance modernity arrived. Abdu’l Baha had been known to all as the Master: a bearded and robed figure reminiscents of the prophets of old. Shoghi Effendi was youthful and western educated. He would often write personal notes which he would append to official correspondence to Baha’is, signing himself as “Your true and grateful and grateful brother Shoghi”. In Abdu’l Baha’s will and testament, Shoghi Effendi was appointed Guardian of the Baha’i Faith, carrying forward the functions that Abdu’l Baha had himself performed. Shoghi Effendi was 24 years of age. Something of what he felt, with the double blow of the loss of his grandfather and the heavy responsibilities he was to face, is recorded in a letter written by Shoghi Effendi quoted in Ruhiyyih Khanum’s biography of his life. Moments of gloom, of intense sadness, of agitation I often experience for wherever I go I remember my beloved grandfather and whatever I do I feel the terrible responsibility He has suddenly placed upon my feeble shoulders.[Ruhiyyih Khanum, The Priceless Pearl, p43] Shortly after Shoghi Effendi withdrew to the mountains of Switzerland, appointing his great aunt, Bahiyyih Khanum, to care for the Baha’i Faith during his absence. After his return a few months later, he dedicated his life to leading the Baha’i world. By his passing the Baha’i Faith was firmly established – a global faith. Among the many achievements of his ministry was his patient leadership of the Baha’i community to first multiply local spiritual assemblies and then establish national spiritual assemblies. These were the essential foundation and pillars for the establishment of the Universal House of Justice. Six years after Shoghi Effendi passed away, the stewards he had appointed, the Hands of the Cause, brought about its election. “The troubles of this world pass, and what we have left is what we have made of our souls” Shoghi Effendi



210 What’s the Difference Between a Christian and a Baha’i?

(bahaiteachings.org)
1

I grew up a Christian, and then I became a Baha’i.

So when I met Mary the other day, and learned she had started to walk that same path, I wanted to share some of my own experiences and thoughts with her. I didn’t get much of an opportunity—we only talked for fifteen minutes or so. She told me that she really loved the spiritual feeling she gets when she says Baha’i prayers and reads the Baha’i writings—but I also learned that she has some trepidation about leaving the familiar religious culture she grew up in. She worries about how her family might react. “I have an enormous amount of anxiety about this,” she said. Her anxiety might diminish, I suspect, when she understands the difference between a Christian and a Baha’i: The difference between a Christian and a Baha’i, therefore, is this: There was a former springtime, and there is a springtime now. No other difference exists because the foundations are the same. Whoever acts completely in accordance with the teachings of Christ is a Baha’i. The purpose is the essential meaning of Christian, not the mere word. The purpose is the sun itself and not the dawning points. For though the sun is one sun, its dawning points are many. We must not adore the dawning points but worship the sun. We must adore the reality of religion and not blindly cling to the appellation Christianity. The Sun of Reality must be worshiped and followed. We must seek the fragrance of the rose from whatever bush it is blooming–whether oriental or western. Be seekers of light, no matter from which lantern it shines forth. Be not lovers of the lantern. – Abdu’l-Baha, The Promulgation of Universal Peace, p. 247. Being a Christian, after all, doesn’t mean belonging to a particular church or wearing a cross or just professing a belief or claiming to be “born again”—it means following Christ. Simply, a Christian tries to emulate the life and the teachings of Christ: love, kindness, mercy, altruism, selflessness, humility, peace. Those central Christian teachings come directly from Christ’s shining virtues and attributes. From a Baha’i perspective, those teachings, at their core, all represent one unified spiritual truth: If Christians of all denominations and divisions should investigate reality, the foundations of Christ will unite them. No enmity or hatred will remain, for they will all be under the one guidance of reality itself. Likewise, in the wider field if all the existing religious systems will turn away from ancestral imitations and investigate reality, seeking the real meanings of the Holy Books, they will unite and agree upon the same foundation, reality itself. – Abdu’l-Baha, The Promulgation of Universal Peace, p. 198. This fundamental, core principle of the Baha’i Faith—the essential unity and harmony of religion—can set us free from the old divisions and prejudices. Humanity no longer needs to separate itself into opposing camps determined by which prophet they follow. What harm could this bring? In a world so filled with disorder and disunity, it could only bring us more acceptance, more love and more peace:



86 “Try With All Your Hearts” by Stefan & Marie

(bahaiblog.net)
0

Baha’i Blog’s “Studio Sessions” is an initiative where we invite Baha’is from around the world to come into a studio and share the Baha’i Writings put to music.

In this Baha’i Blog Studio Session, we’re in Vancouver, Canada with Stefan Jauca and Marie Celeste Kennedy who sing “Try With All Your Hearts” from the Writings of Abdu’l-Baha. This song was filmed and recorded in Vancouver, Canada, January 2017. Here is the quotation used for the lyrics below followed by the quotation and chords: “Try with all your hearts to be willing channels for God’s Bounty. For I say unto you that He has chosen you to be His messengers of love throughout the world, to be His bearers of spiritual gifts to man, to be the means of spreading unity and concord on the earth.” – Abdu’l-Baha



84 Can Religion be a Progressive Force in Society?

(bahaiteachings.org)
0

Abdu’l-Baha’s book The Secret of Divine Civilization has a hidden and a manifest message—society must be modernized, but only a force as powerful as religion can accomplish it.

In the book, Abdu’l-Bahá did not explicate the hidden aspects—he wrote the text anonymously, without making any overt reference to the Baha’i teachings. Of course, Abdu’l-Baha withheld his identity as a Baha’i, because otherwise his book would have been automatically condemned by religious leaders and would not have a chance to speak to people. However, this implicit message finds its voice in Abdu’l-Baha’s other writings. To begin with the manifest content in The Secret, Abdu’l-Baha rejects both positions in the debate. He argues that in fact Islam has been the cause of the emergence of a most wonderful and progressive civilization, and he agrees that the solution to the backwardness of Iran is to go back to the essential spirit of Islam. However, he does not agree with conservative clergy concerning the relation between Islam and modernity. The spirit of Islam, Abdu’l-Baha affirms, is not opposed to either the culture of modernity or to learning positive cultural, scientific, and institutional lessons from Western, non-Muslim people. This also means opposing the atheistic position of the secular intellectuals who defended the Western concept of modernity and rejected Islam as a backward ideology. Both parties in the debate had assumed a contradiction between the principles of modernity and Islam. One group, however, sided with traditional Islam, whereas the other group defended modernity. Contrary to both positions, Abdu’l-Baha argues, Islam requires a dynamic approach to religion and society. He refers to the Islamic tradition according to which Muslims must seek knowledge from any part of the world, even from a far and non-Muslim country like China. He wrote:



98 Baha’i Elections

(beyondforeignness.org)
0

As explored in the article on religious institutions, Baha’i decision making bodies are elected bodies. So what do Baha’i elections look like? Perhaps our experience of elections isn’t very “spiritual” – their focus on exaltation of the individual – the tendency for the electoral contest to polarize a community – and a process with often draws out the worst in the “combatants”. Such patterns aren’t of course coherent with the Baha’i teachings – and aren’t present in Baha’i elections. What does a democratic process look like when carried out in a spiritual environment?

A short description of the experience helps. We are in a hall. Delegates and Baha’is who wish to attend have gathered for the election. The chief teller comes forward and quietly explains the principles of Baha’i elections. Someone comes forward to read a prayer. No nominations are called. No candidates stand forward. No speeches are made. No promises offered. There has been no discussion of individuals who might be elected. No campaigns have been conducted – indeed electioneering is prohibited. There is accordingly no campaign funding, as none is necessary. Since their own election as delegates – the delegates have given private thought to those members of the community who best fulfil the requirements of office. Silence fills the space. Both delegates and observers offer prayers. Each delegate searches their heart for inspiration. They have a ballot with nine blank spaces and write down on the ballot nine names. The teller calls the delegates to come forward one by one and cast their ballot. After the votes are counted, the tellers return and announce the names of those elected – the 9 highest vote recipients. As each name is called, the person elected is called to the front. They stand humbly before the assembly. Some are in tears. As the last name is called and the person comes forward the assembly rises – a standing ovation and a wave of love sweeps over those called to serve. There is a consciousness of the personal sacrifices which have been asked of those elected. One of their number comes forward and pledges their devotion to the task that they have been called to perform. A sense of gratitude is in the gathering that the community has been able, in freedom, to elect the institutions called for by Bahá’u’lláh. It is a freedom not all Baha’i communities enjoy. This is what Baha’i elections are like. Free and fair elections in every sense of the word – and also much more. The Baha’i elector is not called to vote according to “policy” or “promises” as there are no election platforms to be considered. Rather the elector is called to consider those whose character and experience best suits them to serve, and the representation of the full diversity of the community.



125 Also, the same day I became an official adult—on my 18th birthday—I became a Baha’i, the Faith that believes women and men are equal:

(bahaiteachings.org)
-1

Baha’u’llah declares the absolute equality of the sexes. The male and female in the mineral, vegetable and animal kingdoms share alike the material bestowals. Why should there be a difference in the human kingdom? Verily, they are equal before God, for so he created them. Why should woman be deprived of exercising the fullest opportunities offered by life? Whosoever serves humanity most is nearest God—for God is no respecter of gender. – Abdu’l-Baha, Divine Philosophy, pp. 82-83.

As you might imagine, growing up the way I did, the Baha’i teachings challenged my view of the world. Sure, I liked the women’s movement and thought, on an intellectual level, that men and women should be equal. On the surface, I fully accepted the Baha’i principle of gender equality. But I still had some of the old paternalism rooted deep in my consciousness; along with the remnants of the attitudes I grew up with—and I soon realized that I would need to work hard to get rid of some of those unconscious prejudices and preconceptions. In this series of essays, I’ll try to explain that process. We’ll look at paternalism and how it still plays itself out in families, in the workplace, in government, in religion and in the life of our civilizations; and we’ll see what the Baha’i teachings recommend for its final extermination.



114 Couples: How to Practice Equality in Your Relationship

(bahaiteachings.org)
-1

The equality of men and women forms an essential foundation for marriage–and for an evolving global society.

The Baha’i teachings say that gender equality is an essential component of all human endeavor: The world of humanity has two wings—one is women and the other men. Not until both wings are equally developed can the bird fly. Should one wing remain weak, flight is impossible. Not until the world of women becomes equal to the world of men in the acquisition of virtues and perfections, can success and prosperity be attained as they ought to be. – Abdu’l-Baha, Selections from the Writings of Abdu’l-Baha, p. 302. Unfortunately, not all cultures in the world today practice the equality of the sexes. That’s why it’s so important, during courtship, for a couple to begin assessing their cultural and religious views about their gender roles–and about equality and partnership between them. Through their experiences together, they will determine the level of mutual respect each other feels and expresses. One challenge continues to impact the topic of equality in relationships and marriages—the state of equality itself keeps evolving. Each generation and culture tries new attitudes and actions, and the world organically moves closer to society-wide equality. A hundred years ago, most women couldn’t vote or get a good education. In many places, that has changed dramatically in just a century. In other places, women still face oppression and unequal treatment. We cannot foresee what equality in marriage and society will look like in the future. For now, each couple must find ways to work out what fits best for them, with the Baha’i principle of the equality of women and men as a guide. At times couples may become confused about equality, because within the family, men and women often serve different roles. The Baha’i teachings on equality do not always intend physical equality, because mothers and fathers often carry out different tasks within the home, in the working world, and in child-rearing. Men and women each have gifts that can contribute to the marriage and family, and the emotional strengths of women often influence men and help to balance out the relationship between them. But since women and girls have for so long been deprived of education and opportunities, the Baha’i teachings put a special emphasis on educating girls.



 1  2  3  4  5  6  7  8  9 

فارسی

87 نصب «اسم اعظم» در معبد بهائی کامبوج

(news.persian-bahai.org)
0

باتامبانگ، کامبوج- دیروز نشان مقدس بهائی که نماد پیوند میان خدا، پیامبران و نوع بشر است در گنبد معبد محلی بهائی باتامبانگ در کامبوج نصب شد.

نصب نقش «اسم اعظم» نشانگر مرحله مهمی در تکمیل این بناست. این نماد نقش خطاطی شدۀ کلمۀ «بهاء» به معنای شکوه و جلال است. خط افقی این نماد نمایانگر روح قدسی الهی است که از طریق پیامبران برای بشریت جریان می‌یابد. دو ستارۀ به کار رفته در این نماد نیز نمادی از حضرت باب و حضرت بهاءالله هستند. نمایندگان و اعضای جامعۀ بهائی در مراسم کوچکی که روز ۲۰ اوت ۲۰۱۷ برگزار شد در محیطی آکنده از احترام و نیایش گرد هم آمدند. در طی این مراسم، این نشان مقدس در گنبد معبد در ارتفاع ۱۱٫۸ متری از سطح زمین در جای خود قرار گرفت. پس از نصب نشان، حاضران در معبد به دعا و نیایش پرداختند. در روزهای آینده، به نشان پیوند روحانی عمیق میان این معبد و مرکز امر بهائی یک صندوق تزئینی کوچک که توسط حضرت ولی امرالله خریداری شده و حاوی خاک آرامگاه حضرت بهاءالله است در داخل آن قرار داده خواهد شد. این معبد که نخستین معبد بهائی در سطح محلی می‌باشد نمایانگر مرحلۀ جدیدی از پیشرفت برای جامعۀ جهانی بهائی است. این معبد در اول سپتامبر ۲۰۱۷ بازگشایی خواهد شد.



115 کیوان رحیمیان آزاد شد / تصویری

(www.hra-news.org)
0

خبرگزاری هرانا – کیوان رحیمیان، استاد زندانی دانشگاه بهائیان پس از تحمل پنچ سال حبس امروز در میان استقبال خانواده و دوستان از زندان رجایی شهرکرج آزاد شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امروز جمعه ۳ شهریور ۱۳۹۶، کیوان رحیمیان، استاد زندانی دانشگاه بهائیان پس از پنج سال حبس از زندان رجایی شهرکرج آزاد شد. کیوان رحیمیان، از سال ۹۱ در زندان رجائی شهر تحمل حبس می نمود. آقای رحیمیان از اساتید دانشگاه مجازی بهاییان ایران در سال ۹۰ بازداشت و به تحمل ۵ سال حبس تعزیری و ۹۷ میلیون ریال جریمه نقدی محکوم شد. در زمان دادرسی پرونده همسر وی، خانم فرشته سبحانی ( رحیمیان) دراثر بیماری سرطان فوت کرد و پس از زندانی شدن آقای رحیمیان تنها فرزندشان -ژینا- از نعمت حضور والدین بی بهره ماند. گفتنی است برادر کیوان رحیمیان، کامران رحیمیان نیز در جریان فعالیت و تدریس در دانشگاه مجازی بهاییان مورد اتهام قرار گرفته و به تحمل چهار سال حبس محکوم شده بود که در آخرین روزهای مرداد ماه سال جاری با اتمام زمان حبس از زندان آزاد شد. همچنین همسر برادر کیوان رحیمیان، فاران حسامی نیز با اتهاماتی مشابه به چهار سال حبس محکوم شده است. لازم به یادآوری است پدر کیوان رحیمیان در ۱۵ فروردین ۱۳۶۳باتفاق دو تن دیگر از چهره های سرشناس جامعه بهایی به دلیل باور به دیانت بهایی در زندان اوین اعدام شد.



127 بحران در زندان رجایی شهر؛ نامه آزیتا رفیع زاده به فرزندش

(www.hra-news.org)
0

خبرگزاری هرانا – انتقال زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر کرج به یک بند امنیتی خاص از سه هفته قبل سرآغاز مجموعه ای از اعتراضات این زندانیان شده که کماکان با ادامه اعتصاب ۱۸ زندانی پابرجاست. آزیتا رفیع زاده شهروند بهایی محبوس در زندان اوین که همسرش، پیمان کوشک باغی در همان محل بحرانی تحمل حبس می کند و کودک خردسالی از این زوج در بیرون زندان محروم از سایه حضور والدین حضور دارد با انتشار نامه ای خطاب به کودک خردسالش که از ملاقات با پدر محروم شده است به این وقایع واکنش نشان داده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، زندانیان سیاسی محبوس در زندان رجایی شهر کرج که ۵۳ تن برآورد می شوند در هفته های اخیر به بندی امنیتی و تازه منتقل شدند. در این بند که حتی سرویس های بهداشتی آن نیز مجهز به دوربین های مداربسته است محرومیت های کم سابقه ای به زندانیان تحمیل شده. وضعیت حاصله زندانیان سیاسی را به اعتراض وادار ساخته است. هم اکنون دست کم ۱۸ زندانی در این سالن در شرایط بغرنجی بیستمین روز از اعتصاب غذای اعتراضی خود را پشت سر می گذراند. آزیتا رفیع زاده، شهروند بهایی محبوس در بند زنان زندان اوین که به همراه همسرش پیمان کوشک باغی دستگیر، محاکمه و روانه زندان شده است. خطاب به فرزند خردسالش “بشیر” نامه ای نوشته است. این زوج زندانی و فرزند خردسال آنان بر اساس آیین نامه سازمان زندانها امکان ملاقات بین زندانها را داشتند. لحظاتی که برای این کودک خردسال فرصت بودن همزمان با پدر و مادر را فراهم می کرد. اکنون که این فرصت از “بشیر” سلب شده است روایت و نامه سرگشاده این مادر زندانی را به نقل از هرانا در ادامه بخوانید. پسر قشنگم بشیر جون امروز که بعد از گذشت دو هفته تو سالن ملاقات بغلت کردم و بوسیدمت, برام حال و هوای متفاوتی داشت. انگار می خواستم کمبود بوسه ها و بغل بابا پیمان را هم, من برات جبران کنم یا شاید می خواستم تو برام کمبود ۲۳ روز ندیدن بابا پیمان را جبران کنی. همون زمان که تو بغلم بودی احساس می کردم که چقدر بابا هم دلتنگ در آغوش کشیدنت هست و قطعا تو هم خیلی دلت براش تنگ شده, هر چند چیزی نمی گی. یادمه حدود دو ماه پیش که به بهانه نبودن نامه ملاقات حضوری برای ملاقات با بابا بهتون ملاقات کابینی دادن, حتی حاضر نشده بودی بایستی و کابینی ملاقات داشته باشین و اعتراضت را به این جریان با ایستادن پشت شیشه کابین ولی حرف نزدن نشون دادی اما این بار که هفته گذشته نگذاشتن ملاقات حضوری داشته باشین, دیگه اعتراضی نکردی و به ملاقات کابینی هم قانع بودی. می دونم که اون چند دقیقه فوتبالی که تو راهروی باریک سالن ملاقات با بابا بازی می کنی چقدر برات اهمیت داره و دو هفته برای اون روزشماری می کنی طوری که به قول خودت شب قبلش از هیجان نمی تونی بخوابی ولی آدمهایی به راحتی این حق و نیاز را از تو سلب می کنن. نمی دونم اون کسانی که در مرجع تصمیم گیری هستن و به راحتی چنین تصمیماتی می گیرن آیا هیچوقت به این فکر می کنن که تصمیماتشون چه آسیبهایی به فرزندان بیگناه زندانیان وارد می کنه؟ آیا اینها قادر خواهند بود در آن عالم و در محضر خداوند پاسخگوی این کارهاشون باشن؟ حتی کسانی که سکوت می کنن و با دیدن این ظلمهای وارده بر زندانیان و فرزندانشون کاری نمی کنن و ادعا می کنن که کاری از دست ما ساخته نیست, می تونن با وجدانی آرام شبها بخوابن یا فرزندانشون را در آغوش بگیرن؟ ولی پسرم چیزی که ما یاد گرفتیم اینه که در حق همه این آدمها هم دعا کنیم و از خدا بخوایم که وجدانهاشون را بیدار و چشمهاشون را به حقیقت امور باز کنه. این سومین هفته ایست که بابا را برای ملاقات خانوادگیمون نیاوردن. ملاقاتی که سه تایی می تونیم با هم باشیم و برای دو ساعت هم که شده لذت بودن در کنار همدیگه را تجربه کنیم. ملاقاتی که تو خیلی دوستش داری و روی تک تک دقایق اون دو ساعت حساب می کنی. می دونم که این روزها بعد از گذشت ۵ ماه از مرخصی اولم, منتظر بودی که من باردیگه به مرخصی بیام. حتی بارها بهم گفتی که “دوست دارم به بابا هم یه بار مرخصی بدن و چه خوب می شد که مرخصیتون با هم بود و هر دوتون با هم به مرخصی میومدین” ولی نه تنها این خواسته ات برآورده نشد بلکه ملاقات دوساعته سه تائیمون را هم ازمون دریغ کردن. اما پسر عزیزم در این شرایط هم ما باید قوی باشیم و امیدوار که بزودی دوباره بتونیم بابا را ببینیم و بغلش کنیم. دوباره برای ساعاتی, سه تایی با هم باشیم و دوباره بتونی باهاش فوتبال بازی کنی. باید بدونی که غیر از بابای تو, خیلی باباهای دیگه هم هستن که در وضعیتی مشابه از دیدن و در آغوش گرفتن فرزندانشون محرومن و حتی بدتر از اون از داشتن حداقل امکانات ضروری زندگی مثل آب و غذای سالم و هوای مناسب محروم شدن. مردان قوی و شجاعی که حتی سلامتیشون هم درخطره و از داروهای کافی هم برخوردار نیستن. ازت می خوام که هر شب قبل از خواب برای همشون دعا بخونی و سلامتی و بهبود شرایط و همینطور آزادیشون را از خدا بخواهی. من هم با تو در این دعاهای شبانه شریکم و مطمئنم که خدا هم صدای ما را می شنوه و خواسته های قلب کوچیک و پاک تو را اجابت می کنه. دوستت دارم و هر لحظه به یادتم مامان آزیتا ۲۵ مرداد ۹۶ آزیتا رفیع زاده و پیمان کوشک باغی هر دو به اتهام عضویت در تشکلات غیر قانونی بهاییت با هدف اقدام علیه امنیت کشور از طریق فعالیت غیر قانونی در موسسه آموزشی (بی ای اچ ای) به ترتیب به ۴ و ۵ سال حبس محکوم شده اند در زندانهای اوین و رجایی شهر کرج تحمل حبس می کنند. لازم به یادآوری است امروز همچنین آتنا دائمی، گلرخ ایرایی و مریم اکبری منفرد، سه کنشگر مدنی محبوس در زندان اوین با نگارش نامه ای خواستار توجه به وضع بحرانی زندانیان عقیدتی در زندان رجایی شهر کرج شدند.



106 محفلی‌ که ناپدید شد

(www.bbc.com)
0

۲۰ آبان ۱۳۵۸ دکتر علیمراد داودی منشی محفل ملی بهائیان ایران و استاد فلسفه‌ دانشگاه تهران طبق معمول هر روز بعدازظهر، به پارک لاله تهران رفت تا ساعتی قدم بزند و هیچ‌گاه بازنگشت. تهدید‌های تلفنی فراوان در روزهای گذشته و پیگیری دوستان او در همان روز نشانه‌‌هایی روشن از یک آدم‌ربایی داشت.

مرجان داودی، دختر او که آن زمان هیجده سال داشت می‌گوید: "با تعدادی از دوستان ایشان به پارک رفتیم تا تحقیق کنیم و ببینیم کجا هستند. نگهبان پارک توضیح داد که یک جیپ آمده و او را به زور داخل ماشین کرده است. ما حدس زدیم که این جیپ باید دولتی باشد، زیرا هر ماشینی اجازه‌ ورود به پارک را نداشت. وقتی چند ساعت بعد دوستانش دوباره سراغ نگهبان پارک رفتند او همه چیز را تکذیب کرد." علیمراد داودی اما اولین بهائی نبود که هدف آدم‌ربایان قرار گرفت. آدم‌ربایی‌ها چند ماه پیش و با ربودن محمد موحد آغاز شده بود. او که در خانواده‌ یکی از روحانیون شیراز زاده شده بود، سال‌ها تحصیلات حوزوی داشت و در مسیر مطالعات خود با دیانت بهائی آشنا و بهائی شد. بهائی شدن آقای موحد آنقدر برای خانواده و همکارانش عجیب بود که او را به تیمارستان فرستادند و بعد به تهران منتقل کردند. با وجود این دیدارها، بحث‌های طولانی و حتی تهدید‌ها باعث نشد وی عقیده‌اش را انکار یا کتمان کند. سال‌ها بعد و پس از پیروزی انقلاب فشارها بر او شدت یافت. و سرانجام پس از چندین مرتبه بازپرسی و احضار به کمیته‌ انقلاب در خردادماه پنجاه و هشت در خیابان ربوده شد. آدم‌ربایی بعدی که نگرانی شدیدی میان جامعه‌ بهائی ایجاد کرد در دی‌ماه همان سال اتفاق افتاد. روحی روشنی، منشی محفل روحانی بهائیان تهران که پیش از انقلاب به علت نگارش کتاب "خاتمیت" مورد تهدید متعصبان مذهبی قرار گرفته بود، ناپدید شد. از او نیز همچون داودی و موحد هرگز خبری باز نیامد و سرنوشتش نامعلوم است. ربودن اعضای محفل ملی بهائیان ایران و اعدام اعضای محفل ملی دوم با شدت گرفتن فشار بر "نهاد‌های بهائی" در اردیبهشت ۵۹ دو تن از بهائیان تبریز به اتهام "جاسوسی برای اسراییل" اعدام شدند. نهادهای بهائی که نظام اداری جامعه‌ بهائی را شامل می‌شود از شوراهای ۹ نفره‌ای موسوم به "محفل" تشکیل شده است که در هر شهر یا روستا با رای مستقیم بهائیان انتخاب می‌شوند و مسئولیت اداره‌ امور جامعه‌ بهائی را برعهده دارند. اظهار بی اطلاعی مسئولین حکومتی به شایعات درباره‌ سرنوشت ناپدیدشدگان دامن می‌زد. مرجان داودی می‌گوید: "تقریبا به تمام ارگان‌های مسئول مراجعه کردیم. هیچکدام پاسخگو نبودند و تکذیب می‌کردند که دولت دست اندرکار باشد. ما تا مدت‌ها امیدوارم بودیم که پیدایش کنیم ولی حدس می‌زدیم مثل خیلی‌ها در آن زمان تحت فشار و شکنجه است تا عقیده‌اش را انکار کند یا تقصیری بر گردن بگیرد. این گمانه‌زنی‌ها و خبرها خیلی برای ما آزار دهنده بود." در چنین شرایطی افرادی برای دستگیری دکتر حسین نجی از اعضای محفل ملی بهائیان به خانه‌ مراجعه و در نبود او، همسرش را بازداشت می‌کنند. وجدیه رضوانی همسر حسین نجی می‌گوید: "چهاربار به منزل ما مراجعه کردند. هر بار هفت یا هشت نفر مسلح بودند. دفعه‌ اول گفتند دنبال اسلحه می‌گردیم ولی دوبار بعد گفتند با دکتر نجی کار داریم و یک بار او را با خود بردند و بازجویی کردند." حسین نجی نامه‌هایی به آیت الله خمینی، ابوالحسن بنی‌صدر رئیس جمهور، هادی منافی وزیر بهداری، آیت الله علی قدوسی دادستان انقلاب و… می‌نویسد و با شرح حمله‌ افراد مسلح به منزل مسکونی خود و بازداشت همسرش تقاضای دادرسی می‌کند اما تقاضای او با بی‌توجهی مسئولان رو‌به‌رو می‌شود و هیچ نهاد قانونی مسئولیت بازداشت همسرش را نمی‌پذیرد. سرانجام در سی مرداد ۱۳۵۹همه‌ اعضای محفل ملی بهائیان به اضافه‌ دو نفر دیگر از همکاران آن ها در جریان جلسه‌ محفل با هجوم افراد مسلح بازداشت می‌شوند. عبدالحسین تسلیمی، هوشنگ محمودی، ابراهیم رحمانی، حسین نجی، منوچهر قائم مقامی، عطاالله مقربی، یوسف قدیمی، بهیه نادری، کامبیز صادق زاده، یوسف عباسیان و حشمت الله روحانی یازده نفری بودند که در جریان این هجوم ربوده شدند و دیگر هرگز هیچکدام از خانواده و دوستانشان ‌آن‌ها را ندیدند. پیگیری وضعیت ناپدیدشدگان بلافاصله آغاز شد. خانواده‌ این افراد در ملاقات‌هایی با دادستان کل انقلاب، رییس قوه‌ قضاییه و رییس مجلس شورای اسلامی دیدار کردند. وجدیه رضوانی می‌گوید: "...به هر کجا که فکر کنید سر زدیم. این زندان، آن زندان، نزد آیت الله بهشتی، فرزند آیت‌الله منتظری، آیت الله بهجت، آیت الله گیلانی و... همه اظهار بی اطلاعی می‌کردند اما بعد‌ها فهمیدیم همان شب اول آن‌ها را شهید کرده‌اند...هرچند حالا هم با گذشت ۳۵ سال نمی‌توان قطعا گفت چه اتفاقی برای آن‌ها افتاده است." در جریان دیدار با رئیس مجلس، اکبر هاشمی رفسنجانی وعده‌ پیگیری وضعیت ناپدیدشدگان را می‌دهد و چند روز بعد خبر از صدور دستور دستگیری یازده نفر می‌دهد ولی می‌گوید تا پایان مراحل بازپرسی ممنوع الملاقات است. خبری که کمتر از یک ماه بعد توسط او تکذیب می‌شود و رفسنجانی قضیه‌ ناپدیدشدگان را به یک گروه مستقل نسبت می‌دهد. تصور دست داشتن گروه‌های دیگری - از جمله گروه حجتیه - در آدم‌ربایی‌ها در میان اعضای جامعه‌ بهائیان ایران نیز وجود داشت. ___________________________________________ روز بیست و دو آذر ۱۳۶۰ و در یکی از معدود جلساتی که با حضور هشت نفر از ۹ نفر عضو محفل برگزار می‌شد همه حضار بازداشت شدند. فریده صمیمی در شرح این بازداشت می‌نویسد: "... هیچ حکمی به ما نشان ندادند، جناب امین امین که وکیل دادگستری بودند سوال کردند شما ورقه‌ای دارید برای جلب ما؟ آن‌ها به ورقه احتیاج نداشتند، هرچه می‌گفتند همان بود." _______________________________________ مینا یزدانی، پژوهشگر درباره‌ اینکه حکومت تا چه اندازه در آدم‌ربایی‌ها دست داشته‌ می‌گوید: "درباره آدم ربایی‌ها، از جمله آنچه بر دکتر داودی و محمد موحد رفت، شکی نیست که بعضی از مراجع قدرت دخیل بودند. صرف اینکه همه پیگیری‌ها برای دادخواهی بی‌جواب ماند، و شرحی که بعدها درباره اعدام محمد موحد به دستور و زیر نظر یکی از روحانیون صاحب نفوذ و قدرتمند جمهوری اسلامی درز کرد، جای شکی در این نمی گذارد که شاخه‌هایی از حکومت دست اندر کار بودند." با ربوده شدن اعضای اولین محفل ملی بهائیان پس از انقلاب، دومین محفل ملی تشکیل شد. این محفل یک سال اداره‌ امور بهائیان ایران را در سخت‌ترین روزها بر عهده داشت. دستگیری و اعدام اعضای محافل محلی یزد، همدان، تهران، تبریز و تیرباران دو بهائی دیگر در مشهد بخشی از بحران‌هایی بود که جامعه‌ بهائی در سال‌های ۵٩ و ۶٠ با آن روبه‌رو بود. روز بیست و دو آذر ۱۳۶۰ و در یکی از معدود جلساتی که با حضور هشت نفر از ۹ نفر عضو محفل برگزار می‌شد همه‌ حضار به نام‌های کامران صمیمی، ژینوس محمودی، محمود مجذوب، جلال عزیزی، مهدی امین امین، عزت فروهی، سیروس روشنی، و قدرت روحانی بازداشت شدند. فریده صمیمی همسر کامران صمیمی که به همراه اعضای محفل بازداشت شده بود و مدتی بعد آزاد شد در شرح این بازداشت می‌نویسد: "... هیچ حکمی به ما نشان ندادند، جناب امین امین که وکیل دادگستری بودند سوال کردند شما ورقه‌ای دارید برای جلب ما؟ آن‌ها به ورقه احتیاج نداشتند، هرچه می‌گفتند همان بود." سرانجام در تاریخ شش دی‌ماه ١٣۶٠ هشت نفر عضو دومین محفل ملی بهائیان ایران تیرباران شدند. اعدام این افراد ابتدا انکار و سرانجام پذیرفته شد. آیت‌الله اردبیلی رییس وقت قوه قضاییه گفت این افراد به جرم "جاسوسی برای قدرت‌هایی خارجی" اعدام شده‌اند. به این ترتیب دستگیری و اعدام بهائیان شکل رسمی گرفت. هفت شهریور ١٣۶٢، حسن موسوی تبریزی، دادستان کل انقلاب در مصاحبه‌ای گفت: "بهائیان جاسوسی می‌کنند برای دیگران و تحریک و اخلال در بعضی کارها می‌کنند... من امروز اعلام می‌کنم که به خاطر این خرابکاری‌ها و خلافکاری‌ها که در تشکیلات بهائی انجام می‌شود این تشکیلات از نظر دادستانی انقلاب در جمهوری اسلامی محارب و توطئه‌گر شناخته می‌شود و فعالیت به نفع آن‌ها به هر طریقی باشد ممنوع است." محفل ملی سوم بهائیان در"آخرین پیام محفل روحانی ملی ایران به یاران آن سامان" به پیروی از اصل اطاعت از حکومت تشکیلات بهائی را تعطیل اعلام کرد و همزمان با ارسال نامه‌ای سرگشاده که برای دو هزار نفر از افراد سرشناس و عالی رتبه‌ حکومت فرستاده شده بود درخواست کرد تا به دستگیری، زندان، شکنجه، اعدام و ظلم به بهائیان پایان دهند. در بخشی از این نامه آمده است "... چگونه پیرمردی هشتاد و پنج ساله یزدی که هرگز از ولایت خود خارج نشده می‌تواند جاسوس باشد؟ چگونه دانش‌آموزان، زنان خانه‌دار، دختران جوان بیگناه، مردان و زنان پیر می‌توانند جاسوس باشند؟ چه مدارک و اطلاعات سری از ایشان به دست آمده؟ چه ابزار جاسوسی از آن‌ها به دست آمده است؟ " با این حال روند آزار و اذیت بهائیان و پیگرد اعضای سابق محافل محلی و ملی متوقف نشد و در طول چند ماه بعد هفت نفر از اعضای سومین محفل ملی بهائیان ایران پس از انقلاب به نام‌های جهانگیر هدایتی، شاپور مرکزی، فرهاد اصدقی، فرید بهمردی، اردشیر اختری و امیرحسن نادری دستگیر و اعدام شدند. بهائیان و انقلاب اسلامی هر چند در دوران پهلوی نیز تبعیض علیه بهائیان وجود داشت اما با پیروزی انقلاب اسلامی این تبعیض‌ها شدیدتر و البته نظام‌مند شد. قانون اساسی جمهوری اسلامی با خط کشی مشخص میان پیروان مذهب شیعه و دیگر اقلیت‌ها و حذف بهائیان به بهانه‌ این‌که "اقلیت غیررسمی" هستند، زمینه را برای فشار بر بهائیان مهیا کرد. آیت الله خمینی که هرگز دشمنی‌اش با بهائیان را پنهان نکرده بود در دی‌ماه سال ۱۳۵۷ در مصاحبه با جیمز کاکرافت در پاسخ به این سوال که آیا بهائیان در حکومت آینده آزادی‌های سیاسی و مذهبی خواهند داشت، گفته بود "آزادی برای افرادی که مضر به حال مملکت هستند داده نخواهد شد." ___________________________________ مینا یزدانی استاد تاریخ که خود نیز بهائی است می‌گوید: "چنانکه به خاطر دارم با توجه به تجربیات دور و نزدیک آن زمان، از جمله واقعه آتش سوزی خانه بهائیان در شیراز که دو ماه پیش از انقلاب اتفاق افتاد، پیش بینی اینکه جامعه بهائی در خطر خواهد بود چندان دور از ذهن نبود. بسیاری از ما احساس می کردیم سختی و رنج در پیش روداریم." _____________________________________ بنابراین شاید عجیب نبود که بهائیان در همان سال‌های ابتدای پیروزی انقلاب توسط بهائی ستیزان دیروز و مسئولینِ امروز آزار و اذیت شوند. اما نظر بهائیان در مورد وقوع انقلاب چه بود؟ مینا یزدانی استاد تاریخ که خود نیز بهائی است می‌گوید: "چنانکه به خاطر دارم با توجه به تجربیات دور و نزدیک آن زمان، از جمله واقعه آتش سوزی خانه بهائیان در شیراز که دو ماه پیش از انقلاب اتفاق افتاد، پیش بینی اینکه جامعه بهائی در خطر خواهد بود چندان دور از ذهن نبود. بسیاری از ما احساس می کردیم سختی و رنج در پیش روداریم." مصادره‌ اموال، اخراج از دانشگاه‌ها و مدارس، "پاک‌ سازی" از ادارات، ممنوع المعامله شدن و...نیز بخشی از پیامد‌های انقلاب اسلامی برای بهائیان بود. هم‌اکنون نیز با گذشت بیش از سه دهه از انقلاب وضعیت حقوق بشری بهائیان ایران پیشرفت چشمگیری نداشته است. برای مثال تعداد هفت نفر از مدیران جامعه‌ بهائی که در غیاب نهاد‌های انتخابی بهائی اداره‌ امور بهائیان ایران را بر عهده داشتند به بیست سال زندان محکوم شده و در زندان به سر می‌برند. جمال‌الدین خانجانی، فریبا کمال‌آبادی، عفیف نعیمی، سعید رضایی، بهروز توکلی و وحید تیز‌فهم در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۷ در اقدامی هماهنگ در منازلشان توسط مامورین امنیتی بازداشت و به زندان اوین منتقل شدند. مهوش ثابت نیز پیش از این از تاریخ ۱۵ اسفند ۱۳۸۶ در مشهد بازداشت است. آیین بهایی از ایران برآمده و شروع آن به سال ۱۲۲۳ خورشیدی برمی گردد. بهاییان، بزرگترین اقلیت غیر مسلمان در ایران هستند و در آستانه انقلاب ۵۷ جمعیت آن ها سی صد هزار نفر برآورد می شد. اداره امور بهایی در هر کشور به عهده نهادی انتخابی است که به آن محفل روحانی می گویند.



67 گزارش سالانه وزارتخارجه آمریکا: از قتل شهروندان بهایی تا پناهندگی حامیان محمدعلی طاهری

(iranshahrnewsagency.com)
0

در بخشی از گزارش سالانه وزارت امور خارجه که در تاریخ 15 آگوست 2017 و ناظر به رویدادهای سال گذشته میلادی منتشر شده است، آمده است: حکومت ایران به آزار، بازجویی و بازداشت بهائیان، مسیحیان، مسلمانان سنی و سایر اقلیت‌های مذهبی ادامه داده و فعالیت قانونی محافل مسیحی را با هدف جلوگیری از گرویدن شهروندان ایرانی به این دین به شدت کنترل و یا ممنوع کرده است.

این گزارش همچنین با اشاره به حملات نیروهای امنیتی به اماکن دینی مسلمانان سنی و جلوگیری از ساخت مراکز دینی جدید آنها تصریح کرده است: «حکومت ایران به کاربرد مضامین ضد یهودی و ضد بهایی در بیانیه‌های رسمی خود ادامه می‌دهد و انکار هولوکاست را ترویج می کند. گزارش‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد ادارات و مقامات دولتی از استخدام بهائیان جلوگیری کرده و فعالیت اقتصادی آنها را محدود کرده و آنان را وادار می‌کنند تا مغازه‌های خود را تعطیل کنند.» گزارش جدید وزرات خارجه همچنین به ماجرای قتل فرهنگ امیری از بهاییان ایرانی در ابتدای پاییز سال گذشته در شهر یزد اشاره شده است. وزارت خارجه آمریکا گفته است: مردی که روز ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۶ یک بهایی را به ضرب چاقو کشت به پلیس گفت این کار را به خاطر اعتقادات دینی قربانی انجام داده است، به گفته منابع متعدد از مجازات در امان مانده است. این گزارش همچنین با اشاره به حملات روحانیون و امامان جمعه علیه دراویش تصریح کرده است: پیروان یارسان می‌گویند که تبعیض و آزار آنها ادامه دارد. بهائیان هم می‌گویند این اقلیت و کسانی که از حقوق آنها دفاع می‌کنند هدف حملات خشونت آمیز و فشارهای اجتماعی قرار می‌گیرند. وزارت خارجه آمریکا همچنین در این گزارش به تداوم فشار و بازداشت‌های خودسرانه، سرکوب حقوق مذهبی و تبعض علیه اهل سنت به ویژه در استان‌های سیستان و بلوچستان و کردستان اشاره کرده است. فراز مهمی از گزارش وزارت امور خارجه به وضعیت محمد علی طاهری بنیانگذار حلقه عرفان و پیروان این گروه در ایران اشاره دارد و با تایید اخبار مربوط به اعتصاب غذاهای طولانی مدت محمدعلی طاهری از وخامت حال این زندانی عقیدتی و انتقال مکرر او در حالت بی هوشی به بیمارستان و نقض حقوق اولیه وی خبر داده و می افزاید: فشارها به پیروان و شاگردان آقای طاهری نیز افزایش یافته و هوارادان او با توسل به ضرب و شتم با باتوم و استفاده از گاز اشک‌آور از مقابل بیمارستانی در تهران متفرق شده‌اند و دست کم 15‌تن از شاگردان وی بازداشت شده اند. این گزارش برای نمونه جاری، به گزارش IHCRI از وضعیت سارا ساعی از حامیان محمدعلی طاهری اشاره مستقیم دارد که در ایران بازداشت شده، محاکمه گردیده و مجبور به مهاجرت از ایران و پناهندگی در بریتانیا شده است. در این گزارش با استناد به آمار مرکز اسناد حقوق بشر ایران آمده است: در پایان سال ۲۰۱۶ حداقل ۱۱۵ سنی، ۸۰ بهایی، ۲۶ نفر که به مسیحیت گرویده اند، ۱۸ درویش و ۱۰ یارسانی به خاطر تعلق به اقلیت های مذهبی و یا فعالیت در این زمینه ها در زندان بودند.



94 تجلیل نخست‌وزیر سنگاپور از دویستمین سالگرد تولد حضرت بهاءالله

(news.persian-bahai.org)
0

سنگاپور- با نزدیک شدن دویستمین سالروز تولد حضرت بهاءالله، رهبران مردم از سطح محلی تا بین‌المللی در سراسر دنیا به بزرگداشت این رویداد مهم پرداخته‌اند.

آقای لی هسین لونگ (Lee Hsien Loong)، نخست وزیر سنگاپور اخیراً پیامی خطاب به جامعۀ بهائی این کشور صادر کرده است. در این پیام که در تاریخ ۳۱ ژوئیۀ منتشر شد آمده است: «آموزه‌های بهاءالله در مورد صلح و وحدت، اصولی بسیار ارزشمند برای اجتماع متنوع چندنژادی و چندمذهبی ما است. موجب خرسندی من است که جامعۀ بهائی در برنامه‌های بین‌الادیانی فعالیت دارد و به دنبال ترویج تفاهم؛ مذاکره و تعامل میان پیروان ادیان مختلف است.» در ادامۀ این پیام آمده است: «تلاش‌های شما تأثیر به سزایی در افزایش احترام متقابل در این اجتماع چند مذهبی داشته و باعث تقویت هماهنگی و توازن اجتماعی سنگاپور می‌باشد.» پیام تجلیل نخست وزیر سنگاپور یکی از چندین پیامی بوده است که تا کنون توسط جوامع بهائی سراسر دنیا دریافت شده است. در ویتنام نیز به مناسبت بزرگداشت دویستمین سالگرد تولد حضرت بهاءالله، مقامات ارشد دولتی از جمله نائب‌ رئیس کمیتۀ مرکزی جبهۀ وطنی ویتنام (Vietnam Fatherland Front Central Committee) با نمایندگان جامعۀ بهائی دیدار کردند و از مشارکت‌ این جامعه در راستای توسعۀ کشور از طریق فعالیت‌هایی که هدفشان بهبود شرایط زندگی و ارتقای آموزش و پرورش است قدردانی نمودند. پس از دریافت پیام اخیر رئیس‌جمهور هندوستان در اوایل سال میلادی جاری، اکنون پیام‌های تقدیر آمیز مشابه‌ای از طرف معاون رئیس جمهور و تعدادی از دیگر اعضای عالی‌رتبه دولت هند و نیز یکی از فرمانداران ایالتی و برخی دیگر از مقامات این کشور صادر شده است. در سطح محلی، شورای شهر روساریو(Rosario) در آرژانتین، قطعنامه رسمی در بزرگداشت دویستمین سالگرد میلاد حضرت بهاءالله به تصویب رسانده و بدین وسیله حیفا را شهر خواهرخواندۀ نامیده است. در ایالات متحدۀ آمریکا، شهر کمبریج در ماساچوست نیز قطعنامه‌ای رسمی برای بزرگداشت میلاد حضرت بهاءالله به تصویب رسانده است و شهروندانش را به فعالیت برای تحقق صلح، عدالت و همبستگی فراخوانده است. ترجمه ای از پیام نخست وزیر سنگاپور: به مناسبت دویستمین سالگرد تولّد بهاءالله، شارع دیانت بهائی، تبریکات خود را به جامعه بهائی سنگاپور ابراز می‌دارم. آموزه‌های بهاءالله در مورد صلح و وحدت، اصولی بسیار ارزشمند برای اجتماع متنوع چندنژادی و چندمذهبی ما است. موجب خرسندی من است که جامعۀ بهائی در برنامه‌های بین‌الادیانی فعالیت دارد و به دنبال ترویج تفاهم؛ مذاکره و تعامل میان پیروان ادیان مختلف است. تلاش‌های شما تأثیر به سزایی در افزایش احترام متقابل در این اجتماع چند مذهبی داشته و باعث تقویت هماهنگی و توازن اجتماعی سنگاپور می‌باشد. در این ایام فرخنده آرزوی بهترین لحظات را برای دوستان بهائی خود دارم. امضا ٣١ ژوئیه ٢٠١٧



95 بر بهائیان زندان گوهردشت کرج چه می‌گذرد؟

(www.bbc.com)
0

جامعه جهانی بهایی با پخش یک اطلاعیه از بدتر شدن اوضاع زندانیانِ عقیدتی و سیاسی، به‌ویژه پیروان آیین بهایی در ایران خبر داده است.

این سازمان می‌گوید، حدود ٢٠ روز پیش شماری از زندانیان گوهردشت کرج، از جمله ١٥ زندانی بهایی، بدون اطلاع قبلی، به بخش نوساز این زندان که شرایط نامساعدتر و نظارت‌های امنیتی سختگیرانه‌تری دارد، منتقل شده‌اند. در اطلاعیۀ جامعه جهانی بهایی آمده که حتا در حمام و دست‌شویی‌های این بخش جدید دوربین مداربسته و میکروفن نصب شده است. در چشم‌انداز بامدادی پنج‌شنبه ٢٦ امرداد ١٣٩٦ (١٧ اوت ٢٠١٧) داریوش رجبیان در این باره با پدیده ثابتی، سخنگوی جامعه جهانی بهائی در انگلستان گفتگویی داشت. چشم‌انداز بامدادی رادیو بی بی سی از ساعت ۷ تا ۹ بامداد هر روز بر روی این امواج و فرکانس‌های رادیویی و ماهواره‌ای پخش می‌شود. برای شنیدن سایر مطالب رادیوی بی بی سی، به صفحه رادیو مراجعه کنید یا برنامه‌های ما را بر روی ساوند کلاود بشنوید.



81 جامعه جهانی بهایی از وخیم تر شدن وضعیت زندانیان عقیدتی در زندان گوهر دشت خبر داد

(www.radiofarda.com)
0

جامعه جهانی بهایی، در اطلاعیه ای، از وخیم تر شدن اوضاع زندانیانِ عقیدتی و سیاسی در ایران خبر داد.

براساس این اطلاعیه، مسئولین زندان گوهردشت کرج، روز ۷ مرداد، تعدادی از زندانیان از جمله ۱۵ زندانی بهائی را بدون اطلاع قبلی، به بخش جدیدی از این زندان منتقل کرده اند که شرایطی نامساعدتر و نظارتهای امنیتی ویژه‌ای دارد به طوری که حتی در حمام و دستشویی های این بخش دوربین مداربسته و میکروفون نصب شده است. همچنین بعد از این انتقال ملاقات خانواده های زندانیان قطع شده است. خانم دایان علائی، نمایندۀ جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل متحد در ژنو، وقایع اخیر زندان گوهردشت را «بسیار نگران کننده » توصیف کرد وگفتاین بهائیان تنها به دلیل باورهایشان زندانی هستند . خانم علائی از مسئولین خواست هر چه سریعتر به این گونه رفتارهایخشونت آمیز پایان دهند و سطح قابل قبولی از زندگی در زندان را تضمین کنند.هم اکنون حدود ۹۵ بهائیدر ایران زندانی هستند .



71 انتقال نوید خانجانی پس از اعلام اعتصاب غذا به انفرادی

(lotfizahra.blogspot.com)
0

نوید خانجانی روز گذشته پس از اعلام اعتصاب غذا در اعتراض به انتقال زندانیان سیاسی به سالن ده اندرزگاه چهار زندان رجایی شهر و تداوم نگهداری‌شان در شرایط نامساعد این سالن، به سلول انفرادی زندان رجایی شهر انتقال یافت.

روز سه شنبه ۲۴ مردادماه نوید خانجانی، فعال حقوق بشر زندانی در اعتراض به نگهداری زندانیان سیاسی و عقیدتی در یک سالن امنیتی و فشارهای اعمال‌شده از سوی مسئولان زندان رجایی شهر دست به اعتصاب غذا زده و به دنبال آن به دستور مسئولان به سلول انفرادی این زندان منتقل شده است. مردانی، رییس زندان رجایی شهر، اعلام کرده است «از این پس هر یک زندانیان سیاسی که در اعتراض به شرایط حاکم دست به اعتصاب غذا بزند، به انفرادی منتقل می‌گردد.» شایان ذکر است؛ نهم مردادماه، پس از یورش گارد ویژه زندان رجایی‌شهر به زندانیان عقیدتی و سیاسی محبوس در سالن ۱۲ اندرزگاه ۴ این زندان و انتقال آنان به سالن ۱۰، تمام ۵۳ زندانی منتقل‌شده نسبت این عمل اعتراض کردند. در پی این اعتراض شماری از آنان به سلول انفرادی منتقل شدند. تعدادی از این زندانیان پس از ساعاتی به بند بازگردانده شدند اما شش زندانی سیاسی به نام‌های «رضا اکبری‌منفرد»، «سعید ماسوری»، «ابوالقاسم فولادوند»، «حسن صادقی»، «جعفر اقدامی» و «شاهین ذوقی» تا امروز در سلول‌های انفرادی و در اعتصاب غذا به سر برده اند. سالن ده اندرزگاه چهار زندان رجایی‌شهر برخلاف آئین‌نامه زندان‌ها، مجهز به چهل دوربین مداربسته و شصت و چهار سیستم شنود است. عدم وجود تهویه مناسب، تلویزیون و کولر محدودیت در استفاده از تلفن و هواخوری شرایط را برای زندانیان دشوارتر کرده است. نوید خانجانی مؤسس جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی است که در اسفندماه ۸۸ از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شد و حدود ۲ ماه در زندان به سر برد. وی سپس از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیرعباس به تحمل ۱۲ سال حبس تعزیری و چهارصد هزار تومان جریمه نقدی محکوم شد. این حکم در دادگاه تجدیدنظر عیناً تائید شد و در سال ۹۴ اعمال ماده ۱۳۴ و «تجمیع احکام» با کاهش حکم سابق به ۵ سال حبس تعزیری تقلیل یافت. اتهامات وی «نشر اکاذیب»، «تشویش اذهان و تبلیغ علیه نظام به‌واسطهٔ انتشار اخبار و گزارش‌ها و انجام مصاحبه با تلویزیون و رادیوهای بیگانه»، «عضویت در کمیته گزارشگران حقوق بشر» و همچنین «تشکیل گروه جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی» عنوان‌شده بود. در خردادماه سال جاری مقامات قضایی ایران، علیرغم اتمام دوران محکومیت پنج ساله نوید خانجانی، با اجرایی کردن حکم پرونده امدادگران کمپ سرند تبریز از آزادی او جلوگیری کرده و یک سال دیگر نیز به دوران محکومیت او افزودند.



91 نادیه گرفتن حقوق اقلیت‌های دینی در دولت، زیر سایه‌‏ی دستورالعمل‌های حکومت

(mohabatnews.com)
0

به گزارش«محبت نیوز» » یکی از شعارهای حسن روحانی در دولت اول و همینطور مناظره‌های پیش از انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۹۶ قرار دادن فرصت در اختیار اقلیت‌های دینی و قومی و همینطور زنان در عرصه سیاسی و مدیریتی بود.

تاکید بر استفاده از زنان در کابینه، تکرار اینکه «بارها به وزراء گفته‌ام از اقلیت‌های دینی برای مدیریت معاونت وزارتخانه‌ها استفاده کنند» و یا تاکید بر حقوق اقلیت‌های دینی و قومی با تدوین منشور جامع حقوق اقلیت‌های دینی و قومی همه و همه ادعاهایی بود که از رییس جمهوری ایران و بعضی وزراء شنیده شد که این روند در دولت دوم روحانی نیز ادامه دارد. همچنان که محمدجواد ظریف، وزیر خارجه‎ ایران در ادعاهایی تازه گفته استفاده از بانوان و اقلیت‌ها را در وزارت خارجه توسعه می‌دهیم، آنهم در شرایطی که در مراسم تحلیف حسن روحانی که در مجلس شورای اسلامی با حضور مدعوین داخلی و خارجی برگزار شد مولوی عبدالحمید، امام جمعه اهل تسنن زاهدان در مراسم حضور نداشت مولوی عبدالحمید امام جمعه اهل سنت، فردی است منعطف که بارها نشان داده اهل صلح است. بارها توصیه‌‏های دلسوزانه به جمهوری اسلامی کرده و به کرات در مسائل ضدامنیتی مثل گروگانگیری مرزبانان توسط تیم‌های تروریستی یا مخالفین مسلح نظام که دیپلماسی جمهوری اسلامی برای نجات آنها نمی‌توانست گره‏‌گشا باشد، از قدرت نفوذش در منطقه بهره برده و از طریق واسطه‌ها به کمک نظام آمده است. طبیعی است وقتی از چنین چهره ارزشمندی با بی‎احترامی در مراسمی رسمی دعوت نمی‎شود، نمی‎توان نه تنها از دولت بلکه از ساختار و سیستم سیاسی ولایت فقیه توقع احترام به حقوق اولیه اقلیت‌ها را داشت. در نمونه‎ای دیگر برخوردی است که با اقلیت‌های دینی در دادگاه‌ها و زندان‌ها می‎شود. حکومت همواره ادعا می‌کند زندان‌های بلند مدت و اجرای حکم اعدام بیشتر متوجه مجرمین و قاتلینی است که شاکی خصوصی دارند و یا اقدام به قاچاق مواد مخدر می‌کنند. اما بسیاری از اعدامی‌ها جوانان اهل سنت هستند که در مناطق محروم ایران زندگی می‌کنند و بیکارند و برای معیشت دست به هر کاری می‎زنند، اما حکومت قدمی برای بهبود معیشت آنها برنمی‌دارد.



82 تفکرات یک بازیگر سینمائی صدساله در بارۀ زندگی، ایمان و تغییر

(mailchi.mp)
0

کنیلورث، انگلستان - زمانی که آقای ارل کمرون ۲۲ ساله (Earl Cameron)، در سال ۱۹۳۹ از برمودا به انگلیس وارد شد، اغلب اهالی کارائیب (Caribbean) برای یافتن کار با مشکل رو به رو بودند.

آقای کمرون که امروز صدمین سالگرد تولدش را جشن می‌گیرد چنین تعریف می‌کند: «پیدا کردن هر نوع کاری برای یک سیاه‌پوست تقریباً غیرممکن بود. نگرش غالب این بود که این افراد باید به سرزمین خودشان بازگردند. حتی آن‌هایی که در جنگ جهانی اول جنگیده بودند هم نمی‌توانستند شغلی پیدا کنند. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم شرایط این طور بود.» «امروز شرایط فرق کرده است و من خوشحالم که آن زمان به اینجا آمدم تا اکنون بتوانم شاهد برخی از اینگونه تغییرات فوق‌العاده باشم.» کامرون متولد جزایر برمودا (Bermuda) است و در سال ۱۹۶۳ بهائی شد. او فرصت صدمین سالگرد تولدش را غنیمت شمرده تا مروری بر زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش به عنوان یک بازیگر بیندازد. نقش خود او در بر طرف نمودن تبعیض نژادی برای مردم انگلستان نباید نادیده گرفته شود. موسسۀ فیلم بریتانیا (British Film Institute) در راهنمایی که در وب‌سایت اسکرین آنلاین (Screenonline) در مورد تاریخ فیلم و تلویزیون منتشر کرده می‌نویسد: «ارل کمرون روحی تازه در تصویرهای ملال‌آور صنعت فیلم بریتانیا از روابط نژادی دمید. کامرون که اکثراً نقش غریبه‌ای حساس به او داده می‌شد به شخصیت‌هایی که بازی می‌کرد نوعی وقار و مرجعیت اخلاقی می‌بخشید که اغلب اوقات از آن چه در دستورکار فیلم‌های نیمه لیبرال بود قدم را فراتر می‌گذاشت.» آشنایی با آئین بهائی در اوایل دهۀ ۱۹۶۰ زمانی که کامرون همچنان با جدیت مشغول کار بود به دنبال یافتن پاسخ‌ برای پرسش‌های اساسی زندگی برآمد. پنج ماهی را در یک کشتی تجاری در مسیر هندوستان کار کرد که لطمه های بسیاری به او وارد کرد. «تقریباً هر روز در کشتی جنگ و دعوا بود. باید بگویم اغلب کارکنان کشتی اهل جر و بحث بودند! و بعد هم کلکته و آن همه مردم گرسنه در خیابان‌هایش را دیدم و با خودم فکر کردم چرا؟ چرا دنیا این شکلی است؟» کمرون پاسخ سؤالاتش را از یک دوست قدیمی اهل برمودا گرفت که برای بار دوم در لندن او را ملاقات می‌کرد. دوست او یک بهائی بود. کمرون می‌گوید: «همه چیز برایم جذاب بود؛ اما مرتب با دوستم بحث می‌کردیم. طول کشید تا متوجه تفاوت میان یک انسان برجسته و آنچه را که بهائیان مظهرظهور الهی می‌نامند درک نمایم. وقتی این مسئله برایم جا افتاد، متوجه تفاوت حضرت مسیح، حضرت محمد و حضرت بهاءالله با انسان‌های عادی شدم و از آن لحظه به بعد توانستم هر آنچه از آثار حضرت بهاءالله را که می‌خواندم بپذیرم.» کمرون که خود را کاملاً وقف اعتقادش به تعالیم بهائی کرده بود در یک اقدام جسورانه همراه با خانواده‌اش به جزایر سلیمان نقل مکان کرد تا به پیشرفت جامعه بهائی در آن کشور کمک کنند. پانزده سال بعد وقتی به انگلستان بازگشت، بار دیگر حرفۀ بازیگری را از سر گرفت. او که در دهه‌های هشتاد و نود عمرش نیز همچنان به ایفای نقش می‌پرداخت در فیلم مترجم (۲۰۰۵) در کنار نیکول کیدمن (Nicole Kidman) نقش یک رهبر آفریقایی بحث آفرین را بازی کرد. همچنین در فیلم‌های تلقین (Inception) در سال ۲۰۱۰ و ملکه (The Queen) در سال ۲۰۰۶ همراه با دم هلن میرن (Dame Helen Mirren) حضور افتخاری داشت. پیشرفت‌های مهم در کار بازیگری دو سال پس از ورود به انگلستان، شانس به کمرون که از انجام کارهای بدنی خسته و فرسوده شده بود روی آورد: هنگامی که یکی از بازیگران یک نمایش موزیکال مورد علاقه عام با نام چو چین چاو (Chu Chin Chow) در سر کار حاضر نشد از کمرون خواسته شد که جای او را پر کند. این نمایش شروع حرفۀ او به عنوان یک بازیگر بود و از آن پس برای چهار دهه چهره و صدای پرطنین و گرم او به جلوۀ معروف صحنۀ تئاتر و سپس پردۀ سینما و تلویزیون بدل شد. کمرون توضیح می‌دهد: «متوجه شدم نقش‌های بسیار کمی برای بازی وجود داشت. خودم را فریب ندادم. قبل از آن که اولین نقشم را در سینما بازی کنم حداقل برای هشت سال در کار تئاتر بودم و می‌دانستم که چقدر فرصت‌های معدودی در سینما وجود دارد. البته در آن زمان متوجه این نیز بودم که چقدر خوش شانس هستم که همان اولین فیلم هم نصیبم شده است.» این فیلم، پول آو لاندن (Pool of London) محصول ۱۹۵۱، نام داشت و به دلیل استفاده از یک بازیگر سیاه‌پوست در نقش اصلی و به تصویر کشیدن یک عاشقانه بین دو نژاد مختلف فیلمی بسیار نوآورانه‌ بود. کمرون می‌گوید: «نقش فوق‌العاده‌ای بود و هنوز بهترین فیلمی است که بازی کرده‌ام. حقیقتاً به زندگی واقعی و معمول انگلستان آن زمان نزدیک بود.» کمرون در ادامه در فیلم‌های تلویزیونی بی ‌بی ‌سی (BBC) که به شکل نوآورانه‌ای به موضوع نژادپرستی می‌پرداختند ایفای نقش کرد، از جمله فیلم «مرد تاریک»(The Dark Man) محصول ۱۹۶۰ كه در آن نقش یک راننده تاكسی را بازی ‌کرد كه در محل كارش با تعصب روبرو بود. در همین حال او به چهرۀ شناخته ‌شده‌ای در بسیاری از سریال‌های كلاسیك تلویزیونی آن زمان تبدیل شد «دکتر هو» (Doctor Who) و «زندانی» (The Prisoner). از جمله آنهاست وی همچنین در فیلم «گلولۀ آتشین» (Thunderbal) محصول سال ۱۹۶۵ در نقش پیندر (Pinder) همکار کارائیبی جیمز باند مقابل شان کانری (Sean Connery) ایفای نقش کرد. فیلمی كه كمرون به طور خاص از حضور در آن احساس افتخار می‌کند فیلم داستان زندگی حضرت محمد با نام «محمد رسول‌الله» محصول ۱۹۷۶ است. در این فیلم كمرون نقش نجاشی (Negus)، پادشاه حبشه را بازی می‌كند، شخصیتی كه در زمان حضرت محمد، مسلمانان را پناه داد. موسسۀ فیلم بریتانیا نقش‌آفرینی او در این فیلم را با عبارت «یک نقش فرعی که نگاه‌ها را خیره می‌کند» توصیف کرد. کمرون با لبخند می‌گوید: «چه طور می‌توانستم نقشی به آن خوبی را نپذیرم؟» اما با وجود تحسین منتقدان و استقبال عمومی، برای یک بازیگر سیاه‌پوست نقش‌های معدودی موجود بود. «همیشه باید ماه‌ها منتظر می‌ماندم تا نقش دیگری بگیرم؛ اما حال اوضاع تا حدی تغییر كرده و تعداد بازیگران هنرمندی که سیاه‌پوست‌ هستند زیاد است؛ اما در اکثر مواقع برای شناخته شدن باید به هالیود رفت.» كمرون حتی در مرحله‌ای از زندگی حرفه‌ای‌اش تصمیم گرفت که به آن سوی آب‌ها سفر کند و اقبالش را در فیلم‌های آمریکایی بیازماید. او می‌گوید: «اما من متأهل بودم و پنج فرزند داشتم. همسرم سفید پوست بود و من سیاه پوست و در کالیفرنیا خیلی از ازدواج بین نژادی استقبال نمی‌شد؛ بنابراین با خودم فكر كردم "نه، من خانواده‌ام را در معرض همچنین نژادپرستی قرار نخواهم داد." بنابراین ماجرا را فراموش کردم.» «الآن فکر می‌کنم خیلی خوش‌شانس بودم. می‌دانم اگر رفته بودم در دام آن شیوۀ زندگی می‌افتادم؛ بنابراین به گذشته که فکر می‌کنم خدا را شكر می‌كنم كه به هالیوود نرفتم.» ایفای سهمی فوق‌العاده در دهۀ گذشته كمرون دریافت‌كننده افتخارات بسیاری بوده است. در سال ۲۰۰۹، علیا حضرت ملكه الیزابت دوم در فهرست افتخارات سال نو ۲۰۰۹ به او نشان فرمان رتبۀ امپراتوری بریتانیا (CBE) را اهدا کرد. او همچنین اولین فردی بود که سال گذشته در قالب پروژۀ «سالن مشاهیر» بنیاد اسکرین نیشن (the Screen Nation Foundation's Hall of Fame) از او تقدیر به عمل آمد. این بنیاد به تقدیر از هنرمندانی با پیشینۀ آفریقایی-کارائیبی می‌پردازد که سهم بزرگی در سینما و تلویزیون ایفا نموده‌اند. در برمودا از او تقدیر به عمل آمده است و نام سینمای اصلی شهر همیلتون در سال ۲۰۱۲ به ارل كامرون تغییر داده شد. کمرون امیدوار است که در ماه اکتبر برای برنامۀ ویژه‌ای در آنجا حضور یابد. ارل كمرون در حالی كه وارد یازدهمین دهه حیاتش می‌شود همچنان بسیار هشیار بوده و مشتاق به ادامۀ بازیگری و همچنین سهیم شدن در فعالیت‌های جامعه بهائی است. او می‌گوید: «ما باید متوجه باشیم كه خداوند نقشه‌ای برای بشریت دارد و هر فرد از ما سهمی در این نقشه داریم. نقشۀ الهی این است که دنیایی سراسر صلح داشته باشیم. آیندۀ نزدیك تیره و تار به نظر می‌رسد. با شرایطی موجود، انسانیت به زودی چاره‌ای نخواهد داشت مگر اینكه به هدایات خداوند بازگردد.» «لحظه‌ای در زندگی‌ام نیست كه خداوند را به خاطر بودنم بر این کرۀ خاکی و شناختن این آئین زیبا شكر نکنم. اگر یك میلیون بار زندگی كرده بودم و دیانت بهائی را نداشتم، هیچ کدام از آن عمرها ارزشی نداشت.»



107 روح و عالم بقا/اقتباس از هوشمند فتح اعظم

(shahrvand.com)
0

دوست عزیزی از ما پرسیده است که آیین بهایی راجع به عالم بعد چه می گوید. این پرسشی است که بشر از دیرباز با آن روبرو بوده و در جوابش یا وامانده است یا به انواع و اقسام تخیلات مشغول گشته.

پرداختن به این سؤال باعث تأسیس مکاتیب فلسفی مختلفی گشته است که قرن ها در حال قیل و قال اند و آنچه آیین بهایی در باره مرگ و زندگی جاودانی و بقای روح معتقد است بسیار مفصل و در عین حال مفهوم است. ما سعی می کنیم در این فرصت کوتاه خلاصه ای از آن را در جواب این دوست عزیز و دیگران بیان داریم. نخستین میدانی که باید سمند فکر و اندیشه ما در آن جولان نماید این است که آیا آفرینش این جهان بدون مقصد و هدفی‌ است و بی‌جهت بوجود آمده است و این خلقت تصادفی ترتیب یافته، موجودات در آن چون سایه ای نابود چندی بر دیوار وجود می جنبند و ناگهان به کلی محو می شوند؟ ممکن است که ندانیم از کجا آمدیم و به کجا می رویم ولی نمی توانیم انکار کنیم که آفرینش جهان را مقصدی بلند در پیش است و چون شکاکان نمی توانیم بگوییم که این خلقت که به انسان ختم می شود بیهوده و پوچ است. این چنین استنباطی البته درست نیست و عقل و منطق اگر به کار گماشته شود آن را نمی پذیرد زیرا خوب فکر کنید هر جا که نظم در میان باشد مقصدی در پی آن است ممکن است ما از مقصد آن بی خبر باشیم ولی نمی توانیم بگوییم که مقصدی و هدفی در میان نیست. حال انصاف دهید می توان گفت که این نظام بی نظیر بی جهت ساخته شده و آن را بی جهت فراهم آورده‌اند؟ حتی اگر ندانیم مقصود از این خلقت چیست. دقت فرمایید حضرت عبدالبهاء در این باره چه می فرمایند ملاحظه در کائنات موجوده نمایید که جماد منتهی به نبات می شود، نبات منتهی به حیوان و حیوان منتهی به انسان و انسان نیز اگر چنانچه چند روز بماند و بمیرد و تمام شود این عالم عبث (بیهوده) است. تکرار می کنم تا درست ملتفت شوید جمیع کائنات نامتناهی صادر از جماد است اخص از جماد نبات است و اخص از نبات حیوان و اخص از حیوان انسان پس کائنات منتهی به انسان می شود و انسان اشرف کائنات است و اگر این انسان هم چند روزی در این عالم زندگانی به تعب و مشقت کند و معدوم شود عالم وجود اوهام محض است و سراب بی پایان. این کون نامتناهی ممکن است چنین بیهوده و عبث باشد؟ لاوالله هر طفلی ادراک نماید که این جهان نامتناهی را حکمتی و این کائنات عظیمه را سرّی و ثمری و این کارخانه قدرت را سود و منفعتی و این مبادی را نتیجه ای والا زیان اندر زیان است. این است که بعد از حیات ناسوتی حیات ملکوتی است. روح انسانی باقی است و فیوضات الهی نامتناهی. آنچه از آثار حضرت بهاءالله مستفاد می شود این است که علت آفرینش محبت است یعنی عشق و محبت از تجلیات ذات غیر پرورگار است که سبب ظهور و بروز این خلقت عظیم گشته و مراتب محبت که علت خلقت است در مقام احدیت عین ذات قدیم الهی بوده و به اراده او از عالم قوه به عالم فعل درآمده و آثار این محبت هر چند در جمیع موجودات پیداست و لاکن در انسان که آئینه ای از اسماء و صفات الهیه محسوب است تجلیاتش بیشتر است و فیوضات نامتناهی هرگز از حقیقت انسانی که همان روح الهی است منتقطع نمی گردد و روح بعد از خلع این جسد که مرکب او در این جهان است به عالم نامحدود الهی می رود و علی الابد به سوی کمال در ترقی است و همین ایمان به بقای روح است که زندگانی زودگذر فانی ما را معنای باقی و جاودانی می بخشد والا حیات ما که تا نفس آخری که می کشیم سراسر مشقت و رنج و درد است به زحمتش نمی ارزد پس باید اول در باره روح انسانی گفتگو کنیم. روح انسان چنین است هرچند از زمان انعقاد نطفه به بدن و جسم انسان تعلق می یابد مانند نوری که از حرکت توربین بوجود آمده بود با مردن جسم که آلت ظهور و تجلی آن روح است از میان نمی رود و به سیر ابدی خود در عوالم نامحدود الهی ادامه می دهد. البته ما از کیفیتش خبر نداریم ولی از بقایش مطمئن هستیم چنان که نوری که تولید شد و سپس خاموش گشت هر چند از پیش دیدگان ما بیرون است ولی می دانیم که آن نور در فضای نامحدود سیر می کند و به عدم نمی رود بلکه عدم او نسبت به ناتوانی ماست که سیر او را نمی بینیم یعنی قوای جسمانی ما توانایی دیدن و دنبال کردن آن نور سریع السیر را ندارد. راجع به اثبات بقای روح در آثار بهایی فراوان آمده است که بحثی مطّوّل است که باید خود موضوع این مقاله یا مقالات دیگری باشد. به طور خلاصه آن همان است که در خویشتن خویش آن را احساس می کنیم با او مشورت می نماییم بی آن که او را ببینیم یا از کیفیتش آگاه باشیم. ارکان جسمانی ما چشم و گوش و بینی ما همه تحت سیطره آن روح مجرد است که از فیوضات مخصوصه پروردگار است و خدا برای حفظ و ترقی آن لطیفه مجرده مربیانی در هر زمان ظاهر می فرماید. آنچه حضرت بهاءالله به طور خلاصه برای تفهیم بقای روح و زندگی بعد به ما تعلیم داده اند و در این مثال که از الواح ایشان و تبیینات حضرت عبدالبهاء مرقوم گشته خلاصه می شود یعنی فرموده اند: که ما قبل از آن که پا به این عالم گذاریم در عالم جنین بودیم. در رحم مادر لازم بود که ما قوای خویش در آن عالم پرورش دهیم تا وقتی به این عالم آمدیم ناقص نباشیم. در آن عالم چشم لازم نداشتیم اما لازم بود که به تکمیل چشم بپردازیم، گوش لازم نداشتیم اما اکمال آن در عالم جنین لازم بود. اگر در آن عالم غفلت می کردیم و می گفتیم ما در این نشئه از حیات چشم و گوش لازم نداریم همه چیز برای ما در رحم مادر آماده است. اگر چنین می کردیم چون به این عالم می آمدیم کور بودیم و کر بودیم و این کوری و کری که نتیجه سهل انگاری ما در عالم جنین بود همان جهنم ماست. حال در این عالم وجود نیز به فرموده حضرت بهاءالله ما باید روح خود را پرورش دهیم و خلق و خوی رحمانی در خود بپروریم و به آن چه مرضی (رضایت) درگاه پروردگار است متصف گردیم تا پس از نابودی جسم که روح ما در عالم محدود به سوی کمال می رود کور و کر روحانی نباشیم و از غفلت خویش در این نشئه حیات فانی که جنینی نسبت به عالم روحانی است دچار زیان و خسران نگردیم.



71 ايران: محرومیت زنداني زن از مرخصي

(www.women.ncr-iran.org)
0

نسيم باقري، زنداني محبوس در اوين از دريافت مرخصي محروم شده و آخرين پيگيري خانواده اش در روزهاي اخير به اين منظور، بي نتيجه مانده است.

به گفته دفتر دادستاني، ماموران اطلاعات پاسخ نهايي را در مخالفت با مرخصي اين زنداني بهايي داده اند. نسيم باقري از 7 ارديبهشت 1393 در زندان اوين محبوس است و تاكنون صرفاً يك بار مرخصي دريافت كرده است.



93 بی‌نتیجه ماندن پیگیری‌های نسیم باقری برای بهره‌مندی از مرخصی

(www.hra-news.org)
0

خبرگزاری هرانا – پیگیری‌های نسیم باقری زندانی بهایی و همچنین خانواده او برای بهره‌مندی از مرخصی این زندانی عقیدتی تاکنون به نتیجه نرسیده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از کانون مدافعان حقوق بشر، بنا به گفته دفتر دادستان، کارشناسان وزارت اطلاعات با مرخصی خانم باقری مخالف هستند. این در حالی است که کارشناسان پرونده در ملاقاتی که اخیراً با وی در زندان داشته‌اند، گفته‌اند که در جریان درخواست‌های هر سه ماه یک‌بار این زندانی برای مرخصی نبوده‌اند و تلاش خواهند کرد تا او به مرخصی برود. اما دادیار ویژه زندان در ملاقات با خانواده این زندانی اظهار داشته است که چنانچه مخالفت با مرخصی خانم باقری از سوی وزارت اطلاعات نباشد قطعاً دادستان مخالفت کرده است لذا او به مرخصی نخواهند رفت. نسیم باقری که از تاریخ هفتم اردیبهشت ۹۳ در زندان اوین به سر می‌برد تاکنون یک‌بار در دی ماه ۹۴ برای شرکت در مراسم ازدواج خواهرش به مرخصی ۶ روزه رفته است. این زندانی بهایی، محکومیت چهارسال حبس دارد.



90 نگرانی زنان زندانی زندان اوین از جابجایی‌ زندانیان در زندان رجایی شهر

(www.hra-news.org)
0

خبرگزاری هرانا – جمعی از زنان زندانی بند زنان زندان اوین در پی انتقال جمعی از زندانیان سیاسی- عقیدتی زندان رجایی‌شهر از بندی به بندی دیگر و در نتیجه قطع شدن امکان تماس‌های تلفنی تعدادی از زنان زندانی با اعضای خانواده‌شان که در زندان رجایی شهر دوران محکومیت خود را می‌گذرانند، در اطلاعیه‌ای با اعلام نگرانی از این جابجایی، خواستار برقراری مجدد تماس‌های تلفنی شده‌اند.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از کانون مدافعان حقوق بشر، متن اطلاعیه مهوش شهریاری، فریبا کمال‌آبادی، الهام حسین‌آبادی‌فراهانی، زهرا ذهتابچی، الهام برمکی، فاطمه مثنا، نرگس محمدی، مریم اکبری، گلرخ ایرایی، آزیتا رفیع‌زاده، نسیم باقری و آتنا دائمی به شرح زیر است: “مطلع شدیم که زندانیان سیاسی- عقیدتی محبوس در زندان رجایی‌شهر به‌طور ناگهانی به بند دیگری در این زندان منتقل شده‌اند. این در حالی است که وسائل شخصی حتی داروهای زندانیان همراهشان نیست. متأسفانه طی ۷ روز گذشته تمامی ارتباطات زندانیان با خارج از زندان قطع شده است، حتی خانواده‌های این زندانیان که هم‌اکنون در بند زنان زندان اوین هستند موفق به تماس تلفنی زندان به زندان نیز نشده‌اند و این مسئله موجبات نگرانی خانواده‌ها و در نتیجه همه ما را فراهم کرده است”. به این وسیله ما زنان زندانی سیاسی، عقیدتی زندان اوین ضمن اعتراض نسبت به وضعیت زندانیان رجایی‌شهر، نگرانی خود را اعلام و درخواست امکان برقراری تماس تلفنی و انجام ملاقات خانواده‌ها طبق روال گذشته در موعد مقرر را داریم. مهوش شهریاری، فریبا کمال‌آبادی، الهام حسین‌آبادی‌فراهانی، زهرا ذهتابچی، الهام برمکی، فاطمه مثنا، نرگس محمدی، مریم اکبری، گلرخ ایرایی، آزیتا رفیع‌زاده، نسیم باقری، آتنا دائمی



83 تحريم پرداخت حقوق بهائيان به فتواى علما

(www.aasoo.org)
0

طبق این سند، ابوالاحراری مدیر کل وقت اداره آموزش و پرورش استان فارس پس از اعلام اخراج چهل و چهار نفر از پیروان آیین بهائی به دلیل اعتقادات مذهبی، اظهار می‌کند که در تماسی که با سه تن از علمای اسلامی به نام های آیت الله ربانی شیرازی، محلاتی و دستغیب گرفته شد، ایشان پرداخت هر گونه وجهی را به بهائیان از بیت‌المال، حرام و متمردین از این حکم را خاطی دانسته‌اند.

دوشنبه ۹ تیر ماه ۱۳۵۹ – ۱۷ شعبان ۱۴۰۰ – شماره ۳۱۱ سال دوم از سوی آیت‌اللّه ربانی شیرازی، آیت‌اللّه دستغیب و آیت‌اللّه محلاتی: پرداخت پول بیت‌المال به بهائیان حرام اعلام شد شیراز – خبرنگار جمهوری‌اسلامی: بدنبال پاکسازی در اداره‌جات دیروز از طرف اداره آموزش و پرورش استان فارس اعلام شد که تاکنون به نود و شش پرونده رسیدگی شده و رأی در مورد آنها صادر شده است و جهت رسیدگی به رأی نهائی از طرف کمیسیون پنج نفری مرکز به وزارت آموزش و پرورش ارسال شده است و همچنین آقای ابوالاحراری مدیر کل آموزش و پرورش استان اضافه کرد تاکنون در حدود بیست پرونده رأی نهائی صادر شده است که چهارده نفر آنها اخراج، سه نفر به اتهام همکاری با ساواک پرونده آنها بدادگاه انقلاب‌اسلامی شیراز ارجاع شده است و شش نفر هم بازنشسته شده‌اند و در مورد چهل و شش نفر دیگر هم حکم آماده بخدمت صادر شده است وی همچنین افزود چهل و چهار نفر هم بجرم اعتقاد بمسلک بهائیت با توجه بماده 440 قانون استخدام کشوری اخراج شده‌اند. همچنین طبق اطلاعات واصله عده‌ای از کارمندان اداره آموزش و پرورش فارس که بجرم بهائیت اخراج شده بودند وزارت آموزش و پرورش به این کار اعتراض کرد و اعلام داشت که پس از بازنشستگی صدور احکام دیگر وجۀ قانونی ندارد در تماسی که با آیت‌الله دستغیب و آیت‌اللّه ربانی و آیت‌اللّه محلاتی گرفته شد در مورد پرداخت پول به بهائیان اعلام کردند پرداخت پول بیت‌المال به اینگونه اشخاص حرام و کسانیکه از این فرمان تمرد کنند خاطی می‌باشند.



75 یک سازمان مدافع حقوق اقلیت‌های مذهبی: «موگرینی خواهان آزادی محمدعلی طاهری و بهاییان زندانی شود»

(halghehreporter.com)
0

«جامعه مدافع اقوام در معرض خطر» از فردریکا موگرینی خواسته که هنگام شرکت در مراسم تحلیف روحانی خواهان آزادی هفت مدیر زندانی جامعه بهایی و همچنین محمدعلی طاهری در ایران شود.

به گزارش «خبرنگار عرفان حلقه» به نقل از تارنگار حقوق بشر در ایران، «جامعه مدافع اقوام در معرض خطر» که یک سازمان مدافع حقوق اقلیت‌های مذهبی است، روز جاری در بیانیه‌ای از خانم موگرینی خواسته است، برای آزادی مهوش ثابت، فریبا کمال‌آبادی، بهروز توکلی، جمال‌الدین خانجانی، سعید رضایی، عفیف نعیمی و وحید تیزفهم اقدام کند. در بیانیه این سازمان آمده است که حبس این ۷ نفر به دلیل سازمان‌دهی جامعه بهایی ایران و دفاع از حق آزادی مذهب در این کشور است. این افراد در ماه مه ۲۰۰۸ دستگیر و به ۲۰ سال زندان محکوم شدند. در بیانیه «جامعه مدافع اقوام در معرض خطر» همچنین به ادامه حبس محمدعلی طاهری اشاره شده است. این زندانی عقیدتی که بنیان‌گذار عرفان حلقه به‌شمار می‌رود، به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی کشور» و «ارتداد، محاربه، فساد فی‌الارض و سب‌النبی» به ۵ سال حبس تعزیری، ۹۰۰ میلیون تومان جزای نقدی و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد اما با وجود گذراندن دوران محکومیتش هنوز آزاد نشده است. روز گذشته نیز عفو بین‌الملل با استناد به گزارش اخیر خود از فدریکا موگرینی خواست که در سفرش به ایران برای آزادی فعالان حقوق بشر تلاش کند. محققان عفو بین‌الملل درباره درخواست این سازمان از فدریکا موگرینی می‌گویند که «مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در سفر به تهران باید از مسئولان جمهوری اسلامی ایران بخواهد دیدار او را با نرگس محمدی، کنشگر حقوق بشر زندانی را مهیا کنند.»



69 سازمان مدافع حقوق بشر: موگرینی خواهان آزادی بهاییان زندانی شود

(www.dw.com)
0

جامعه مدافع اقوام در معرض خطر در آستانه سفر فدریکا موگرینی به تهران به این سیاستمدار ارشد اروپایی نامه‌ای نوشته که در آن به نقض حقوق بشر در ایران اشاره شده است.

سازمان مدافع حقوق بشر آلمانی در بیانیه‌ای که روز جمعه (۴ اوت / ۱۳ مرداد) منتشر شد نوشت، از خانم موگرینی خواسته است، برای آزادی مهوش ثابت، فریبا کمال آبادی، بهروز توکلی، جمال‌الدین خانجانی، سعید رضایی، عفیف نعیمی و وحید تیزفهم اقدام کند. در بیانیه این سازمان آمده است که تنها گناه این ۷ نفر سازمان‌دهی جامعه بهایی ایران و دفاع از حق آزادی مذهب در این کشور است. این افراد در ماه مه ۲۰۰۸ دستگیر و به ۲۰ سال زندان محکوم شدند. تاکنون بارها سازمان‌های بین‌المللی گوناگون و سیاستمداران بلندپایه جهان برای آزادی ۷ مدیر جامعه بهایی ایران و بهره‌مندی بهاییان از حق آزادی مذهب تلاش کرده‌ اما به نتیجه ‌نرسیده‌اند. در بیانیه \"جامعه مدافع اقوام در معرض خطر\" همچنین به ادامه حبس محمد علی طاهری اشاره شده است. این زندانی عقیدتی که بنیان‌گذار \"عرفان حلقه\" به‌شمار می‌رود به اتهام \"اقدام علیه امنیت ملی کشور\" و \"ارتداد، محاربه، فساد فی‌الارض و سب‌النبی\" به ۵ سال حبس تعزیری، ۹۰۰ میلیون تومان جزای نقدی و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد اما با وجود گذاراندن دوران محکومیتش هنوز آزاد نشده است. فدریکا موگرینی روزشنبه (۵ اوت) برای مراسم تحلیف روحانی به تهران می‌رود. پیش‌تر سازمان عفو بین‌الملل از او خواسته‌بود، در تهران خواهان آزادی تمامی فعالان حقوق بشر زندانی شود.



81 آنگ سان سو چی رهبران دینی میانمار را گرد هم می‌آورد

(news.persian-bahai.org)
0

یانگون، میانمار— طی دهه‌های گذشته، خانم داو آنگ سان سو چی (Daw Aung San Suu Kyi)، برندۀ جایزه صلح نوبل، هر سال مراسم یادبودی برای بزرگداشت 9 سیاستمدار از جمله پدرش که شش ماه قبل از استقلال میانمار از بریتانیا به قتل رسیدند برگزار می‌کند. مراسم امسال در روز ۱۹ ژوئیه مقارن با هفتادمین سالگرد درگذشت ژنرال آنگ سان (Aung San) بود.

این مراسم سالانه که در ابتدا به ابتکار خانم آنگ سان سوچی و مادرش پایه گزاری شد با گذشت سال‌ها تبدیل به فضایی مهم برای ایجاد وحدت میان گروه‌های متنوع شده است که به منظور تلاوت دعا و در کمال صلح و آرامش گرد هم می‌آیند. امسال خانم آنگ سان سوچی، در کشور میانمار که اکثریت جمعیت آن بودایی هستند، به طور خاص خواستار گرد هم آوردن اقلیت‌های دینی از جمله بهائی، مسیحی، هندو، یهودی و مسلمان شد. ایشان طی مراسم یادبود، در مورد جامعه بهائی و آموزه‌های آن درباره وحدت به گرمی صحبت کرد. خانم آنگ سان سوچی از دیرباز به خاطر تعهدش به ترویج صلح، شخصیتی شناخته‌شده است و در سال ۱۹۹۱ به پاس رهبری مبارزات غیر خشونت‌آمیز در جهت دموکراسی و حقوق بشر، برنده جایزه صلح نوبل شد. این جایزه در حالی به او تعلق گرفت که کشور میانمار از اواسط قرن بیستم، یعنی از هنگامی که پس از یک قرن استعمار استقلال خود را به دست آورد، دچار درگیری‌های قومی و داخلی شده بود. در چندین سال گذشته، میانمار در حال پشت سر گذاشتن یک دورۀ انتقال بوده است و ‌به تدریج درهایش را به سوی جهان می‌گشاید. به گزارش ucanews.com جان سو یو هان (John Saw Yaw Han)، معاون اسقف اعظم که در این مراسم شرکت کرده بود گفت: «خانم آنگ سان سو چی با درک اهمیت نقش رهبران دینی در ساختن کشور و ایجاد صلح، چنین گرد هم‌آیی را ترتیب داده است.» شرکت‌کنندۀ دیگری با نام یو سوآنگ لوین آنگ (U Saung Lwin Aung)، یک رهبر مسلمان از یانگون، به شبکه خبری یو سی ای گفت: «گرد هم آمدن رهبران همه ادیان بسیار اهمیت دارد زیرا نفرت‌پراکنی در کشور در حال گسترش است؛ بنابراین ما باید دست به دست یکدیگر دهیم و با اشاعۀ محبت با آن مبارزه نماییم.» یو مینت زاو او (U Myint Zaw Oo)، نمایندۀ جامعه بهائی، درباره اهمیت گردهمایی رهبران ادیان مختلف در این مناسبت خاص گفت: «از آنجایی که وحدت نوع انسان و نیاز به از بین بردن هرگونه تعصب و ایجاد صلح از جمله مهم‌ترین آموزه‌های حضرت بهاءالله هستند، تلاش برای برقراری صلح در میانمار برای بهائیان اینجا بسیار ارزشمند است.» جامعۀ بهائی میانمار یکی از قدیمی‌ترین جوامع بهائی دنیا است که شکل‌گیری‌ آن به دوران حضرت بهاءالله باز می‌گردد، زمانی که در سال ۱۸۷۸ میلادی دو نفر از بهائیان، تعالیم این آئین را به مردم میانمار (برمه آن زمان ) معرفی کردند، از آن پس این جامعه نوپا به سرعت رشد کرد و در این کشور به خوبی استقرار یافت.



 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12 

العربية
 1  2