Add New Bahai Link

Add New Bahai Site


English

105 Murderers of a Baha’i Released on Bail

(www.bic.org)
0

GENVEVA—13 June 2017—

The two murderers of Mr. Farhang Amiri, a Baha’i who was stabbed to death in September 2016 in Iran, have been released on bail after having confessed to killing him because of his faith. Mr. Amiri, 63, was murdered outside his home on 26 September 2016 in the city of Yazd, where his family had long resided. On the evening of the murder, the two men, who had come to his residence the night before under the pretense of wanting to purchase his vehicle, returned to ask for Mr. Amiri. When he came to the door, they violently stabbed him multiple times. The two murderers, who are brothers, were apprehended by local shopkeepers as they tried to run away and were delivered to the police. During their subsequent interrogations and court hearings, they admitted to having killed Mr. Amiri because he was a Baha’i. They disclosed that they were prompted to carry out this act by their religious beliefs and statements made by clerics that Baha’is are against Islam. The father of the two men is reported to have complained about a cleric who is responsible for radicalizing his two sons. “We wanted to kill a Baha’i,” said one of the brothers when asked about the reason behind the murder. “I had heard that Baha’is are Muslims who have turned away from Islam, and they are apostates, and that the shedding of their blood is a meritorious deed.” “Our aim was to kill a Baha’i, it did not matter who it was,” stated the other brother during another interrogation. The brothers even stated during interrogations that they would kill someone else upon release. Despite the admission of murder, the court has now released the two men on bail. “This development is appalling,” said Ms. Diane Ala’i, the representative of the Baha’i International Community to the United Nations in Geneva. “How could a fair justice system possibly allow two murderers who have admitted to killing an innocent individual because of his beliefs and expressed a willingness to do it again be released and allowed to live freely in society?” An authority advised the family privately to drop the charges as otherwise “conditions would be made very difficult for them”. In addition to releasing the two men, the judge stated that according to Iranian law, even if the family did not drop the charges, the sentences handed down to the brothers would be very light. In spite of this, there are increasing indications that the people of Iran in general support the rights of the Baha’is as equal citizens. “May the people of Iran,” Ms. Ala’i asserted “voice their desire for justice in the case of Mr. Amiri and reject to passively accept another instance of religiously-motivated hatred in their society.” The Iranian Penal Code only makes mention of diya (blood money) and qesas (retributive justice) for Muslims and adherents of the three constitutionally recognized religious minorities of Christianity, Judaism and Zoroastrianism. It thus legally deprives Baha’is of the right to seek justice. It also encourages violence against them with impunity. “What is outrageous is that an atmosphere exists which allows such heinous acts to be carried out,” added Ms. Ala’i. “The murder of Mr. Amiri is very clearly the result of years of hateful propaganda and incitement to hatred by the media and religious leaders against the Baha’is in Iran.” In recent years, the number of articles, films and other anti-Baha’i materials has increased in Iran. In a media analysis undertaken by the Baha’i International Community between 2013 and 2016, over 20,000 such items were documented. In addition, hundreds of religious sermons have been delivered across the country warning the public against associating with Baha’is and encouraging hatred and violence against them. “The extensive negative propaganda against the Baha’is has been designed to inflame the public mind against a segment of the population,” said Ms. Ala’i. “And here, we see the very disturbing impact of these efforts.” The most recent court hearing concerning the murder of Mr. Amiri took place on 3 May 2017. The trial happened behind closed doors. “Representatives of the Iranian judiciary have time and again claimed in international fora that Baha’is are treated like all other citizens”, said Ms. Ala’i. “However, unfortunately, this latest decision of the court casts further light on Iran’s discriminatory laws against the Baha’is and the systematic deprivation of an entire community to basic legal protection. We hope that the court will overrule its decision to release the murderers of Mr. Amiri and will not let their act go unpunished.”



111 Human Rights Activist Told He Must Serve Additional Year in Prison on Day of Expected Release

(www.iranhumanrights.org)
0

While his family waited for him outside Rajaee Shahr Prison the day he was supposed to be released, on June 6, 2017, Navid Khanjani was told he would have to spend another year behind bars for his peaceful human rights activism.

“There was no indication Navid was supposed to serve another year in prison,” an informed source told the Center for Human Rights in Iran (CHRI). “But just as he was waiting to be released from Rajaee Shahr Prison to join his family outside, he was told he had been convicted on another case and had to stay in prison for one more year.” Khanjani, a 30-year-old Baha’i human rights activist, was first arrested on March 2, 2010 by the Intelligence Ministry and released on bail after spending two months in solitary confinement. On December 20, 2010, Judge Yahya Pirabbasi of Branch 26 of the Revolutionary Court sentenced him to a total of 12 years in prison for the charges of “publishing falsehoods,” “disturbing public opinion,” “propaganda against the state,” “membership in the banned Center for Defenders of Human Rights,” and forming a group to support members of the Baha’i faith who had been expelled from university. The decision was upheld upon appeal, but Khanjani became eligible for early parole under Article 134 of Iran’s Islamic Penal Code, which allows for only the longest sentence to be served in cases involving convictions on multiple charges. Khanjani must serve another year in prison for coming to the aid of earthquake victims in August 2012 in East Azerbaijan Province, where he was arrested with 30 other volunteers. In January 2013, Judge Hamlbar (first name unknown) of Branch 1 of the Tabriz Revolutionary Court sentenced Khanjani and 20 other people to a total of 18 years in prison for “acting against national security.”



143 Video seeks to bring sacred words to masses

(news.bahai.org)
0

MELBOURNE, Australia — Released last Friday, a new music video features Australian popular singer and performer Nathaniel Willemse singing a prayer by Baha’u’llah.

The song, titled “Power Over All Things,” was composed this year in honor of the two hundred year anniversary of the birth of Baha’u’llah, which is being commemorated in October. Inspired by the hopeful vision in the Baha’i writings, the song is one of countless musical expressions unfolding across the planet in this momentous year, ranging from grassroots initiatives to national and international projects undertaken by professional artists. Nathaniel, who is familiar with the Baha’i teachings, is originally from South Africa but rose to success as a pop singer in Australia. He chose this project because he felt connected to the beauty of the words in the prayer and the relevance of its message for the world today. “I feel that this is a very powerful prayer for aid and assistance," he said, "and in this much sensitive time around the world we really need more of these powerful words available.” The song was composed by musical producer and songwriter Anise K., whose belief in the power of music to touch the human heart and to inspire has been largely influenced by the Baha’i Faith. As the idea for the video was forming, Anise K. explained that he and Nathaniel consulted about capturing the right tone. In developing the concept, Anise K. wanted it to be filmed in nature, evoking Baha’u’llah’s love for nature and his retreat into the wilderness for two years of His life. Regarding the selection of the lyrics for the song, a prayer was selected which was revealed by Baha’u’llah in a tablet to Queen Victoria in 1868:"O my God! I ask Thee, by Thy most glorious Name, to aid me in that which will cause the affairs of Thy servants to prosper, and Thy cities to flourish. Thou, indeed, hast power over all things!" In that well-known message, Baha’u’llah emphasized the unity of the human race and praised Queen Victoria for abolishing slavery and for entrusting to representatives of the people the powers of government. Reflecting on the project and its aspirations, Nathaniel explained: “I hope that this will be a prayer that will uplift people and bring them together.”



146 Blending Cultures in Marriage

(bahaiteachings.org)
0

With increased mobility, a shrinking planet, and a wider sense of global openness to the idea of intercultural marriage, more and more cross-cultural couples are finding love and joining their lives together.

For Baha’is, a common link exists between the practical implications of intercultural unions and the oneness of the human family. When individuals come from very different cultural backgrounds, different races, or different ethnicities, the fundamental Baha’i principle of the oneness of the entire human race helps them look for points of harmony. Abdu’l-Baha put it this way: But even though intercultural unions align with the Baha’i spiritual principles, that doesn’t necessarily make them easy to establish. It can be challenging to learn about each other’s culture as a couple, and for parents and families to do so as well. When individuals grow up in an environment, they become accustomed to it. In cross-cultural marriages, the couple often discovers the difficulty of recognizing that some aspects of their lives are very different than others might be used to. What we each think of as normal and acceptable in our own culture may look abnormal and unacceptable through the lens of someone else’s cultural understanding. Intercultural couples can benefit from spending time learning about each other’s culture through a variety of experiences. As they reflect on and discuss these experiences, working to eliminate assumptions, their understanding will grow, and the combination of the best traits and characteristics of their respective cultures can often make their union stronger and more resilient. When a couple meets in one country, their experiences can become very different when they live somewhere else. If one person will be moving and living in the other’s culture after marriage, visits to the culture during courtship will definitely help ease the transition. Regardless of where the couple decides to live, though, each person will behave and react differently based on their own cultural experiences. Culture affects many aspects of a relationship, including how women are treated, acceptable social activities, financial responsibilities, ways of communicating, parenting, family relationships, and more. Also, remember that the practices of marriages can vary dramatically from culture to culture. What could seem normal in one culture can be offensive or seen as strange or “backward” in another. In some intercultural marriages, a presumption of cultural superiority can creep in if the couple isn’t careful to avoid it. If one marriage partner believes his or her culture is more advanced or enlightened than the other person’s, difficulties will usually follow. Any attitude of superiority will interfere with achieving unity. From a Baha’i perspective, no single culture, race, or nation can ever have any claim of superiority over another, and marriages occurring across various cultures will need to recognize that primary principle to succeed. As these egalitarian, justice-centered spiritual principles and the recognition of the oneness of mankind spread, the world will see more intercultural marriages, and eventually they may have more similarities than differences. Today, however, no matter where we come from or what culture we call our own, it’s always wise to seek cultural understanding of your potential spouse.



220 The Baha’i Ideal: Democratic, Decentralized Government

(bahaiteachings.org)
0

In his book on the ideal forms of human government, Abdu’l-Baha didn’t only emphasize parliamentary democracy—he also advocated for decentralized power.

In the fourth layer of discourse in Abdu’l-Baha’s The Secret of Divine Civilization, we can see that nationalistic centralization is not adequate for the challenge of development in this stage of humanity’s social evolution. Instead, the Baha’i vision aims at a unique political and economic system in which power is simultaneously more decentralized and more global. There is hardly an adequate term in the language of political theory yet for such a creative vision. As we will see later, Abdu’l-Baha discussed this vision more clearly in his other writings about unity in diversity in the context of the Baha’i principle of the oneness of humankind. Religion and modernity: A return to the past or a rejection of religion? In the first half of the 19th century hardly a trace exists of innovative cultural, social, and political ideas in Iranian intellectual circles. The only exception to this rule are the heretical religious movements which revolutionized Iranian society, transformed archaic traditions, and shook the power structures of both the Qajar dynasty and the conservative religious establishment. The most significant expression of this new religious orientation was the Babi movement. Ali Muhammad Shirazi, commonly called the Bab, revealed his spiritual mission in Shiraz in the year 1844. He vehemently rejected the existing political and religious hierarchy and questioned the legitimacy of any traditional form of authority. His authority was purely a charismatic one, rooted in his claim to be the most recent manifestation of God for humanity. However, the Bab did not transform his charismatic authority into a rational, codified, and administrative form of a new spiritual and social order. On the contrary, he announced the imminent advent of a new messenger of God, who would create a new world order. Baha’u’llah, the fulfillment of the Bab’s prophecy, revealed specific and clear teachings for the emergence and construction of a new spiritual and global order in the teachings of the Baha’i Faith. The followers of the Bab and Baha’u’llah were brutally persecuted in Iran. In 1852-53, thousands of the Babis were martyred by the order of the Qajar king and the Muslim clergy. The widespread and heroic expression of faith by the followers of the Bab and Baha’u’llah, and the effective critique of traditional and ossified ideas by the new spiritual movement, shook the political and ideological power structure of Iranian society. It is mostly due to the shock and inspiration of this movement that new social and political ideas began to emerge in the second half of 19th century Iran. Abdu’l-Baha’s The Secret of Divine Civilization should also be understood as a participant in this general intellectual debate, whose dominant question was the relation of modernity to Islam—and to all of humanity. Some of the atheist participants in these debates were afraid to express their ideas explicitly and, therefore, usually presented their ideas in a way that would not formally oppose Islam. But aside from these tactical methods, we can distinguish two clear opposite positions in these debates. For the secular intellectuals the backwardness of Iran was due to the Islamic culture and beliefs of the Iranians. They argued that Western cultures could modernize and develop because they had effectively put religious superstitions aside, attacked religious beliefs and become secular societies. The French philosophy of the Enlightenment was the ideal model for these Iranian intellectuals. They repeated with enthusiasm the atheistic currents of the Enlightenment, arguing that Iran must discard religion in order to modernize. Opposed to the secular intellectuals, the conservative and traditionalist Muslim clergy—the ulama—rejected the culture of modernity and asked for a return to Islamic tradition. According to this perspective, Iran, like other Islamic countries, was once a leading economic and political force in the world. This cultural and political victory and superiority of Iran was a product of its submission to Islamic law and authority. For many centuries, the ulama argued, Islamic empires had been victorious against the infidel Western powers, forcing them into subjection. Islamic sciences were taught all over the world including Western academies. Therefore, they argued, Islam is the cause and the agent of progress and civilization. They claimed that the backwardness of Iran in recent centuries was simply due to deviation from Islamic law and tradition, and imitation of Western culture and ideas. According to the conservative religious leaders, a fundamental opposition existed between the precepts of Islam and the culture of modernity. For many years the Islamic clergy clung to their traditional discourse, rejecting modernity and modern institutions, usually expressed in the form of denouncement of religious heresy and apostasy, equating any modernist idea with the Babi movement, which they automatically condemned. Even at the time of Iran’s Constitutional Revolution in the early years of the 20th century, the conservative ulama continued to denounce constitutionalism because they identified it with progressive Babi and Baha’i ideas.



87 Baha’i Regional Summer School for Southern Alberta

(www.eventbrite.ca)
0

Michael and Judie have been working with a core group in their own cluster on a project called "Spiritual Conversation Corner". Spiritual Conversation Corner is both an outreach project that engages people of many faiths in spiritual conversation in a coffee shop about once a month, and also a capacity building project focused on strengthening the capacity of a small core group of Baha'is to participate in spiritual conversations that are informed and guided by the Baha'i writings, and particularly the talks of Abdu'l-Baha. This experiment has been ongoing for about a year, with 15 to 20 participants, most of them not Baha'is attending monthly gatherings.

Description Based on learning in their home cluster, Michael and Judie will work with a group of collaborators to assist summer school participants to develop skills of invitation, study and preparation, presentation and engaging in elevated conversations on topics of interest to the general public. Excerpts from the recent Universal House of Justice message on economics (March 1, 2017) will be studied as part of the program. Utilizing the Spiritual Conversation Corner model, school participants will have the opportunity to prepare and actually put on a Spiritual Conversation Corner meeting with non-Baha'is in attendance on the Saturday evening during the school. This "learning in action" component of the summer school program is included in order to bolster capacity, and significantly increase the likelihood that the friends attending the school will continue to work with others to find suitable social spaces, invite non-Baha'i friends to conversation meetings and, thus, continue the process begun at the summer school. A multiplication of Spiritual Conversation Corner like meetings would directly support the "Widening the Circle" strategy, which involves inviting more and more people to Baha'i holy days and core activities as we build relationships with those who attend and are attracted to our gatherings.



263 Bahá’í Chair co-hosts event on virtual reality, augmented reality and immersive storytelling in partnership with The Phillips Collection

(www.bahaichair.umd.edu)
0

The Bahá’í Chair for World Peace was delighted to act as co-sponsor for the recent Future of Information Alliance event, “The Future of Virtual Reality, Augmented Reality, and Storytelling” hosted by the Phillips Collection on June 6, 2017.

As Dr. Mary Ann Rankin, senior vice president and provost of the University of Maryland (UMD), College Park, noted in her opening remarks, the program represented a “great example of the partnership with the Phillips Collection.” The evening’s program included three fascinating speakers: Dr. Amitabh Varshney, vice president for research at the University of Maryland; Maribel Perez Wadsworth, chief transformation officer at Gannet; and Dr. Dan Russell, Google’s director of user happiness. The speakers offered unique insights into the changing technology, developments, and applications of virtual reality (VR) and augmented reality (AR). The Chair was particularly interested in the ways in which the event program explored the role of VR in raising consciousness and applying strategies toward the elimination of racial prejudice and sexism. The focus of such exploration is to raise awareness about individual responsibility, and the ethical considerations required to treat all people with respect and dignity. Amitabh Varshney began the program with an examination of the increasing applications of VR and AR. The industry is slated to grow to a staggering $2.16 trillion by 2035 and, as Varshney noted, has the potential to be revolutionary. Commenting on the ubiquity of cellphones today, he noted that technology has “managed to take the entire cyber world and shrink it down to a 6 inch screen” and that VR has the ability to take this world back up to full size, immersive content. Citing examples of ongoing research at the University of Maryland, Varshney emphasized that VR is a medium that helps to solve problems that are important to society. One ongoing project includes a collaboration with the Prince George’s County Police Department where VR is being used in implicit bias training. This technology, as Varshney explained, is allowing individuals to be made “aware of who they are and what their inner feelings are,” and this awareness is helping to reduce the implicit bias of individual officers. As part of the Mpowering the State Initiative, UMD researchers are also producing innovative applications of AR technology in healthcare in direct collaboration with the Maryland Shock Trauma Center.



104 The Fortitude and Patience of a Condemned Woman

(bahaiteachings.org)
0

Each of the ten Iranian Baha’i women whose hangings rocked the world in June of 1983 showed amazing fortitude and patience under extreme duress.

One of them, Akhtar Sabet, aged 25 at her death, was remembered by her instructors as a model pupil. They praised her positive personality and strong character in addition to her academic ability. Akhtar was known to take time from her own work and studies to assist other students with their lessons. It wasn’t unusual for Baha’is and their properties to be attacked by an ignorant and prejudiced populace. While yet a teenager, Akhtar’s family lost their home in one of those attacks. She worked as well as attending classes in order to financially assist her family. Akhtar sewed her own wardrobe and was noted for her simple, becoming attire. Through all the upheaval, she remained determined to finish her education, graduated with a pediatric nursing degree, and went to work in a local hospital. Like so many other Baha’is, she lived her life in service to others: Senses and faculties have been bestowed upon us, to be devoted to the service of the general good; so that we, distinguished above all other forms of life for perceptiveness and reason, should labor at all times and along all lines, whether the occasion be great or small, ordinary or extraordinary, until all mankind are safely gathered into the impregnable stronghold of knowledge. We should continually be establishing new bases for human happiness and creating and promoting new instrumentalities toward this end. – Abdu’l-Baha, The Secret of Divine Civilization, pp. 3-4. Following Akhtar’s arrest, the hospital administration, loathe to lose her services, entreated the government to release her, but they refused to do so unless she agreed to give up her Faith. She would not. While in prison, Akhtar did her best to tend to her fellow prisoners, treating all equally, whether they were fellow Baha’is, criminals, addicts, or prostitutes. She revived one person who suffered a heart attack. Akhtar’s service to others was not limited to her nursing skills; she even did laundry chores for those the authorities considered “unclean.” In some traditions, Akhtar knew, foreigners, people of other faiths and even women were thought of as unclean. She believed deeply in the abolition of that tradition, and in the primary Baha’i principle of the oneness of humanity: The concept of uncleanness as understood and practised in the religious communities of the past has been abolished by Baha’u’llah. As you are aware, He says that through His revelation “all created things were immersed in the sea of purification” (God Passes By, page 154). – The Universal House of Justice, Messages 1963 to 1986, p. 724. Referring to her own death sentence, Akhtar assured her compatriots, “Never mind, I am not worried. Whatever happens, I am content with the will of God.” And to the interrogator who asked, “Even at the expense of your life do you intend to remain firm in your belief?” she responded, “I hope so, by the grace of God.”



101 Figuring Out Biblical Prophecies—and Their Discrepancies

(bahaiteachings.org)
0

Scholars, historians and clergy have tried, for centuries, to understand and explain the discrepancies in some Biblical prophecies. The Baha’i teachings offer explanations.

In the last chapter of the last book of the Old Testament, for example, God states: “Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord.” – Malachi 4:5. So the people asked John the Baptist if he was the return of Elijah, and he said no: Now this is the testimony of John, when the Jews sent priests and Levites from Jerusalem to ask him, ‘Who are you?’ … And they asked him, ‘What then? Are you Elijah?’ He said, ‘I am not.’ ‘Are you the Prophet?’ And he answered, ‘No.'” – John 1:19-21. But Jesus stated that John the Baptist was Elijah: Assuredly, I say to you, among those born of women there has not risen one greater than John the Baptist … And if you are willing to receive it, he is Elijah who is to come. He who has ears to hear, let him hear! – Matthew 11:11-15. For an explanation of this seeming conundrum, Baha’is turn to Abdu’l-Baha, who stated: If John was Elias, why did he say he was not, and why did Christ say he was? The reason is that we consider here not the individuality of the person but the reality of his perfections—that is to say, the very same perfections that Elias possessed were realized in John the Baptist as well. Thus John the Baptist was the promised Elias. What is being considered here is not the essence but the attributes. – Abdu’l-Baha, Some Answered Questions, newly revised edition, p. 150. Though there appears at first glance to be a discrepancy in the Scripture, using this approach we can comprehend the Scripture with confidence, and find the unity of its true meaning:



90 Parliamentary Subcommittee hears testimony on human rights in Iran

(news.ca.bahai.org)
1

On May 9, 2017, the House of Commons Subcommittee on International Human Rights heard testimony in relation to the subcommittee’s annual Iran Accountability Week.

The Chair of the Subcommittee, Michael Levitt, opened the meeting saying, “we, as the human rights subcommittee, want to be on record that the human rights abuses in Iran are always top of mind and to ensure that these issues maintain their significance and publicity.” He noted the intensification of human rights abuses and repression in Iran, in recent years. The subcommittee heard testimony from Ms Corinne Box, Director of Government Relations for the Baha’i Community of Canada, and Hon. Irwin Cotler, former Attorney General and founding chair of the Raoul Wallenberg Centre for Human Rights. Prof. Cotler called the condition and situation of the Baha’is in Iran “a litmus test of the state of human rights in Iran and the future of justice and peace with respect to Iran.” He enumerated a number of ways in which Iran’s government is undermining the rights of its citizens. In her testimony, Ms. Box highlighted several areas of concern in relation to recent human rights abuses against the Baha’is in Iran. The first is the continued imprisonment of the leadership of the Baha’is of Iran. Jailed in 2008 and tried without due process, these seven Baha’is – two women and five men – were sentenced to the longest jail sentence given to any prisoner of conscience in Iran. “We hope that our government will take this occasion to join an international outcry that emphasizes the fact that, under Iran's own penal code, the seven are now overdue for conditional release,” Ms. Box told the subcommittee. A second issue raised by Ms. Box was the increased effort by the government to incite hatred against Baha'is. She noted that since the beginning of 2014, more than 20,000 items of anti-Baha’i propaganda have been published or broadcast through a variety of media. There were more than 11,000 in 2016 alone. Without access to any means of mass communication to respond to false allegations and misrepresentations, the result of this campaign of incitement has been widespread prejudice and acts of violence against Baha’is. Finally, Ms. Box highlighted an ongoing campaign by the government of Iran to advance “apartheid-like economic discrimination,” the objective of which is “to impoverish, isolate, and ultimately drive Baha’is out of Iran.” This includes denial of access to higher education, exclusion from public sector employment, and various obstacles to participate in the private sector. Since 2007, more than 1000 incidents of direct economic persecution have been documented, including the revocation of business licenses, harassment, raids, and fines – all related to religious discrimination. “We hope that our elected representatives and government will use all means available to hold Iranian authorities to account,” said Ms. Box. “As Canada pursues diplomatic re-engagement with Iran, we cannot ignore the need for a constructive dialogue on human rights and inclusion…. In our dialogue with Iranian authorities we must call upon the government to take clear and concrete steps to emancipate the Bahá'ís.” Prof. Cotler echoed these recommendations, asking the subcommittee to “call on the Iranian regime to cease and desist from its prosecution and persecution of the Bahá'í community and, in particular, to release the seven Baha’i leaders.” He also raised the alarm that Iran’s persecution of Baha’is is being extended to other countries with whom it has influence, citing the case of Yemen in particular. Prof. Cotler closed his testimony by urging the committee to live up to its “specific and distinguished role” of letting political prisoners and prisoners of conscience in Iran “know that they are not alone and that we stand in solidarity with them, that we will not relent in our advocacy and our pursuit of justice.”



80 Yesterday, the Bahá'í Community of Curitiba held an inter-religious devotional reunion as part of the bicentennial.

(www.facebook.com)
1

Yesterday, the Bahá'í Community of Curitiba held an inter-religious devotional reunion as part of the bicentennial. The main topic of the ceremony was Humanity's Peace. The religious leaders of the Catholic Church, Jewish Community, Muslim Community, Buddhist Community, Hare Krishna Movement, the Presbyterian Church, The Lutheran Church, Messianic Church, Spiritism Federation, Afro-Brazilian Religions ( Candomble and Umbanda) and, of course, the Bahá'í Faith. In the end, Bahá'u'llah's call for unity (when E.D Brown visited Him) was read to all. It is the first time ever that such a reunion happened.



66 Michael Penn- LIVE: Mind & Development: Some Baha’i-Inspired Reflections on Mind and the Harvests of Human Thought

(www.facebook.com)
1

Michael Penn- LIVE: Mind & Development: Some Baha’i-Inspired Reflections on Mind and the Harvests of Human Thought

The Baha’i writings suggest that the human mind is the most sensitive signal detection system in the natural world. Its capacity to read reality and to discover its many mysteries is the source of human power and freedom. Yet, because the mind is also a “sign of God, a heavenly gem,” it is forever incapable of cracking the mystery of its own self. According to the Baha’i Faith, the role of science and religion is to endow the mind with the capacity to recognize its powers and limitations and to enable minds that learn to work together to harvest the finest fruits of existence. In this webinar we will explore these themes.



220 SAMOA, the stunning BAHA'I HOUSE OF WORSHIP in APIA (South Pacific Ocean)

(www.youtube.com)
1

SAMOA, the Bahá'í House of Worship in Apia: Here's a tour of the magnificent Bahá'í House of Worship (one out of eight existing in the world) built in 1984 just outside the beautiful capital of Apia in Samoa in the South Pacific.



82 The Individual in the Era of Human Maturity

(beyondforeignness.org)
2

As we have noted Baha’u’llah does not provide for any kind of clergy. Historical practices elevating an individual leader and fostering individual power over indviduals and comunities are also removed. Baha’u’llah thus prohibits the kissing of hands.[1] He prohibits seeking forgiveness from another human beings.[2] He abolishes the use of pulpits.[3] Baha’u’llah broadly abolishes congregational prayer – (a potential focus for individual power over others).[4] The power to perform a marriage ceremony is conferred on the couple themselves – who sanctify their marriage by each reciting a verse. No religious institution performs the marriage.[5] All of these remove ways in which power has been exercised over individuals.

Abdu’l Baha continued this direction in elements such as the design of Houses of Worship, which are nine sided. There is no natural “front” at which a “leader” stands before a congregation to lead prayer. The removal of elements such as the above has deep implications for the role of the individual. The individual is no longer a passive congregational member – expected to sit and receive instruction from an individual religious leader. The individual is rather an active citizen – who participates in a variety of ways – not least as a participant in Baha’i elections, and as an active contributor to community consultation in forums such as the Baha’i Feast and regular reflection meetings. Baha’i institutions are moreover obliged to consult with individual members of the community.



122 Shoghi Effendi at the time he attended Oxford University

(www.brilliantstarmagazine.org)
1

One day, when Shoghi Effendi was a young child, he picked up his grandfather’s pen to write. His grandfather, ‘Abdu’l-Bahá, gently said, “Now is not the time to write, now is the time to play, you will write a lot in the future.” Shoghi Effendi did grow up to write thousands of pages—as leader of the worldwide Bahá’í community.

Shoghi Effendi was born in ‘Akká, Israel, in 1897. He was a joyful child with boundless energy, and he deeply loved ‘Abdu’l-Bahá. As a young man, Shoghi Effendi served as ‘Abdu’l-Bahá’s secretary, translating his letters and helping with other tasks. He then attended Oxford University in England and perfected his English. He always wanted to learn so he could better serve the Bahá’í Faith. When his beloved grandfather passed away in 1921, Shoghi Effendi was devastated. He got another shock when he learned that he was named as the Faith’s leader, or Guardian, in ‘Abdu’l-Bahá’s will. Shoghi Effendi was only 24 years old—a very young age for such a monumental job. But he accepted the responsibility to guide Bahá’ís around the world. As ‘Abdu’l-Bahá had predicted, Shoghi Effendi wrote continuously. He translated many writings of Bahá’u’lláh and ‘Abdu’l-Bahá into English. He wrote a book about the history of the Bahá’í Faith, as well as about 26,000 letters. For 36 years, Shoghi Effendi led the Bahá’í Faith with dedication and enthusiasm. He encouraged Bahá’ís to share the teachings of world peace and unity. He also began building a beautiful World Center for the Bahá’í Faith on Mount Carmel in Haifa, Israel. Shoghi Effendi passed away in 1957. Today, the Bahá’í world community is led by an elected body called the Universal House of Justice. Bahá’ís continue to find inspiration from Shoghi Effendi’s life of service and words of encouragement. He wrote, “A glorious future awaits you all, more brilliant than any you can imagine.”



99 Religious Institutions for the Era of Human Maturity

(beyondforeignness.org)
1

Bahá’u’lláh established a new faith. What would its institutions be like? In accordance with the wide ranging reforms across Bahá’u’lláh’s teachings – the religious institutions he designed are entirely new. In this article, these institutions are described. Future posts will explore complementary transitions in the nature of community life and the role of the individual. These also change in the age of maturity – as does the relationship between each of these three actors in society.

Bahá’u’lláh does not adopt familiar religious models for the religious institutions he establishes. Indeed it is itself unique that he explicitly establishes, in his own writings, the institutions that are to administer the Baha’i community after his passing. Bahá’u’lláh does not establish a clergy. No class of people was created with power to administer sacraments or perform sacred rituals. Nor was any form of monasticism provided for. There is no class of “spiritual guides”. Nor does the Baha’i Faith have any theologians or specially commissioned religious scholars with authority to make religious rulings. The Baha’i Faith is composed of an entirely lay community. At the heart of the Baha’i institutions created by Bahá’u’lláh is the international governing body of the Baha’i Faith, the Universal House of Justice. This institution is elected every five years by secret ballot by the elected national representatives of Baha’i communities from around the world. These national representatives, are in turn themselves elected by the elected local representatives of the Baha’is of the world. In the last election, held in 2013, the Universal House of Justice was elected by over 1000 Baha’is, the national representatives of 157 countries. At local and national level – spiritual assemblies (or Houses of Justice) are similarly elected by the members of the Baha’i community to administer respectively national and local Baha’i communities. The oneness of humanity is at the heart of Bahá’u’lláh’s teachings. In accordance with this principle – the institutions he creates are not only called to consider the well-being of members of the Baha’i community. They are also called to promote the welfare of all human beings.



172 Mona Mahmudnizhad, one of the Ten Female Martyrs Hanged in 1983

(bahaichronicles.org)
1

Yad’u’llah Mahmudnizhad, Mona’s father was a dedicated Bahá’í who left his comfortable home in Iran to serve as a Bahá’í pioneer in the People’s Democratic Republic of Yemen in the southwestern tip of the Arabian peninsula.

When Mona was born, Yemen was under military alert, with the roads controlled by armed guards. Since the Mahmudnizhad’s lived in the countryside where there was no hospital, they had to travel to Aden, Yemen’s capital, to assure that Mona was safely delivered. Although the trip itself was long and arduous because their automobile was stopped and meticulously searched at numerous roadblocks, they reached the hospital in time. Mona was the second child born to Yad’u’llah and Farkhundeh Mahmudnizhad and brought the family great joy. Their first daughter, Taraneh, was already seven years old and her parents had often prayed for another child. Mona spent her first four years in Yemen, most of it uneventful and showered with great love by her family. Mona’s family was very humble and sensitive, passing these traits to Mona. While she was only a young child, she was already displaying these qualities which later led to her becoming known, even as a youth, as the” Angel of Shiraz”. When she attended school in Tabriz, for example, she became so close to her teachers that she would cry when they left the school for some other position. When she entered the third grade in Shiraz, she was quickly recognized as an excellent student and was considered one of the most outstanding in the school. She also had a beautiful singing voice and a genuine love for those around her, especially younger children who would often surround her when she arrived at school just to be with her. By the time Mona became a teenager, she was well known in Shiraz by both young people and adults, both inside and outside the Bahá’í community. She was growing into a lovely young woman, with long brown hair and beautiful green eyes. She also continued her excellent scholarship, entering advanced Bahá’í classes with students who were often much older. She did well, however, and was one of the best at memorizing many prayers and passages from the Bahá’í writings. Mona’s love for the Faith ran so deep that she would often awake in the middle of the night to pray and meditate. While Mona’s father deeply loved his whole family, he had a special love for Mona and would say, “Mona is the very child I have asked the Blessed Beauty to give me.” The two developed a deep bond and grew together as Bahá’ís. In 1981, Mr. Mahmudnizhad was appointed as an Auxiliary Board Member for the Province of Pars, and was also elected Secretary of the Local Spiritual Assembly of the Bahá’ís of Shiraz. He was one of the most popular teachers in the Bahá’í school. Those who knew them closely said that Mona would often look deeply into her father’s eyes in an almost meditative state and communicate with him silently. He was known as a man who was always smiling. Mona’s life changed on September 10, 1980, when she turned 15, the age of spiritual maturity in the Bahá’í teachings. Mona had already begun following in her father’s footsteps as a Bahá’í teacher and wanted to teach young children, for whom she had a special love. A year earlier, she had applied to the Bahá’í Education Committee to be named to one of their sub-committees, but was refused because she was not 15 yet and not considered old enough for this service. When she received the news, she burst into tears. When she turned 15, she considered it her true first birthday and immediately registered as a Bahá’í youth and reapplied to the Education Committee. This time she was assigned to the Children’s Education Committee and began teaching Bahá’í children’s classes, which included the study of the great religions, developing spiritual qualities, encouraging the children to put their talents and education to the service of their fellow man and especially learning to appreciate the oneness and diversity of the human family. Her service to the Faith accelerated greatly and actually began causing her problems. She spent so much time on Bahá’í activities that she was having difficulties completing her school assignments. At one point, the pressure was so great that she considered resigning from her Bahá’í activities, but could not do it. One day, when she was particularly tired, she asked her father to help her. He read her a passage from the Holy Writings that said, “The prophets of old wish they were alive in this day so that they may accomplish a service.” Mona immediately stopped talking about her problems and decided that she would carry out her duties to the best of her ability. She even began walking to school instead of riding a bus and saved enough pocket money to buy colored crayons, booklets and pencils, which she would give out as prizes to the students during Bahá’í children’s class. She also wrote prayers in the booklets and would give them to the children to memorize. The persecution of the Bahá’ís extended to every level of society. While the Islamic authorities tended at first to single out only the more prominent members of the Faith for arrest and execution, cancellation of pensions, freezing of bank accounts and dismissal from employment, they extended their repressions even to the school level by expelling numerous Bahá’í children, especially those attending high school and university. They were only to be allowed to continue their studies if they denied being Bahá’ís. Bahá’í children, even when they were still allowed to stay in school, were forced to sit apart at the back of their classrooms, as “unclean infidels” and were not allowed to touch the other children. In one instance a Bahá’í child was forced to wash the brick floor of his classroom and sent home with bleeding hands, because he had refused to recant his Faith. In Shiraz, a number of Bahá’í children had been expelled and Mona expected that her expulsion would come soon as well. But rather than fear it, she looked forward to it, since she would then be able to spend all her efforts for the Faith. When one of her friends was expelled, she said,



343 Power Over All Things – Anise K feat. Nathaniel [Official]

(bahaiblog.net)
1

In this song “Power Over All Things” by producer Anise K and featuring the beautiful vocals of one of Australia’s biggest voices, Nathaniel, they’ve set to music a prayer by Baha’u’llah, the prophet-founder of the Baha’i Faith.

When Nathaniel was asked why he wanted to sing this song, even though he’s not a Baha’i himself, he said that the world needs more assistance and aid from a higher source. You can purchase the song here on iTunes: Power over All Things – Anise K (feat. Nathaniel) Here is the prayer by Baha’u’llah used for the lyrics: “O my God! I ask Thee, by Thy most glorious Name, to aid me in that which will cause the affairs of Thy servants to prosper, and Thy cities to flourish. Thou, indeed, hast power over all things!”



210 Newspapers – Mirror of the World

(beyondforeignness.org)
0

Newspapers and their more recent digital descendants are the lens through which we see the world. Recently the role of the media has been a subject of intense public scrutiny. Baha’u’llah commented on newspapers in the 19th century.

Baha’u’llah’s mirror metaphor is striking – not least because it evokes an image so reminiscent of the digital screens which are now nearly universal around the world. Nonetheless, the focus of Baha’u’llah’s comments is on the art of telling the news. His comments came in the context of the misrepresentation he suffered in newspapers of the time. The mirror metaphor is apt – because a distorted mirror misleads – and in that misleading potentially mis-shapes the world in negative ways. That distortion can arise at many levels, from what news is selected, to the agendas and interests that may shape media, to how the story is told. As well as informing media can be used to mislead, provoke hatred or to further sectional interest than community welfare. What Baha’u’llah asks of those who report is fairmindedness, truthfulness and careful investigation. These are of course values reflective of the highest practice of journalism. From the viewpoint of Iran, Baha’u’llah, who was born there, could rightly be claimed as one of greatest contributions that Iran has given the world. Tragically in that country, Baha’is are still imprisoned and the Baha’i Faith is subjected to unremitting and orchestrated attack in the media. The following is from a recent report on the persecution of the Baha’is in Iran.



 1  2  3  4  5  6  7  8  9 

فارسی

126 پاسخی صلح‌آمیز و پایدار به بی‌عدالتی

(news.persian-bahai.org)
1

جامعۀ جهانی بهائی، ژنو — سی سال پیش، جامعۀ بهائی ایران در مسیر تلاش ارزنده‌ای گام نهاد. بهائیان ایران که پس از درخواست‌های متعدد همچنان توسط مسئولان کشورشان از امکان تحصیلات رسمی محروم نگاه داشته می‌شدند، با کمک استادان و دانشگاهیان بهائی که خود به دلیل اعتقادشان از کار اخراج شده بودند، در زیرزمین‌ها و اتاق‌های پذیرایی خانه‌هایشان در سراسر کشور یک برنامۀ غیررسمی دانشگاهی به راه انداختند. این برنامه به تدریج با عنوان دانشگاه علمی آزاد (BIHE) شناخته شد.

دانشگاه علمی آزاد از بدو تاسیس خود، زمینۀ تحصیل هزاران نفر را فراهم کرده است. بسیاری از فارغ‌التحصیلان این موسسه برای ادامۀ تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد و بالاتر در تقریباً ۱۰۰ دانشگاه در سراسر دنیا پذیرفته شده‌اند. بسیاری از فارغ‌التحصیلان دانشگاه علمی آزاد پس از اتمام تحصیلات خود در خارج از کشور برای خدمت در جوامع خود به ایران باز می‌گردند. به موهبت پیشرفت‌های فن‌‌آوری، استادانی از سراسر دنیا در دانشگاه علمی آزاد تدریس می‌کنند. آنانی که تجربه و تخصص خود را صرف تحصیل جوانان بهائی ایران می‌نمایند، از نزدیک شاهد آرمان‌های متعالی و تعهد این دانشجویان به کسب دانش بوده‌اند. خانم دیان علائی، نمایندۀ جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل متحد در ژنو با نقل قول قسمتی از یک پیام بیت‌ العدل اعظم می‌گوید: «واکنش بهائیان در مقابل ظلم نه قبول خواسته‌های سرکوب‌گران است و نه پیروی از خوی و روش آنان.» او گفت: «این معنای اساسی استقامت سازنده است.» خانم علائی در ادامه گفت: «مسلماً بهائیان تنها گروهی نیستند که ظلم و ستم را به دور از خشونت و با سازندگی پاسخ گفته‌اند، اما آن‌ها به شیوۀ متفاوتی در این جهت تلاش می‌کنند شیوه‌ای که بیشتر بر سهم آنان در خدمت به جامعه‌شان و فعالیت در کنار دیگران متمرکز است.» جامعۀ بهائی ایران که جوانانش از اوایل دهۀ ۱۹۸۰ از ورود به مؤسسات تحصیلات عالی محروم… بزرگ کردن تصویر با وجود تلاش مسئولان ایرانی برای اختلال در فعالیت دانشگاه علمی آزاد از طریق هجوم به خانه‌ها و دفترهای مرتبط با این دانشگاه، توقیف مواد آموزشی و دستگیری و زندانی نمودن بسیاری از اساتید، این دانشگاه در سه دهه گذشته رشد چشمگیری داشته است و از افراد متخصص در داخل و در خارج از کشور بهره می‌جوید تا امکان تحصیل برای جوانان در رشته‌های تحصیلی بیشتری در زمینه‌های علوم طبیعی، اجتماعی و هنر را فراهم نماید. به طور کلی دانشگاه علمی آزاد نه تنها سی سال دوام آورده بلکه در این مدت رشد و شکوفایی شایان توجه ای داشته است. تحصیل در دانشگاه علمی آزاد آسان نیست. از آنجایی که این دانشگاه دولتی نیست، امکان کمک هزینۀ تحصیلی وجود ندارد و بسیاری از دانشجویان به صورت تمام وقت کار می‌کنند. در بسیاری از موارد دانشجویان از راه‌های دور برای شرکت در کلاس‌های ماهانه به تهران سفر می‌کنند. برخی مواقع به دلیل محدودیت در محل برگزاری کلاس‌ها، دانشجویان مجبورند در میان روز از خانه‌ای در یک سمت شهر به خانه‌ای در سمت دیگر تغییر محل دهند. علیرغم این محدودیت‌ها، دانشجویان از سطح آکادمیک بالایی برخوردارند. آقای سلیم والانکورت (Saleem Vaillancourt)، هماهنگ‌کنندۀ کمپین آموزش جرم نیست، کمپینی که محرومیت تحصیلی بهائیان در ایران را مورد توجه قرار می‌دهد گفت: «من با برخی از دانشجویان دانشگاه علمی آزاد صحبت کرده‌ام که می‌گفتند وقتی استادانشان دستگیر و زندانی شدند، آن‌ها همچنان مانند قبل در کلاس حاضر می‌شدند. این دانشجویان با وجود اینکه استاد نداشتند به درس خواندن با کمک یکدیگر ادامه دادند. نگرش آن‌ها اینگونه بود، برایشان مسئلۀ خاصی نبود. می‌گفتند این کاری است که باید انجام دهیم زیرا به فرآیند درس خواندن متعهد بودند.» تعلیم و تربیت عمومی یکی از باورهای اساسی آئین بهائی است و هنگامی که مسئولین حکومتی ایران دانشجویان بهائی را از این حق اساسی و بنیادین خود محروم نمودند، جامعۀ بهائی بدون اینکه لحظه‌ای به فکر کنار گذاشتن ایده‌آل‌های خود باشد یا اینکه تسلیم ظالمان شود یا به مخالفت به حکومت بپردازد، راه‌حلی صلح‌آمیز را پیشه کرد. تلاش این جامعه برای ارائه راه‌حل‌های سازنده در طی دهه‌های متمادی، شکیبایی و پایداری طولانی‌مدت آن را نشان می‌دهد د. آزار و اذیت بهائیان در ایران یکی از سیاست‌های رسمی حکومت است. در سال ۱۹۹۱، مصوبه‌ای به تائید آیت‌الله خامنه‌ای رهبر ایران رسید که به صراحت بیان می‌داشت «در دانشگاهها چه در ورود و چه در حین تحصیل چنانچه احراز شد بهائی‌اند از دانشگاه محروم شوند.» بهائیان ایران همچنین در معرض آزار و اذیت‌های دیگری نیز هستند. نامۀ سرگشادۀ جامعۀ جهانی بهائی به رئیس‌جمهور ایران در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۶ توجه این مقام را به سرکوب اقتصادی بهائیان ایران جلب می‌کند. این نامه به تضاد شدید از یک‌سو میان اظهارات دولت ایران مبنی بر عدالت اقتصادی، برابری و کاهش نرخ بیکاری و از سوی دیگر تلاش‌های بی‌وقفۀ آن برای ضعیف نمودن بنیۀ مالی بخشی از شهروندان خود اشاره می‌کند. آقای وایلانکورت گفت: «جامعۀ بهائی ایران قصد نداشت در سکوت به فراموشی سپرده شود. این جامعه اجازه نمی‌داد این‌گونه او را سرکوب کنند.» رویکردی مشخصاً غیرخصمانه به ظلم و ستم از مشخصات بنیادین نگرش بهائیان به تغییرات اجتماعی است. واکنش بهائیان به ظلم و ستم از اعتقاد راسخ به یگانگی نوع بشر بر‌می‌خیزد و لزوم همخوانی میان ابعاد مادی و روحانی زندگی را تصدیق می‌کند. این رویکرد مبتنی بر دیدگاهی بلند‌مدت است که ایمان، صبر و استقامت از مشخصه‌های آن است و همزمان، هم اطاعت از قانون را می‌طلبد و هم در مواجه با نفرت و آزار و اذیت مستلزم تعهدی به عشق و مهربانی است. در نهایت، در کانون این طرز فکر و عمل تأکیدی بر خدمت برای تأمین بهروزی سایر انسان‌ها قرار دارد. خانم علائی گفت: «فکر می‌کنم امروز در دنیا شاهد فروپاشی جوامعی هستیم که کسی فکر نمی‌کرد به این آسانی فروبپاشند. متوجه شده‌ایم که صرفاً زندگی کردن کنار یکدیگر کافی نیست. ما باید در کنار هم زندگی کنیم و یکدیگر را بشناسیم و بهترین راه شناخت یکدیگر تلاش دوشادوش برای بهبود اجتماع است.» «از هنگامی که بهائیان ایران با آگاهی بیشتری به تلاش در این زمینه مشغول شده‌اند، سایر ایرانیان، همسایگان بهائی خود را شناخته‌اند و متوجه شده‌اند که آنچه در مورد بهائیان از حکومت و طبقۀ روحانیون شنیده‌ بودند حقیقت نداشته است. بهائیان با مشارکت بیشتر در جوامع محل زندگی خود، شاهد تغییری عظیم در نگرش سایر ایرانیان نسبت به آن‌ها بوده‌اند.» پاسخ بهائیان به ظلم و ستم، ستیزه‌جویانه و تقابلی نیست و در نهایت خود به دنبال درجات بالاتری از وحدت است. تأکید این پاسخ نه تنها بر اقدام جمعی بلکه بر تحول درونی است. این شیوه‌ای است که جامعۀ بهائی به شکلی آگاهانه اتخاذ کرده است. بهائیان از واکنش به ظلم و ستم، جنگ و سوانح طبیعی با انفعال و خشم قدم فراتر نهاده، سنگدلی را با صبر، تزویر را با صداقت و خشونت را با حسن نیت پاسخ می‌گویند و توجه خود را به اقدامات بلندمدت، سودمند و سازنده معطوف می‌کنند. دانشگاه علمی آزاد نمادی از همۀ این عناصر است. آقای وایلانکورت توضیح داد: «دانشگاه علمی آزاد یک دستاورد فوق‌العاده است. احتمالاً ناشناخته‌ترین، طولانی‌ترین و موفق‌ترین شکل پاسخ صلح‌آمیز به خشونت است که تاریخ تا به حال شاهد آن بوده است. این دانشگاه بهترین نمونه از دیدگاه مشخص بهائیان در تلاش برای داشتن نگرش، شیوه و پاسخی از استقامت سازنده در واکنش به آزار و اذیت‌ها یا نیروهای چالش‌برانگیز زمان ما است.»



81 تبعیض مذهبی آشکار در قانون مجازات ایران

(news.persian-bahai.org)
0

نیویورک، ۲۵ ژوئیه –یک دادگاه در شهر یزد اخیراً فردی را به جرم قتل عمد یک بهایی در ملأعام، فقط به ۱۱ سال زندان و دو سال تبعید محکوم کرده است. دادگاه در توجیه صدور این حکم می‌گوید که طبق قانون مجازات اسلامی و بر طبق حکم قصاص، متهم و قربانی از حق مساوی برخوردار نیستند. این حکم عجیب، صریحاً و عمداً غیرمسلمانان را از حق قانونی برای رسیدن به عدالت در مقایسه با اکثریت مسلمان کشور محروم می‌کند.

قتل آقای فرهنگ امیری، ۶۳ ساله، پدر چهار فرزند، در سپتامبر ۲۰۱۶ در یزد در خیابان و خارج از منزل وی رخ داد. وی توسط دو برادر که به اقرار صریح، انگیزۀ قتل را تنفر مذهبی بیان نمودند با ضربات بی‌رحمانه چاقو از پای درآمد. مرد جوان‌تر به جرم معاونت در قتل عمد، به نیمی از حکم برادرش محکوم شد. این دو نفر به کشتن آقای فرهنگ امیری با ضربات چاقو اعتراف نمودند و صریحاً انگیزۀ خود را قتل یک نفر بهائی اعلان نمودند. این‌ نوع مجازات برای قتل یک انسان بی‌گناه، به وضوح و روشنی نشان‌دهنده تبعیض و بی‌عدالتی نهفته در ماهیت قانون مجازات ایران است که با شهروندانش صرفاً به دلیل اعتقاد مذهبی‌شان در مقابل قانون به‌طور مساوی رفتار نمی‌کند. خانم بانی دوگال نمایندۀ ارشد جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل گفت: «چنین حکمی ماهیت ادعا‌های واهی مقامات ایران مبنی بر برابری همۀ شهروندان در مقابل قانون را برملا می‌سازد و آشکارا خشونت علیه بهائیان که بزرگ‌ترین اقلیت مذهبی ایران است را تشویق می‌نماید. ما از ایرانیان می‌خواهیم به این بیندیشند که چگونه ایران می‌تواند ترقّی و پیشرفت نماید در حالی‌که نظام حقوقی آن که باید مروج عدالت باشد، مجری چنین بی عدالتی‌های آشکاری است.»



60 اخیرا آیت الله سید محمد موسوی بجنوردی در گفتگویی با خبرگزاری فارس سخنانی گفته است که بسی مایه شگفتی است.خلاصه ای از پاسخ مشروح یوسفی اشکوری ب

(aeenebahai29.org)
0

از تمام این مناقشات گذشته، از شما می پرسم جناب بجنوردی! پیشنهاد شما برای بهاییان ایران چیست؟ اینان چه باید بکنند تا شما راضی شوید؟ تماما از وطن خود بروند؟ به کجا؟ ارض موعودی هم ندارند که به آنجا کوچ کنند! اما نه، جناب بجنوردی! ارض موعود هر ایرانی وطن او و پدرانش هست و هیچ کس حق ندارد خود را ایرانی تر بداند و دیگران را از کمترین حقی محروم کند. وطن ایرانی و شناسنامه ایرانی مشروعیت بخش حقوق شهروندی ایرانیان است و بس. از این رو تمام منابع مادی و معنوی و امکانات وطن مشاع و مشترک تمام هموندان ایرانی (از نفت و گاز گرفته تا جنگلها و مراتع و شهر و روستا و دانشگاه و مدرسه و . . . .) جزء به جزء از آن فرد به فرد ایرانی است و جنسیت و فکر و عقیده و مذهب و قوم و هر چیز دیگر جملگی به تعبیر دقیق قران (آیه ۱۳ سوره حجرات) برای شناخت و تمایز است نه عامل تبعیض و نابرابری. نکند که هنوز هم شما و همتایان تان به اعتبار این که مسلمانان روزی سرزمین ایران را با شمشیر و جنگ به دست آورده اند این کشور را «مفتوح العنوه» می دانید که به عنوان غنیمت جنگی به بازماندگان و وارثان مجاهدان تعلق دارد؟ اگر به واقع به حقوق شهروندی به جد باور دارید، بپذیرید که فرزند یک بهایی نیز به اندازة فرزندان شما حق استفاده از تمامی امکانات و از جمله تحصیل در تمام سطوح را دارند چرا که «ایران‌شهر» وطن مشاع تمام ایرانیان است.

... از سوی دیگر معیار مخالفت با اسلام چیست؟ و چگونه مخالفت با اسلام احراز و اثبات می شود؟ شما اهل کتاب را دارای حقوق شهروندی دانسته اید، باید گفت: اولا‌طبق فقه شما آنان فقط حق حیات دارند و هرگز از حقوق برابر با مسلمانان برخوردار نیستند و اگر در قانون اساسی جمهوری اسلامی به پارلمان راه یافته اند (که البته جای خرسندی است) هیچ سازگاری با فقاهت سنتی ندارد؛ و ثانیا‌اگر معیار مخالفت باشد، مگر مسیحیان و یهودیان و زرتشتیان (که این آخری در شمار ادیان ابراهیمی هم نیست و مسلمانان تا چندی پیش به صورت تحقیرآمیز به آنان «گبر» خطاب می کردند) با اسلام موافق اند؟ اگر بفرمایید معیار مخالفت عملی است، باید بگویم مگر بهاییان عملا علیه اسلام شمشیر کشیده اند؟ آیا آقای بجنوردی شواهد و قراینی مبنی بر مخالفت و یا دشمنی جامعه بهایی ایران با دیانت اسلام و یا تشیع دارد؟ به نظر می رسد ایشان اطلاع درستی از افکار و عقاید و سنت بهاییان ندارد و گرنه مدعی دشمنی این هموطنان با اسلام نمی شد. بگذریم که با منطق شهروندی نمی توان هیچ حقی از مخالفان و حتی دشمنان اسلام و مسلمانی را نیز نقض کرد و حتی نادیده گرفت.



98 محل کسب دست کم ۱۱ شهروند بهایی پلمب و ۹ تن احضار شدند

(www.hra-news.org)
0

خبرگزاری هرانا – محل کسب دست کم ۱۱ شهروند بهایی در ارومیه توسط نیروهای اداره اماکن پلمب شد. همزمان حداقل ۹ شهروند بهایی در خرمشهر به صورت جداگانه به اداره اماکن این شهر احضار شده اند و در خصوص تعطیل کرن مغازه های خود در مناسبت های مذهبی جامعه بهایی که میتواند منجر به پلمب اماکن کسب آنان شوند تهدید شدند.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، از تاریخ ۲۸ تیرماه سال جاری ماموران اداره اماکن شهر ارومیه با مراجعه به اماکن کسب شهروندان بهایی ساکن این شهر دور جدیدی از پلمب اماکن کسب بهاییان ساکن این شهر را آغاز کرده اند. ضابطان مراجعه کننده، تعطیل بودن این اماکن کسب همزمان با مناسبت مذهبی بهاییان (بطور خاص مورخ ۱۸ تیرماه) را بهانه پلمب این اماکن اعلام کرده اند. از مورخ ۲۸ تیرماه تا زمان تنظیم این گزارش اماکن کسب امید لطیفی، عرفان سمندری ، آرمان نورزی، الهام عبدی، علی لطیفی، ناصر پناهی، ریتا لطیفی (واحد صنفی چرم دوزی)، ساسان کریمی و بنیان مقصودی (واحد صنفی قطعات خودرو)، قربان نجف زاده (واحد صنفی تولید لوازم یدکی ماشین لباس شویی) و آقای سلیمانی (نام اول نامعلوم – مالک واحد صنفی فروش لوازم خانگی) به این ترتیب در شهر ارومیه پلمب شده است. همچنین بنابر گزارشات دریافتی در خرمشهر از توابع استان خوزستان، دست کم ۹ تن از کسبه پیرو آیین بهایی توسط اداره اماکن احضار یا تهدید به پلمب محل کسب شده اند. این احضارها که در نیمه دوم تیرماه در این منطقه صورت گرفته است عمدتا به مراجعات حضوری یا تماس های تلفنی منجر شده است. نیروهای اداره اماکن این شهر، شهروندان بهایی احضار شده را مواخذه کرده اند که “چرا در مناسبت مذهبی جامعه بهایی اماکن کسب خود را تعطیل کرده اند.” به شهروندان احضار شده گفته شده در صورت تکرار این امر، یعنی تعطیل کردن اماکن کسب خود در مناسبت های مذهبی جامعه بهایی مغازه های آنان بدون اخطار قبلی پلمب خواهند شد. لازم به یادآوری است طبق قانون هر محل کسبی میتواند تا سقف ۱۵ روز در سال کسب و کار خود را بدون ارائه دلیل خاصی تعطیل کند. با اینحال این قانون در مورد شهروندان بهایی به هدف اعمال فشار بر آنان نادیده گرفته میشود. اخیرا دیوان عدالت اداری در پی اعتراض شهروندان بهایی مازندران که محل کسب آنان نیز پلمب شده بود رایی به نفع آنان صادر کرد مبنی بر اینکه حق قانونی آنان در مورد تعطیلی محل کسب تا سقف ۱۵ روز در سال نادیده گرفته شده است.



88 نگرانی از آمار اعدام ایران‌ در گزارش سالانه حقوق بشر بریتانیا

(www.bbc.com)
0

وزارت امور خارجه بریتانیا گزارش سالانه خود را درباره مسایل حقوق بشری سال گذشته میلادی منتشر کرده است.

لرد طارق احمد ویمبلدون، معاون وزیر در امور حقوق بشری، گفته است سال ۲۰۱۶ "تصویری خشن از تداوم نقض حقوق بشر در سوریه، عراق، سودان جنوبی، جمهوری دموکراتیک کنگو و بسیاری کشورهای دیگر را ترسیم می‌کند." در این گزارش نگرانی‌هایی درباره مواردی از نقض حقوق بشر در ایران و افغانستان مطرح شده است. گزارش سالانه حقوق بشر بریتانیا می‌گوید "در سال ۲۰۱۶ در ایران بهبود اندکی در وضعیت حقوق بشر ایجاد شد. استفاده پرشمار از مجازات اعدام، آزادی مذهب و آزادی بیان حوزه‌های مایه نگرانی هستند." مجلس ایران کلیات طرح تخفیف اعدام محکومان مواد مخدر را تصویب کرد عاصمه جهانگیر گزارش 'افترا آمیز' علیه خود در ایران را محکوم کرد ماموریت گزارشگر ویژه حقوق بشر ایران تمدید شد حقوق بشر ایران در ۱۳۹۵؛ سال اعتصاب غذا، کاهش اعدام‌ها وزارت خارجه بریتانیا ضمن اشاره به شمار بالای اعدام‌ها در سال گذشته، در عین کاهش نسبی آن در مقایسه با سال ۲۰۱۵، می‌گوید ایران همچنان از اعدام برای مجازات جرایمی استفاده می‌کند که "به شدت جدی" تلقی نمی‌شوند. علاوه بر این در مواردی مجرمان نوجوان با مجازات اعدام روبرو می‌شوند. گزارش سالانه همچنین به مساله آزادی مذهب در ایران می‌پردازد و می‌گوید اقلیت‌های مذهبی در ایران با تبعیض روبرو هستند. این گزارش به ویژه به مشکلات اقلیت بهایی اشاره کرده است. تبعیض علیه زنان و سانسور اینترنت از موضوعات دیگری است که وزارت خارجه بریتانیا در بخش ایران گزارش خود به آنها پرداخته است.



83 کتاب «گوهرهای پنهان»

(www.bahaisofiran.org)
0

کتاب «گوهرهای پنهان»، داستان شیرین خانواده‌ای را حکایت می‌کند که مجذوب مطالعه کتابی شده‌اند با مفاهیمی متفاوت و جدید، ولی نویسنده آن را نمی‌شناسند. «گوهرهای پنهان» خوانندگان را دعوت می‌کند تا پا به پای شخصیت‌های داستان به مطالعه و تفکرِ فارغ از پیش داوری بپردازند.

نسخۀ pdf و یا epub این کتاب را می توانید در اینجا مطالعه و یا دانلود کنید.



94 “سفر از شرق به غرب”/اقتباس از کتاب عبدالبها و تولد انسان از دکتر نادر سعیدی

(shahrvand.com)
2

این یادداشت تحلیلی است از سفری تاریخی و تاریخ ساز که توسط یک ایرانی در فاصله سال های ۱۹۱۳-۱۹۱۱ میلادی از شرق به غرب صورت پذیرفت.

در این سفر برای اولین بار یک ایرانی نه به عنوان یک مصرف کننده مبهوت فرهنگ غرب، بلکه به عنوان حامل فرهنگ آزادی و صلح و اتحاد به آن سرزمین سفر می کند. این ایرانی عباس نوری مشهور به عبدالبها فرزند حضرت بهاءالله بنیانگزار آئین بهائی است. هدف از نوشتن این مقاله آنست که ایرانیان اندیشمند را با چهره ای ایرانی، اندیشمندی خلاق که مایه افتخار هر ایرانی است آشنا نمایم، چهره ای که صرفاً به خاطر تعصب و خشونت مذهبی در سن ۹ سالگی به همراه پدرش از خاک مقدس ایران تبعید گشت. اکنون که ایرانیان از تزویر متعصب مذهبی به ستوه آمده اند وقت آن رسیده است که برای اولین بار و با نظری پژوهشگرانه به اندیشه و پیام این ایرانی نواندیش نگاه کنیم. در واقع می توان گفت که مردم ایران در این زمان بیش از هر چیز احساس می کنند که چه در ایران و چه در خارج از ایران همگی در غربت و اسارت و از خود بیگانگی بسر می برند. آنچه که بیش از هر چیز ضرورتش احساس می شود سفری فرهنگی به وطن مقدس ایران است، وطنی که گم شده است و باید در سلوکی فرهنگی بدان سفر نمود اما این بازیابی ایران نیازمند آنست که به دیده ای نو، دیده ای که اسیر نفرت و سرکوب نوآوری ها نیست به ایران و تاریخ ایران نگاه افکنیم و در ایران هویتی انسانی و صلح جو را بازیابیم. بدین دلیل است که از طریق توجه به سفر حضرت عبدالبها از شرق به غرب می توانیم به جنبه خطیری از تاریخ و فرهنگ ایران که تا کنون آن را انکار و فراموش و طرد نمودیم یعنی با ایران به عنوان زادگاه فرهنگ جهانی حقوق بشر و مهر و یگانگی آشنا شویم. پدر حضرت عبدالبها حضرت بهاءالله در نیمه قرن نوزدهم اعلان کرد که: “ای اهل عالم سراپرده یگانگی بلند شد به چشم بیگانگان یکدیگر را مبینید. همه بار یک دارید و برگ یک شاخسار” سفر حضرت عبدالبها دعوتی بود از عموم بشر که به سراپرده یگانگی وارد شوند و از تنگنای بیگانگی و هویت غربت و سنت پرستی رها شوند. اما خود این سفر سمبل و نشانه ای گویا از پیام و جهان بینی حضرت عبدالبها است. کدام ایرانی دیگری را سراغ داریم که در اوایل قرن بیستم به غرب سفر نماید تا ضرورت صلح و تمدن و خردورزی و تکامل را به جهان غرب گوشزد نماید و آنان را به بازسازی همه ارزش ها دعوت نماید؟ نفس این سفر طرد فرهنگ استعمار و استثمار است و ایدئولوژی استعمار را درهم می شکند. به خلاف قرون وسطی که مشرق معمولاً به عنوان سرچشمه نور و حکمت و مدنیت تصویر می شد در دوران معاصر شرق به عنوان مرکز جهالت و خرافات و سنت پرستی و تاریک اندیشی و عقب افتادگی تصویر گشت و بر عکس مغرب به عنوان سرچشمه نور و دانایی و تمدن قلمداد شد. پیشرفت سریع تکنیک و اقتصاد و قدرت نظامی غرب باعث شد که غرب را مرکز آزادی و خرد و شرق را مرکز جاهلیت و خرافات تعریف می نمود. نه تنها توسط غربیان بلکه توسط خود شرقیان نیز خودآگاه یا ناخواآگاه مورد قبول قرار می گیرد. در اوج این قدرت بود که حضرت عبدالبها به غرب سفر می کند تا نور دانش و خرد و تمدن و آزادی را به غرب ارائه نمایند و فرهنگ صلح و خردورزی، آزادی و حقوق بشر را به مردم غرب بیاموزند. حضرت عبدالبها در مصر، اروپا و آمریکا سخنرانی های بسیاری را در مجامع گوناگون، کلیساها، کنیساها و دانشگاه ها ادا کردند. تنوع این مجامع و تنوع خطابات ایشان خود حکایتی از اصل وحدت و اتحاد است. به عنوان مثال در دو روز پیاپی حضرت عبدالبها در میان دو گروه به ایراد خطابه پرداختند. یکی در مرکز فقرا و بی خانمان ها یکی در میان افرادی که به خاطر تعلق به پائین ترین رده های طبقات اجتماع حتی خانه و کاشانه ای از خود نداشتند و دیگری در بالاترین مرکز فرهنگی و علمی که طبعاً بالاترین سطوح طبقات اجتماعی را تشکیل می داد. اولی Bowery Mission (میسیون باوری) پناهگاه بی خانمانان و فقرا و دومی دانشگاه کلمبیا در نیویورک بود. حضرت عبدالبها در ۱۸ و ۱۹ اپریل در این دو محل به ایراد خطابه پرداختند. پیام او به همگان تعلق داشت. پیامی که از شرافت انسان و حقوق بشر و عدالت اجتماعی دفاع می نمود. وقتی به سخنرانی حضرت عبدالبها در میسیون باوری در میان درماندگان و بی خانمانان نگاه می کنیم جهان بینی و احساسات لطیف و عشق ایشان به انسان را درمی یابیم. از جمله مطالبی که وی در این سخنرانی خطاب به بی خانمانان بیان نمودند این بود که بی خانمان بودن نشانه بی ارزش بودن نیست. او بیان می کند که شخصیتی چون عیسی مسیح نیز بی خانمان بود. لازم به تذکر نیست که با چنین بحثی چگونه نور امید و احساس اعتماد به نفس و ارزش انسانی در دل مظلوم ترین و مقهور ترین گروه اجتماعی زنده و متجلی می گردد و شرافت و اهمیت انسان به عنوان انسان مورد تأکید قرار می گیرد. فرمودند: امشب من بسیار مسرورم زیرا به دیدن دوستان خود آمده ام… شما هر چند ذلیلید ولی عزت ملکوت برای شماست. حضرت مسیح از فقرا بود نه از اغنیا، از گیاه گذران می نمود سر و سامان نداشت در صحرا و بیابان بود… حضرت بهاءالله در بغداد جمیع را گذاشت و رفت میان فقرا دو سال با فقرا بود با آنها بسر می برد و به این افتخار می کرد و لقب خویش را درویش فرمود یعنی فقیر. جمیع ما را وصیت فرمود که خادم فقرا باشیم هم نشین فقرا شویم تا در ملکوت الهی مقرب گردیم. اما در ورای صدها مباحث و مطالب گوناگون که در خطابه های متنوع در دانشگاه ها، گروه های صلح، کلیساها، کنیساها، مجامع علمی و سازمان های بشردوستانه توسط حضرت عبدالبها ایراد می شود به راحتی می توان اهمیت بنیادی دو اصل را در همه آن سخنرانی ها مشاهده کرد. این دو اصل به شکل های گوناگون در سخنرانی های متفاوت جلوه گر می شوند و در واقع می توان گفت که همه سخنرانی ها به شکلی به این دو اصل برمی گردد. اصل اول نقد حضرت عبدالبها از فرهنگ تنازع بقا، فرهنگ ماده پرستی و انحطاط انسان به رتبه طبیعت است، در اینجاست که این اصل اساساً به نقد از ماتریالیزم وتجدد معطوف می گردد. اصل دوم نقدحضرت عبدالبها از فرهنگ متعصب دینی، سنت پرستی فرهنگی و تدین مرسوم و متداول است آنچه که ایشان خاطر نشان می سازند این است که معمولاً آنچه که تدین نامیده می شود در اکثر مواقع ضد دین و ضد خدا است و در چنین شرایطی بی دینی به مراتب بهتر از دین خوئی و تدین است. نگاه حضرت عبدالبها معطوف به این است که اثبات نمایند که مدنیت مادی باید با مدنیت روحانی همراه باشد و ارزش های روحانی تدین و عرفان را خاطرنشان می سازد.



78 جامعۀ جهانی بهائی: آیندۀ اروپا و جهان در هم آمیخته است

(mailchi.mp)
0

بروكسل- دفتر جامعۀ جهانی بهائی در بروكسل، طی دیداری در پارلمان اروپا در روز ٢٧ ژوئن بیان داشت: «آینده اروپا بطور جدائی ناپذیر با آیندۀ جامعه جهانی مرتبط است.»

گفتگو در چنین سطحی، سیاست‌گذاران و رهبران دینی را گرد هم آورد تا مسیری را كه اروپا باید در دهۀ آینده پیش بگیرد بررسی كنند. جلسۀ برگزار شده در پارلمان اروپا و جلسه دومی كه در ٧ ژوئیۀ در كمیسیون اروپا برپا شد، در آستانۀ شصتمین سالگرد «توافقنامۀ رم» صورت گرفتند، توافقنامه‌ای كه یک گام مهم و تاریخی در شکل‌گیری اتحادیۀ اروپا به شمار می‌رود. نشریۀ جدیدی با عنوان «كاغذ سفید» توسط كمیسیون اروپا به مناسبت این واقعۀ تاریخی تهیه شده بود كه سلسله‌ای از گفتگوها را دربارۀ آیندۀ اروپا سبب شده است. خانم راشل بیانی (Rachel Bayani)، نمایندۀ جامعۀ جهانی بهائی، در سخنان خود در جلسۀ پارلمان اروپا خاطر نشان کرد که قبول و اذعان همبستگی جامعۀ جهانی از ضروریات است. وی اظهار داشت: «سیاست‌های ما نمی‌توانند تنها به ایجاد رفاه بیشتر در قارۀ خودمان معطوف باشند. راه‌حل‌هایی كه بهروزی بخشی از دنیا را بدون توجه کافی به سایرین در نظر دارند، ناکارآمدی خود را به اثبات رسانده‌اند. منفعت جزء به بهترین نحو در منفعت كل تأمین می‌شود.» در جلسۀ كمیسیون اروپا، جامعۀ جهانی بهائی با استفاده از مثال مهاجرت اجباری، ایدۀ فوق را شرح و بسط داد. خانم بیانی گفت: «حركت جمعیت‌ها به سمت اروپا، حرکتی که به ویژه ناشی از نابرابری‌های جهانی بوده، نشان می‌دهد كه ما نمی‌توانیم قسمتی از دنیا را از مشكلاتی كه بشریت را تحت تأثیر قرار می‌دهند جدا كنیم.» آقای فرنس تیمرمنس (Frans Timmermans)، نائب رئیس كمیسیون اروپا اظهار داشت كه ایجاد توافق آرا دربارۀ مسیر پیشروی اروپا نیازمند گفتگویی پویا میان مردمان متنوع ساكن در این قاره است. وی گفت: «در سرتاسر اروپا، ما در جوار كسانی كه شبیه ما هستند بسیار احساس آرامش می‌كنیم و در جستجوی گفتگو با كسانی بر می‌آییم كه با نظراتشان از قبل موافقیم؛ اما تنها راه پیشرفت برای اجتماعی به تنوع اجتماع اروپا دستیابی به فهم واحدی از ارزش‌های مشترک ماست.» خانم بیانی در پاسخ به اظهارات آقای تیمرمنس، به حضور سازمان‌های دینی و غیردینی در کنار هم به عنوان مثالی از گفتگو بین جهان‌بینی‌های مختلف اشاره کرد كه برای چیره شدن بر چندپارگی و ایجاد درک متقابل لازم است. جامعۀ جهانی بهائی با تأمل بر این جلسات، چالش پیش روی اروپا در حال حاضر را چنین توصیف کرد: اروپا صرف‌نظر از جهان‌بینی‌های مختلف شهروندانش، باید ارتباطش با دین و درك از این مقوله را بطور بنیادین بازبینی كند. اخیراً موضوع دین در گفتمان‌های عمومی اروپا رایج‌تر شده است. در حالیكه سال‌ها این فرض غالب بود كه با پیشرفت قوای مدرن‌گرایی، دین كم اهمیت‌تر می‌شود؛ تجربۀ چند دهۀ گذشته خلاف این ادعا را نشان می‌دهد. جامعۀ جهانی بهائی بیان كرد: «بنابراین پرسشی كه مقابل اروپا وجود دارد این است که چگونه مدلی از گفتمان عمومی پیدا کنیم كه در آن دین بتواند نقش سازنده‌ای در شكل‌ دادن به اجتماع ایفا نماید.»



121 جانباز بهائی و بنیاد شهید

(www.aasoo.org)
0

در این نامه، قائم مقام بنیاد شهید و امور ایثارگران به صراحت بیان می‌کند که جانبازان و آزادگان بهائی از خدمات و مزایای بنیاد شهید که شامل سایر اتباع ایرانی می‌شود، محروم هستند.

جمهوری اسلامی ایران بسمه تعالی [مُهر بنیاد شهید (تاریخ سند پوشانده شده است) و امور ایثارگران] «فریب زرق و برق دنیا رانخورید ... تا از نفس شیطان در امان باشید» (شهید مهدی باکری) (مخاطب سند پوشانده شده است) سلام علیکم احتراماً. بازگشت به درخواست مورخ 85/10/2 در خصوص عدم ارائه خدمات از سوی بنیاد در خصوص جانبازی و آزادگی به استناد نامه شمارۀ (شماره سند پوشانده شده است) مورخ 85/11/30 اداره کل پذیرش و با عنایت به مفاد نامه مذکور (نظر ستاد کل نیروهای مسلح) افراد فرقه بهائیت که در جبهه‌های دفاع مقدس جانبار شده‌اند حسب مورد تحت پوشش یگانهای ذیربط قرار گرفته و از مزایای بنیاد شهید و امور ایثارگران بهره‌مند نمی‌باشند مراتب جهت اطلاع بحضور اعلام میگردد. 10/ ن فتحعلی‌زاده (امضاء) قائم مقام سازمان آدرس : دروسیه – خیابان همافر یک – جنب مسجد بنی هاشم – کد پستی ۵۷۱۳۶۸۷۱۱۳ – تلفنخانه : ۳۳۳۹۶ – ۲۲۳۹۶۵۰ نمابر دفتر ریاست : ۲۲۳۲۳۷۰ – نمابر دبیرخانه : ۳۲۲۱۹۸۴ – تلفن گویا : ۲۲۳۴۳۷۰



143 کتاب «طلوعی دیگر»

(www.bahaisofiran.org)
0

کتاب«طلوعی دیگر» با زبانی ساده و امروزی، تاریخ پیدایش آیین بهائی و زندگی حضرت بهاءالله، پیامبر این دیانت را شرح می‌دهد و به معرفی برخی از تعالیم دیانت بهائی می‌پردازد. نویسنده در بخش پایانی، خوانندگان را با گلچینی از آثار بهائی آشنا می‌کند.

نسخۀ pdf و یا epub این کتاب را می توانید در اینجا مطالعه و یا دانلود کنید.



82 محل کسب دستکم ۱۶ شهروند بهایی در اهواز پلمب شده است

(lotfizahra.blogspot.com)
0

طی دو هفته اخیر محل کسب دستکم شانزده شهروند بهایی در شهر اهواز از سوی مأموران اداره نظارت بر اماکن عمومی استان خوزستان پلمب گردیده است.

مأموران اداره اماکن عمومی در شهر اهواز از تاریخ ۱۸ تیرماه ۱۳۹۶ تا ۲۳ تیر ۱۳۹۶ محل کسب تعدادی از شهروندان بهایی ساکن این شهر را به دلیل تعطیلی در ایام تعطیلات آئین بهایی پلمب کردند. یک منبع مطلع به پیام نیوز گفته است: «طی سه روز گذشته صاحبان محل کسب پلمب شده با وجود مراجعه مکرر به دادستانی خواهان دیدار با دادستان شهر شدند اما تاکنون موفق به دیدار این مقام قضایی در شهر اهواز نشده‌اند.» منبع نزدیک به صاحبان محل کسب در اهواز همچنین می‌گوید: «مأموران اداره اماکن نیروی انتظامی عنوان کردند که چون این محل‌های کسب در تاریخ ۱۸ تیرماه ۱۳۹۶ تعطیل بوده‌اند با پلمب روبرو شدند.» بنابر این گزارش، محل کسب رستم درخشان، سام درخشان، سهراب فیروزمندی، فرزاد افشار، فرشید افشار، خسرو زهدی، ورقا درخشان، سهراب درخشان، جمشید نجفی، فیض‌الله قنواتیان، کیانوش افشار، بهروز زهدی، نصرالله قنواتیان، سعید افشار، انیس افشارزاده و نفیس افشارزاده توسط مأموران اداره اماکن پلمب شده است. به گفته یک منبع آگاه به روی برگه ابلاغیه عنوان شده است که پلمب های صورت گرفته به دستور مقام قضایی و معاون دادستانی توسط پلیس نظارت بر اماکن عمومی بوده است. در سال گذشته بیش از ۳۰۰ محل کسب شهروندان بهایی تنها به دلیل تعطیلی محل کسب آنان در ایام تعطیلی دیانت بهایی و همچنین باورمند بودن آنان به آئین بهایی با پلمب روبرو شده است. در سالهای گذشت اداره اماکن بارها محل کسب شهروندان بهایی در شهرهای مختلف کشور را با پلمپ از سوی این اداره دولتی روبرو ساخته است.



44 روز پنج‌شنبه با صدای مریم که دنبال مانتوی آزیتا بود و پشت سر هم می‌گفت آزیتا زمین خورد ... از پله پرت شد ... حالش خیلی بد است، به سمت حیاط دویدیم

(www.facebook.com)
0

دست آزیتا به‌شدت آسیب خورده بود. انگشت کوچکش آویزان بود و فرم دستش کج شده بود. بدنش هم از چند جا جراحت داشت. تمام تنش می‌لرزید و خیس عرق شده بود. چندبار آنقدر بی‌حال شد که فکر کردم از هوش رفت. بعد از نیم ساعت معطلی به بهداری زندان اعزام شد و بعد از یک ساعت به بیمارستان طالقانی که طرف قرارداد زندان است، منتقل شد. چند ساعت نگذشته بود که آزیتا را به بند بازگرداندند. در بیمارستان پس از گرفتن عکس، دکتر گفته بود که دست از چند ناحیه شکسته و نیاز به عمل فوری دارد. آزیتا درخواست کرده بود تا برای انجام عمل جراحی به بیمارستان مورد نظر خودش اعزام شود که موافقت نشده بود و او را بازگردانده بودند.

برای اخذ مجوز از دادستان، روزها سپری شد. آزیتا درد وحشتناکی را تحمل می‌کرد، شب‌ها کم می‌خوابید و مرتب قرص‌های مسکن می‌خورد. ضعف داشت و نگران عفونت بود. پس از چهار روز آقای دادیار به بند زنان آمدند و پس از توضیحات و درخواست‌های مکرر ما پذیرفتند تا او را به بیمارستان اعزام کنند. به محض ورود به بیمارستان عمل جراحی انجام شده و گفته بودند که به دلیل آسیب شدید از پنج پین در عمل استفاده شده، البته روز بعد آزیتا به بند باز گردانده شد. یاد روزی افتادم که الهام فراهانی بعد از زمین خوردن به بیمارستان طالقانی اعزام شد و آزمایشات و عکس‌ها نشان دادند که علاوه بر شکستگی دست و خرد شدن کامل آرنج، به بیماری دیابت هم مبتلا بوده‌اند، لذا می‌بایست عمل جراحی سنگین و پر مخاطره‌ای را انجام می‌دادند. الهام به دلیل دشوار بودن عمل درخواست اعزام به بیمارستان مورد نظر خود را مطرح کرده بودند که به دلیل عدم امکان اعزام، به بند بازگردانده شدند. الهام با درد و ضعف شدید، افت قند و فشار خون و با آرنج خرد شده یک هفته عذاب کشید تا دادستان نامه اعزام را امضا کرده و مجوز صادر شد. حادثه عدم اعزام آزیتا به بیمارستان و درد و عذاب کشیدنش، با شو و تبلیغات زندان اوین برای سفرای خارجی همزمان شد‌. با خود می‌اندیشم آیا فرش قرمزی که زیر پای سفرا و روی سنگ فرش به خون آلوده ستار بهشتی و هدی صابر و... پهن شد تا پا بر روی آن بگذارند، توان پوشاندن حقایق اوین را دارد. آیا انکار وجود بند زنان در زندان اوین در مقابل پرسش ‌یکی از سفرا، علی‌رغم حضور حداقل ۲۱ زندانی زن در بند زنان، راه حل سرپوش گذاشتن بر حبس زنان در نظام جمهوری اسلامی ایران است. روز چهارشنبه در کنار آبشار و زیر درختان سبز اوین در کنار تپه‌های سیراب شده با اشک و خون، سفرای خارجی را مهمان کردند، تا ادعای نقض حقوق بشر را رد کنند. در حالی که در همان زمان در مکانی به فاصله ۵۰۰ متر در بند ۲-الف، محمد علی طاهری بیش از ۶ سال و مدیران کانال‌های تلگرامی ماه‌ها در سلول‌های تنگ و تار محبوس بودند. تنها یک کیلومتر بالاتر در بند امنیت ۲۰۹ اطلاعات، هنگامه شهیدی چندمین ماه سلول را می‌گذراند. کمی بالاتر از آن در سالن ملاقات گیسوی سه ساله با دستان کوچکش نازنین را به آغوش کشیده و التماس می‌کرد که مامان بیا دیگه بریم. و مریم اکبری با سارای عزیزش و ... ملاقات داشتند و قدری این‌سوتر مادرانی محروم از دیدن فرزندانشان در حبس بودند. آیا این عملکرد قوه قضاییه هم به سفرا گزارش داده شد؟



91 پلمب محل کسب دست کم ۱۱ شهروند بهایی در اهواز

(www.hra-news.org)
0

خبرگزاری هرانا – بی تفاوت به رای اخیر دیوان عدالت اداری، محل کسب دست کم ۱۱ شهروند بهایی شهر اهواز که محل کسب خود را در یک مناسبت مذهبی تعطیل کرده بودند توسط اداره اماکن این شهر پلمب شد. طبق قانون شهروندان می توانند تا ۱۵ روز در سال بدون دلیل خاصی اماکن کسب خود را تعطیل کنند با اینحال این قانون برای شهروندان بهایی لحاظ نمی شود و در هر مناسبت مذهبی که طبق باورهای دینی آنان کسب و کار باید متوقف شود اداره های انتظامی و اماکن به پلمب اماکن کسب آنان اقدام می کنند.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، مورخ ۱۸ تا ۲۲ تیرماه در یک مناسبت مذهبی آیین بهایی که کسب و کار در آن تعطیل می شود، تعداد دست کم ۱۱ محل کسب پیروان این آیین توسط اداره اماکن در شهر اهواز پلمب شد. اماکن کسب رستم درخشان، سام درخشان، سهراب فیروزمندی، خسرو زهدی، ورقا درخشان، سهراب درخشان، فرزاد افشار، فرشید افشار، جمشید نجفی، فیض الله قنواتیان و کیانوش افشار از جمله اماکن تجاری هستند که توسط ماموران اداره اماکن این شهر پلمب شده است. به گفته یک منبع آگاه در برگه های ابلاغیه برای پلمب این اماکن عنوان شده است که “پلمب های صورت گرفته به دستور مقام قضایی (معاون دادستانی) است و توسط پلیس نظارت بر اماکن عمومی انجام میشود.” لازم به یادآوری است طبق قانون هر محل کسبی میتواند تا سقف ۱۵ روز در سال کسب و کار خود را بدون ارائه دلیل خاصی تعطیل کند. با اینحال این قانون در مورد شهروندان بهایی نادیده گرفته میشود. اخیرا دیوان عدالت اداری در پی اعتراض شهروندان بهایی مازندران که محل کسب آنان نیز پلمب شده بود رایی به نفع آنان صادر کرد مبنی بر اینکه حق قانونی آنان در مورد تعطیلی محل کسب تا سقف ۱۵ روز در سال نادیده گرفته شده است.



102 وقتی با خودمان حرف می‌زنیم، در واقع با چه کسی صحبت کرده‌ایم؟

(bahaiteachings.org)
0

وقتی با خود صحبت می‌کنید، با چه کسی حرف زده‌اید؟ نه می‌توان گفت «با هیچ‌کس» و نه می‌توان گفت «با خودم». مگر این‌که کاملاً خودتان را بشناسید.

من کاملاً نمی‌دانم که چه کسی هستم و وقتی که بلند بلند با خودم صحبت می‌کنم، آنگاه متوجه می‌شوم که می‌خواهم چه کسی باشم. البته من این کار را فقط وقتی تنها هستم انجام می‌دهم؛ مگر راننده‌ای به طور ناگهانی با ماشینش جلوی ماشینم بپیچد و من بگویم «ای بابا!»، با این تفاوت که معمولاً الفاظ دیگری به کار می‌برم و البته چیزی عوض نمی‌‍شود. مکان‌ مورد علاقۀ من برای صحبت‌های تنهایی، داخل ماشین و در گاراژ است. در گاراژ خانۀ خودم و در روز سرد زمستانی، معمولاً می‌گویم: «سیگار احمق». سال‌هاست که عادت سیگار کشیدن خود را گردن قانونی بودن فروش سیگار می‌اندازم. با خود می‌گویم «آه، اگر فروش سیگار غیرقانونی بود، دیگر هرگز آن را نمی‌خریدم». قطعاً این حرف هم احمقانه است. وقتی در ماشینم هستم، آزادانه همه چیز را می‌بینم و با صدای بلند در مورد همه‌چیز و همه‌جا در مورد شعر و موسیقی نظر می‌دهم. برای اقدامات بعدی برنامه ریزی می‌کنم و حتی در ماشین دعا می‌خوانم. اگر صدایم از ماشین شنیده می‌شد، چندین مشکل جهانی را برطرف کرده بودم! منظورم این است که کاش صدایم به کسانی که قدرت تاثیرگذاری و تغییر دارند، برسد. قطعاً غرق شدن در افکار و بلند صحبت کردن در ماشین همراه با دوستان، نمی‌تواند مشکل فقر را ریشه‌کن سازد، اما حداقل، قدمی به سمت این هدف قابل ستایش برداشته می‌شود. من در کابین ماشین خودم، آزادم که به تنهایی حرف بیهوده یا غُر بزنم؛ نفرین یا ستایش کنم؛ چیزی را تحسین کنم یا از آن متنفر شوم. خوشبختانه، با گذشت سال‌ها و ماه‌ها، پیشرفت کردم؛ بیشتر می‌بینم و می‌شنوم و تحمل می‌کنم. البته این هم مانند هر چیز دیگر یک فرایند است زیرا من هم مانند شما قطعاً همه چیز را نمی‌دانم و این پیشرفت به مرور زمان حاصل می‌شود. من یادگرفته‌ام اگر صدایم همراه با صدای دیگران باشد، حتماً دیر یا زود تاثیرگذار خواهد بود. موضوع این است که پیام درست را به فرد مناسب برسانید. اما صحبت کردن با خودم، در درجۀ اول باعث می‌شود بر جنبه‌های مثبت و منفی ایده‌هایم بیشتر کار کنم. ببینم آیا این ایده کارآیی دارد یا نه؟ آن‌ قدر فکر کرده‌ام که دیگر خودم را مانند یک فیلسوف می‌بینم! آموزه‌های بهایی از ما می‌خواهد از خطاهای دیگران چشم‌پوشی کرده و فضائل آن‌ها را ببینیم. از سوی دیگر آموزه‌های بهایی از ما می‌خواهد عیب و نقص خود را بیابیم و بر رشد روحانی خود تمرکز و تلاش کنیم. حضرت بهاءالله در کلمات مکنونه می‌فرمایند: «لسان مخصوص ذکر من است، به غیبت میالایید و اگر نفس ناری غلبه نماید به ذکر عیوب خود مشغول شوید نه به غیبت خلق من؛ زیرا که هر یک از شما به نفس خود ابصر و اعرفید از نفوس عباد من» (حضرت بهاءالله، کلمات مکنونه، فقره 66) حضرت عبدالبهاء نیز چنین توصیه‌ای به ما می‌فرمایند: «آن کس که از خود راضی است، مظهر شيطانست و آنکه راضی نيست، مظهر رحمن. خودپرست ترقّی نميکند، امّا آنکه خود را ناقص می‌بيند در صدد اکمال خويش بر ميآيد و ترقّی ميکند. اگر کسی هزار حسن داشته باشد، بايد آنها را نبيند، بلکه در صدد ديدن نقص خود باشد. مثلاً اگر نفسی عمارتی داشته باشد که تمام مزيّن و محکم باشد، ولی در يک ديوار يا سقفش جزئی شکاف باشد، البتّه جميع را فراموش کرده به مرمّت آن يک شکاف ميپردازد؛ و علاوه برای انسان کمال مطلق محالست. پس هر چه ترقّی کند باز ناقص است و نقطه بالاتر دارد. به محض آنکه به آن نقطه نظر نمود، از خود راضی نميشود» (حضرت عبدالبهاء، مائده آسمانی، جلد5، ص 138) «اوّل کسی که خود را پسنديد شيطان بود. انسان نبايد خود را برتر از ديگران داند، بلکه بايد هميشه خاضع و خاشع باشد. مرغ تا خود را پست ميبيند، ترقّی و صعود مينمايد. به محض اينکه خود را بالا ديد، پائين ميآيد» (همان، ص 139) پس من با خودم صحبت می‌کنم و در حریم خصوصی خود ایده‌هایم را برای زندگی مورد آزمایش قرار می‌دهم و از این‌که کسی یا بخشی از وجود خودم همواره به من گوش می‌دهد، اعتماد به نفس می‌گیرم. گوش دادن و یادگرفتن از جهان، بزرگترین انعکاسی است که در اختیار نوع بشر قرار گرفته است.



91 بازداشت شش شهروند بهایی در گرگان، کاشان و شیراز

(www.radiofarda.com)
0

خبرها از ایران حاکی است در هفته جاری و طی دو روز گذشته دست‌کم شش شهروند بهایی در شهرهای گرگان، کاشان و شیراز بازداشت شده‌اند.

امرالله منوچهری و ضیاءالله الهیان، دو شهروند بهایی ساکن کاشان، روز دوشنبه، ۱۲ تیرماه، در پی احضار توسط ماموران امنیتی بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شدند. این دو شهروند بهایی پیشتر نیز توسط ماموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی احضار و بازجویی شده و منازل‌شان تحت بازرسی قرار گرفته بود. همزمان، ورقا مهدی‌نژاد و شیوا اخلاقی، دو شهروند بهایی ساکن شیراز نیز توسط ماموران امنیتی بازداشت شده‌اند. جامعه جهانی بهایی در ژنو با تایید خبر بازداشت این شهروندان بهایی اعلام کرد که این افراد به اتهامی نامعلوم بازداشت شده‌اند. پریوش شجاعی و روفیا پاکزادان نیز دو شهروند بهایی ساکن گرگان هستند که روز دوشنبه، ۱۲ تیرماه، جهت اجرای حکم یک سال و نیم زندان خود، در پی احضار توسط دستگاه قضایی به زندان گرگان منتقل شدند. این شهروندان بهایی پنج سال پیش در جریان بازداشت دسته‌جمعی ۲۴ تن از بهاییان ساکن گرگان بازداشت شدند و اتهام آنان «تبلیغ علیه نظام» و «عضویت در تشکیلات غیرقانونی بهایی» اعلام شد. این افراد در بهمن‌ماه سال ۹۴ در دادگاه بدوی به جمعا ۱۹۳ سال زندان محکوم شدند. به گفته امیرسالار داوودی، وکیل مدافع چند تن از این شهروندان بهایی، حکم هر یک از این افراد بعدا در دادگاه تجدیدنظر به ۱۵ تا ۲۳ ماه زندان کاهش یافت. به گفته جامعه جهانی بهایی در ژنو، حدود سه هفته پیش نیز ۹ تن دیگر از این شهروندان بهایی ساکن گرگان از طریق احضار یا بازداشت روانه زندان شدند. چهار تن از این افراد به نام‌های مژده ظهوری، فرحناز تبیانیان، مریم دهقانی، هوشمند دهقانی در منازل‌شان بازداشت شدند و شیدا قدوسی، میترا نوری، پریسا شهیدی، پونه ثنائی و نازی تحقیقی نیز پس از احضار به اداره اطلاعات گرگان، جهت اجرای حکم خود به زندان منتقل شدند. عاصمه جهانگیر، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران، در اسفندماه گذشته در نخستین گزارش خود به شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو، از «تبعیض‌های گسترده علیه بهاییان» از جمله محرومیت آنان از حق تحصیل در دانشگاه‌ها، ایجاد محدودیت‌های شغلی و پلمپ محل کسب و کار بهاییان انتقاد کرد. در گزارش عاصمه جهانگیر آمده بود که دست‌کم ۹۰ شهروند بهایی به دلایل عقیدتی در زندان‌های ایران به سر می‌برند.



107 روایتی تصویری از سرگذشت زندگی حضرت بهاءالله، مؤسس و بنیانگزار دیانت بهائی

(bahaullah.persian-bahai.org)
0

در طول تاریخ، خداوند از طریق یک سلسله پیامبران آسمانی خود را بر بشر ظاهر ساخته است؛ هر کدام از این پیامبران دین بزرگی را بنیان گذاشته اند. از جمله پیامبران که در تاریخ بشر ظاهر شده اند حضرت ابراهیم، حضرت کریشنا، حضرت زرتشت، حضرت موسی، حضرت بودا، حضرت مسیح و حضرت محمد را می توان نام بُرد.

جدیدترین این پیامبران حضرت بهاءالله هستند که برای دوران ما تعالیم روحانی و اجتماعی جدیدی آورده اند. ایشان تعلیم دادند که فقط یک خدا وجود دارد، که تمام ادیان دنیا از جانب خدا هستند و این که امروز وقت آن است که بشر یگانگی و وحدت خود را دریابد. عکسهایی که در ذیل می آیند دیدی اجمالی نسبت به زندگانی فوق العادۀ حضرت بهاءالله به دست می دهند، کسی که جامعۀ جهانی بهائی ایشان را جدیدترین «مظهر ظهور الهی» می داند. این عکسها زندگی حضرت بهاءالله را با تصاویر به نمایش می گذارند:محل تولد شهرهای تبعید ایشان، سلولی که ایشان به مدت دو سال در آن محبوس بودند، و آرامگاه نهایی ایشان. در اینجا همچنین نمونه های دست خطهای ایشان، یادگاریهایی از زندگی شگفت انگیز ایشان، و عکسهایی از باغهای زیبای اراضی مقدس که زندگی ایشان الهام بخش آنها بوده است، وجود دارند. آنچه در اینجا وجود ندارد تصویر خودِ حضرت بهاءالله است. برای بهائیان، مقام حضرت بهاءالله چنان است که حتی عکس ایشان بسیار با ارزش است و بنابراین تنها باید با نهایتِ تکریم و احترام بازدید شود و نباید در ملاء عام به نمایش گذاشته شود، حتی در منازل شخصی بهائیان. عکسها: ورودی آرامگاه حضرت بهاءالله. نقش نوشته شده، «یا بهاء الابهی» است که نیایشی به زبان عربی و اشاره ای به حضرت بهاءالله است.



113 چگونه همۀ پیامبران را به رسمیت بشناسیم

(bahaiteachings.org)
0

من یک پسر یهودی را می‌شناسم که از صمیم قلب به آموزه‌های بودایی معتقد است. او به خودش می‌گوید «یهودی بودایی».

اخیراً با افراد زیادی مثل دوست یهودی- بوداییم روبرو می‌شوم که از یک دین یا یک پیامبر، پیروی می‌کنند اما در کنار آن معالمان بزرگ و پیامبران دیگر را هم اضافه می‌کنند. فردی مسیحی را می‌شناسم که حقیقتاً عاشق دین هندو و تمرین‌های اصول مدیتیشن آن است و یک بار مخفیانه به من گفت که هم دعاهای حضرت مسیح را می‌خواند و هم دعاهای کریشنا را و امیدوار است که با این کار، گناهی مرتکب نشده باشد. یکی از دوستان مسلمانم نیز یک بار به من گفته بود که حقیقتاً به حضرت موسی احترام می‌گذارد و به او عشق می‌ورزد و او را هم رتبۀ حضرت محمد می‌بیند. او امیدوار است که هیچ‌یک از دوستان مسلمانش، به این موضوع پی نبرند. واضح است که ما وارد دوره‌ای از تاریخ بشر شده‌ایم که می‌توان آن را سلف سرویس روحانی نامید. مهم نیست که به چه دینی باور داریم و یا حتی به هیچ یک از ادیان باور نداریم، امروزه ما احساس آزادی بیشتری داریم و می‌توانیم از این میز غذای روحانی، کمی از موارد مختلف تست کنیم و همان را که با اشتهای روحانی درونیمان سازگار است، انتخاب کرده و به آن باور پیدا کنیم. مرز میان ادیان و پیامبران گاهی اوقات بسیار نامشخص است. کشیش متودیستی را می‌شناسم که به صورت نمادین و برای احترام به یازده دین بزرگ جهان، مجسمه‌های چوبی بزرگی را ساخته است. او دیانت بهایی را در مرکز و بالا قرار داده، چرا که معتقد است دیانت بهایی نمادی از همان یگانگی و جهان شمولی ادیان است که او با مجسمه‌هایش قصد بیان آن را داشته است. احتمالاً چنین اتفاقاتی تا همین اواخر به وقوع نمی‌پیوست. در گذشته به نظر می‌رسید که عبور از مرزهای میان ادیان سخت تر بود، اما مثل دنیای مدرن، امروزه عبور از مرزها ساده‌تر و سریع‌تر شده است. ما در زمانی زندگی می‌کنیم که دیگر دوست یهودی بودایی من، غیر عادی به نظر نمی‌رسد. امروزه آگاهی در سطح قابل قبول‌تری به عالم روحانی راه یافته است. تعداد بیشتر و بیشتری از مردم، اعتبار ادیان مذهبی مختلف را ملاحظه کرده، آن را درک می‌کنند و تعصبات قدیمی خود را نسبت به آن‌ها کنار گذاشته‌اند؛ همچنین تلاش می‌کنند در مورد حقایقی که آن ادیان بیان می‌کنند، آگاهی کسب نمایند. دورۀ جدیدی از تفاهم، مدارا و حتی استقبال از کثرت گرایی ادیان، آغاز گردیده است. البته من هم می‌توانم صدای گله و شکایت منتقدین و افراد بدبین را بشنوم؛ گمان نکنید که می‌خواهم همه چیز را خوب نشان دهم. در واقع ما هنوز هم با تعصب روبرو هستیم. بله، هنوز هم نفرت مذهبی و تعصب دینی وجود دارد. هنوز هم در بسیاری از مناطق جهان، تلاش ناپسند برای تعصب مذهبی و تنگ نظری و کوته فکری وجود دارد. از آنجا که هنوز هم در سرزمین‌های مختلف، بهاییان تنها به دلیل اعتقادشان در زندان به سر می‌برند، به همین دلیل، بهاییان حقیقت این موضوع را بهتر درک می‌کنند. در مکان‌هایی با سطوح پایین تنوع دینی، جایی که یک دین در آن به هنجار اجتماعی تبدیل شده و تنها تعداد کمی از این هنجار جدا هستند، تعصب هنوز می‌تواند مرگ‌بار باشد و مشاجره، خشونت و حتی جنگ را به وجود آورد: «دين دلالت بر وحدت عالم انسانی می کند. دين خدمت به عالم اخلاق می نمايد. دين قلوب را پاک می کند. دين انسان را متخلّق به اخلاق حميده می نمايد. دين سبب محبّت بين قلوب است؛ چه که دين اساس الهی است. اساس الهی سبب حيات است. تعاليم الهی سبب نورانيّت من علی الارض است و اساس اديان الهی يکی است و جميع، حقيقت است و حقيقت تجزّی و تعدّد قبول ننموده، ولکن در بين بشر اختلاف حاصل شده و بعضی را گمان چنين که دين، سبب حرب و قتل و خونريزی است. استغفراللّه؛ جميع مظاهر الهی جميع نفوس مقدّسه جان خود را فدای وحدت عالم انسانی نمودند. جميع خدمت به عالم اخلاق کردند. نفوس را به کلّی به صلح و سلام خواندند و سبب نشر محبّت و الفت شدند. فضائل عالم انسانی را ترويج دادند و کلّ را در استفاضهء کمالات صوری و معنوی تشجيع و ترغيب نمودند. ولی افسوس که در ميان تقاليدی ايجاد شد و اين تقاليد دخلی به اساس اديان ندارد. از اين تقاليد اختلاف حاصل شده و اختلاف مورث تعصّب شده و تعصّب سبب خونريزی و جدال گشته. پس ماها بايد کلّ اين تقاليد را ترک کنيم. تقاليدی که پوسيده و کهنه است و مانند عظم رميم است و اگر تحرّی حقيقت کنيم، جميع اتّفاق نمائيم. ابداً نزاع نماند؛ قتال نماند؛ جميع با يکديگر الفت جوئيم. اگر اين ابرهای سياه تقاليد و تعصّب متلاشی گردد، شمس حقيقت در نهايت شعاع و حرارت جلوه نمايد» (حضرت عبدالبهاء، خطابات حضرت عبدالبهاء، جلد2، صص 291-290) واضح است که جهان در حال تغییر می‌باشد. هنوز هم فرقه‌های متعصب دینی و افرادی که به آن‌ها اعتقاد دارند، دیگران را می‌کشند؛ اما در بیشتر مناطق، ملت‌های مختلف دنیا، دیگر بر اساس منطق رفتار کرده و برای کسی که او را می‌پرستند، با یکدیگر نمی‌جنگند. همان‌طور که سطح آموزش افزایش یافت و جهان به سمت کثرت گرایی پیش رفت، همان‌طور که شهرنشینی افزایش یافت و نرخ ازدواج‌های بین ادیان مختلف بالا رفت، همان‌طور که درک و فهم و دوستی میان ادیان مختلف شکل گرفت و مرز بین ادیان مختلف کم رنگ‌تر شد، آگاهی جدیدی از وحدت ضروری میان ادیان به درک بشریت نفوذ کرد. ما وارد مرحلۀ جدیدی از تکامل انسان شدیم، آموزه‌های بهایی می‌گوید: «اين عصر پرهيجان که از اشراق نيّر ظهور حضرت بهاءالله مرتعش و مندهش گشته و در اجابت دعوتش استنکاف نموده، اکنون در اثر قوّهءمحيطهء اسم اعظم و تابش انوار قدم و تجلّياتش درآفاق و انفس موجود و مشهود است، در راه حلّ مشاكل و استخلاص از ثقل فادح شدائد و دخول در حيات بديع درسعی و کوشش و تلاش و جنبش است» (حضرت شوقی ربانی، قرن بدیع، ص 25) بهاییان این جریان جهانی را ناشی از افزایش تاثیر آموزه‌های حضرت بهاءالله می‌بینند: «کدام از کيش آوران بر ديگری برتری دارد؟ در اين جا خداوند يگانه ميفرمايد، ميان پيمبران جدائی ننهيم؛ چون خواست همه يکی است و راز همگی يکسان؛ جدائی و برتری ميان ايشان روا نه؛ پيمبر راستگو خود را به نام پيمبر پيشين خوانده؛ پس چون کسی به نهان اين گفتار پی نبرد، به گفته‌های ناشايسته پردازد؛ دانای بينا را از گفته او لغزش پديدار نشود. اگر چه پيدايش ايشان در جهان يکسان نه و هر يک به رفتار و کردار جداگانه پديدار و در ميان خردی و بزرگی نمودار؛ ولی ايشان مانند ماه تابان است. چنانچه او هر گاهی به نمايش جداگانه پديدار با آنکه هيچ گاهی او را کاهش و نيستی نه» (حضرت بهاءالله، منتخباتی از آثار حضرت بهاءالله، ص 58) بنابراین، اگر شما هم یکی از طرفداران این میز متنوع روحانی هستید، دیانت بهایی از شما استقبال می‌کند، چرا که بهاییان به وحدت میان همۀ ادیان و پیامبران بزرگ خدا اعتقاد دارند.



90 دو شهروند بهایی دیگر راهی زندان گرگان شدند

(www.hra-news.org)
0

خبرگزاری هرانا – روز جاری پریوش شجاعی و روفیا پاکزادان دو شهروند بهایی ساکن گرگان که پیش تر احکام محکومیت دریافت کرده بودند خود را به زندان امیر آباد این شهر جهت اجرای حکم معرفی کردند. در هفته های گذشته نیز دست کم ۱۲ شهروند بهایی دیگر در استان گلستان راهی زندان شده اند.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز جاری، دوشنبه ۱۲ تیرماه ۱۳۹۶، در ادامه بازداشت پرتعداد شهروندان بهایی استان گلستان، پریوش شجاعی و روفیا پاکزادان خود را به زندان معرفی کردند. پریوش شجاعی و روفیا پاکزادان، دو شهروند بهایی ساکن گرگان در ۲۶ مهرماه ۱۳۹۱، با مراجعه ماموران به محل سکونت شان بازداشت و اندکی بعد با تودیع وثیقه تا زمان صدور حکم آزاد شدند. بر اساس حکم بدوی در دادگاه اولیه در سال ۱۳۹۳، پریوش شجاعی به ۹ سال حبس تعزیری و روفیا پاکزادان به ۶ سال حبس تعزیری محکوم شدند که این احکام در دادگاه تجدید نظر به ترتیب به ۱ سال و ۹ ماه و ۱ سال و ۶ ماه حبس تعزیری تقلیل یافت. لازم به یادآوری است درسال ۱۳۹۴، بیست و چهار شهروند بهایی از شهرهای گرگان، مینودشت و گنبد کاووس، از سوی دادگاه انقلاب استان گلستان در مرحله بدوی در مجموع به ۱۹۳ سال حبس تعزیری محکوم شدند هر چند این احکام در مرحله تجدید نظر کاهش یافت. در هفته های گذشته دست کم ۱۲ شهروند بهایی در استان گلستان راهی زندان شدند؛ مریم دهقان یزدلی (ساکن گرگان، محکوم به ۱ سال و ۶ ماه حبس تعزیری)، مژده ظهوری (فهندژ)، (ساکن گرگان، محکوم به تحمل ۱ سال و ۹ ماه حبس تعزیری)، فرحناز تبیانیان (فرح ثنائی)، (ساکن گرگان، محکوم به تحمل ۱ سال و ۹ ماه حبس تعزیری)، هوشمند دهقان یزدلی، (ساکن گرگان، محکوم به ۱ سال و ۶ ماه حبس تعزیری) شیدا قدوسی، (ساکن گرگان، در مرحله بدوی به ۱۱ سال حبس محکوم شد ولی از حکم تجدید نظر او خبری در دست نیست.)، پونه ثنائی( تیموری)، (ساکن گرگان، محکوم به تحمل ۱ سال و ۹ ماه حبس تعزیری)، نازی تحقیقی، (ساکن گرگان، محکوم به ۱ سال و ۶ ماه حبس تعزیری)، پریسا شهیدی (ساکن گرگان، محکوم به ۱ سال و ۹ ماه حبس تعزیری )، میترا نوری (ساکن گرگان، محکوم به ۱ سال و ۶ ماه حبس تعزیری)، حنا عقیقیان (ساکن گرگان، محکوم به ۱ سال و ۹ ماه حبس تعزیری)، سودابه مهدی نژاد (ساکن گرگان، محکوم به ۱ سال و ۶ ماه حبس تعزیری)و بهنام حسنی (ساکن گرگان، محکوم به ۱ سال و ۹ ماه حبس تعزیری) در پی مراجعه ماموران امنیتی یا معرفی خود به مرجع قضایی برای اجرای حکم راهی زندان امیرآباد شده بودند. پیش تر ده نهاد حقوق بشری با انتشار بیانیه مشترکی از اتحادیه اروپا خواستند تا در یک اقدام فوری، مانع آزار و اذیت شهروندان بهائی و لغو احکام زندان‌شان از سوی مقامات جمهوری اسلامی ایران شوند. این نامه به طور خاص به چالش های اخیر شهروندان بهایی ساکن استان گلستان می پرداخت.



94 کتاب خاطرات یو تاب

(www.bahaisofiran.org)
0

«خاطرات یو تاب» راوی داستانی از زندگی یک جوان بهایی ایرانی است با تمام شباهت‌ها و تفاوت‌هایش با دیگر جوانان این سرزمین. نویسنده، چالش‌های این جوان برای رسیدن به تفاهم در الگوهای متفاوت زندگی را به تصویر می‌کشد و نمونه ‌ای ملموس از همزیستی بین عقیده‌ها و سلیقه‌های مختلف را ارائه می‌دهد.

برای خواندن این کتاب در تلفنهای اندروید (Android)، اپلیکیشن Moon+Reader یا Ebook Reader و در تلفنهای اپل (Apple)، اپلیکیشن iBook پیشنهاد می‌شود. نسخۀ pdf و یا epub این کتاب را می‌توانید در لینک پایین مطالعه و یا دانلود کنید.



 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12 

العربية
 1  2